Jan Paweł II
«AMEN, DICO VOBIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIOTROWI FRANCISZKOWI JAMET, WSPÓŁZAŁOŻYCIELOWI CÓREK DOBREGO ZBAWICIELA
Rzym, 10 maja 1987 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Zaprawdę, powiadam wam: wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili» (Mt 25, 40). Te słowa Boskiego Mistrza, odnoszące się do uczynków miłosierdzia, z których będzie sądzony każdy uczeń Chrystusa, zawsze szczególnie poruszały dusze obdarzone większą wrażliwością wobec najbardziej potrzebujących, ponieważ rozpoznawały w nich cierpiącego Chrystusa.
Zgodnie z nauczaniem Soboru Watykańskiego II, zwłaszcza kapłani powinni mieć przed oczyma te słowa Chrystusa: «Chociaż prezbiterzy są dłużnikami wszystkich, to jednak w szczególny sposób mają sobie powierzonych biednych i słabszych (por. Mt 25, 34-45), z którymi sam Pan okazał się ściśle złączonym i których ewangelizacja jest znakiem dzieła mesjańskiego (por. Łk 4, 18.)» (Presbyterorum Ordinis, 6). Do tych, którzy najpełniej wcielili ten program życia, należy bez wątpienia kapłan Piotr Franciszek Jamet, którego dziś, w radosnym czasie wielkanocnym, zaliczyliśmy w poczet Błogosławionych.
Urodził się dnia 12 września 1762 roku w miejscowości Fresnes, należącej wówczas do diecezji Bayeux, a obecnie do diecezji Sées we Francji i następnego dnia został ochrzczony. Rodzice jego, Pierre Jamet i Marie Bunot, wychowali go w gorliwym życiu chrześcijańskim, odznaczającym się prostotą i pracowitością. Po ukończeniu nauk humanistycznych chętnie odpowiedział na powołanie kapłańskie i w roku 1782 rozpoczął pięcioletnie studia filozoficzne i teologiczne na Uniwersytecie w Caen. Następnie, w roku 1784, wstąpił do miejscowego seminarium prowadzonego przez Ojców Kongregacji Jezusa i Maryi (eudystów). Dnia 22 września 1787 roku otrzymał święcenia kapłańskie, a później uzyskał stopień bakałarza teologii oraz tytuł akademicki „Maître-ès-Arts”.
Krótko wcześniej wybuchła rewolucja francuska. W roku 1790 ksiądz Jamet został mianowany kapelanem i spowiednikiem Córek Dobrego Zbawiciela, zgromadzenia założonego w Caen w roku 1720 przez Matkę Anne Leroy. Z takim oddaniem poświęcił się życiu duchowemu i dziełom tych zakonnic, że w roku 1819 został ich przełożonym kanonicznym i był uważany za „drugiego Założyciela”. Szczególnie w najtrudniejszym okresie rewolucji francuskiej nie sposób opisać gorliwości, z jaką ksiądz Jamet wspierał i pocieszał rozproszone siostry zakonne, sprawował Eucharystię, potajemnie udzielał sakramentów — nieraz z narażeniem życia — oraz umacniał zniechęconych i chwiejących się braci. Ponieważ odmówił złożenia przysięgi wymaganej przez rewolucjonistów, grożono mu śmiercią i został uwięziony. W sposób niemal cudowny odzyskał wolność i ponownie podjął swoją niezwykłą działalność apostolską, nieraz ocierając się o męczeństwo. Napisał później: «Cieszę się, że Bóg, choć nie uznał mnie za godnego męczeństwa, jednak w swoim miłosierdziu wezwał mnie do zdobywania palmy męczeństwa przez miłość».
Po ustaniu rewolucji Piotr Franciszek Jamet całkowicie poświęcił się odnowie Instytutu Dobrego Zbawiciela, osiągając nieoczekiwane owoce. Wraz ze wzrostem liczby sióstr zgromadzenie mogło podjąć opiekę i wychowanie osób głuchoniemych. Błogosławiony opracował nowe metody nauczania dla tych cierpiących braci i sióstr, zdobywając uznanie także władz świeckich. Później Córki Dobrego Zbawiciela objęły również opieką osoby chore psychicznie oraz innych nieszczęśliwych, zwłaszcza po otwarciu domów w Albi i Pont-l’Abbé w roku 1836.
Błogosławiony Jamet zasłużył się także dla nauki i wychowania, pełniąc w latach 1822–1830 urząd rektora Uniwersytetu w Caen. Strzegł tam wysokiego chrześcijańskiego poziomu nauczania, przeciwstawiając się wpływom oświecenia i racjonalizmu.
Wraz ze swoimi siostrami podejmował również inne dzieła miłosierdzia: troskę o chorych na cholerę, ubogie dzieci i osoby starsze oraz ludzi zmuszonych do opuszczenia swoich domów, opierając się na bezgranicznej ufności w Bożą Opatrzność. Fundamentem całej działalności Piotra Franciszka Jamet było głębokie życie wewnętrzne, umacniane Eucharystią i pobożnością maryjną. Dzięki temu przez całe swoje długie życie w szczególny sposób praktykował wszystkie cnoty. Po wielu trudach i cierpieniach, umocniony sakramentami, Piotr Franciszek odszedł do Pana dnia 12 stycznia 1845 roku, opłakiwany przez całe miasto Caen.
Choć opinia świętości trwała nieprzerwanie, dopiero w roku 1936 przed kurią diecezjalną w Bayeux rozpoczęto proces informacyjny dotyczący jego życia i cnót. Po dalszych badaniach powierzonych w roku 1935 Sekcji Historycznej Świętej Kongregacji Obrzędów wydano dnia 16 stycznia 1975 roku Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Po zakończeniu wszystkich przewidzianych prawem etapów dnia 21 marca 1985 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót kapłana Piotra Franciszka Jamet. Następnie dekretem wydanym dnia 5 czerwca 1986 roku zatwierdziliśmy jako cudowne uzdrowienie siostry Marie Irénée Leroux ze Zgromadzenia Dobrego Zbawiciela, cierpiącej na „chorobę Potta obejmującą czwarty kręg lędźwiowy z zimnym ropniem i próchnicą kości”, dokonane za wstawiennictwem Czcigodnego Jameta.
Wyznaczywszy następnie na uroczystą beatyfikację dzień 10 maja 1987 roku, czwartą niedzielę wielkanocną, zwaną Niedzielą Dobrego Pasterza, poświęconą modlitwie o powołania, podczas celebracji na placu przed Bazyliką św. Piotra zaliczyliśmy do grona Błogosławionych także Piotra Franciszka Jamet, razem z Czcigodnymi Sługami Bożymi Andrzejem Karolem Ferrarim, Ludwikiem Zefirynem Moreau i Benedyktą Cambiagio Frassinello. Wypowiedzieliśmy wtedy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Carla Marii Martiniego, arcybiskupa Mediolanu, Louisa Gonzague’a Langevina, biskupa Saint-Hyacinthe, Jeana Badré, biskupa Bayeux-Lisieux, Giuseppe Siriego, arcybiskupa Genui-Bobbio, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Andrzej Karol Ferrari, Ludwik Zefiryn Moreau, Piotr Franciszek Jamet i Benedykta Cambiagio Frassinello nosili tytuł Błogosławionych oraz aby ich wspomnienie mogło być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Andrzeja Karola Ferrari dnia 2 lutego, Ludwika Zefiryna Moreau dnia 24 maja, Piotra Franciszka Jameta dnia 12 stycznia, a Benedykty Cambiagio Frassinello dnia 21 marca”. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co niniejszym Listem postanawiamy, niech zachowa moc na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 10 maja roku Pańskiego 1987, w dziewiątym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana