Jan Paweł II
«PRESBYTERI SIVE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JÓZEFOWI BALDO, ZAŁOŻYCIELOWI MAŁYCH CÓREK ŚWIĘTEGO JÓZEFA
Rzym, 31 października 1989 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Prezbiterzy zatem, czy to oddając się modlitwie i adoracji, czy głosząc słowo, czy składając Ofiarę eucharystyczną i udzielając innych sakramentów, czy też wykonując inne posługi dla ludzi, przyczyniają się zarówno do pomnażania chwały Bożej, jak i do wzbogacenia życia Bożego w ludziach.” (Sobór Watykański II, Dekret o posłudze i życiu kapłanów Presbyterorum Ordinis, 2).
Wszystko to w sposób znakomity wypełnił również Czcigodny Sługa Boży Józef Baldo, który gorliwie realizując swoje kapłańskie powołanie i naśladując Najwyższego Pasterza dusz, pracował ze wszystkich sił nad budowaniem królestwa Chrystusa oraz nad ludzkim i chrześcijańskim rozwojem tych, którzy zostali mu powierzeni.
Czcigodny Sługa Boży urodził się dnia 19 lutego 1843 roku w miejscowości Puegnago, na terenie prowincji Brescia w diecezji werońskiej, w rodzinie głęboko chrześcijańskiej, z której wyniósł mocną wiarę i przykład cnót. Gdy ujawniło się powołanie kapłańskie syna, matka powiedziała mu: „Pamiętaj: albo będziesz dobrym kapłanem, albo niczym”. Józef uważnie zachował to matczyne napomnienie i całe swoje życie dostosował do tych słów.
Święcenia kapłańskie otrzymał dnia 15 sierpnia 1865 roku. Przez rok gorliwie pełnił posługę wikariusza w Motta di Verona, a przez jedenaście lat był cenionym wicerektorem seminarium biskupiego w Weronie. Jako wychowawca stanowczy, a zarazem łagodny, starał się formować młodych ludzi tak, aby stawali się ludźmi dojrzałymi i prawdziwie chrześcijańskimi, świadomymi swoich obowiązków, wiernymi Kościołowi i Papieżowi.
Od roku 1877 do 1915 był proboszczem w Ronco all’Adige. Na początku swojej posługi napisał: „Nie jestem kapłanem dla siebie, lecz dla innych”. Dodawał także: „Ewangelię trzeba głosić, głosić ją po ewangelicznemu, głosić ją poprzez życie według Ewangelii”. Jako pasterz, ojciec i nauczyciel poświęcał wszystkie siły rozwojowi swojej wspólnoty, będąc przekonanym, że „zadaniem proboszcza jest troszczyć się i myśleć o wszystkim, co służy wychowaniu ludu, aby przynosiło to pożytek jego religijnemu wzrostowi”. I rzeczywiście, te trzydzieści osiem lat były pełne niezliczonych inicjatyw duszpasterskich i społecznych.
Eucharystia, którą nazywał „czynną i dobroczynną znajomością prawa Bożego”, stanowiła centrum jego życia duchowego oraz jego działalności duszpasterskiej — nowej, pełnej zapału i całkowicie ukierunkowanej na wnoszenie zaczynu Ewangelii we wszystkie dziedziny życia i działania. Głęboko umiłował Kościół, którego naukę głosił i bronił, a jego przymioty wysławiał. Encykliki papieskie uważał za drugą Ewangelię. W sposób szczególny odznaczał się przenikliwością i roztropnością w realizowaniu zasad encykliki Rerum novarum, która stała się podstawową zasadą jego gorliwej działalności społeczno-duszpasterskiej.
Idąc całym sercem za słowami Jezusa „Żal mi tłumu”, bez reszty poświęcił swoje życie Bogu i człowiekowi, oddając całego siebie wszystkim, aby wszystkich pozyskać dla Chrystusa. Szczególną troską otaczał najuboższych spośród ubogich, a w wyjątkowy sposób troszczył się o młodzież, robotników i formację kobiet. Aby skutecznie i nieustannie odpowiadać na najpilniejsze potrzeby parafii, w roku 1894 założył Zgromadzenie Małych Córek św. Józefa, których zadaniem była opieka nad ludźmi starszymi i chorymi oraz wychowanie dzieci i młodzieży.
Dnia 24 października 1915 roku, oczyszczony długą i bolesną chorobą, spokojnie zasnął w Panu.
Opinia świętości, którą cieszył się za życia, trwała także po jego śmierci. Dlatego biskup Werony rozpoczął proces kanonizacyjny poprzez przeprowadzenie zwyczajnych procesów informacyjnych w latach 1955-1957. Po wydaniu Dekretu o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską dnia 11 czerwca 1977 roku przeprowadzono proces apostolski w latach 1978-1979. Po zwyczajowych badaniach konsultorów teologów oraz Ojców Kardynałów i Biskupów, dnia 26 stycznia 1987 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający, że Sługa Boży Józef Baldo praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane.
Tymczasem w tej samej Kurii Werońskiej przeprowadzono w latach 1979-1980 proces kanoniczny dotyczący cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Po pozytywnej ocenie dokonanej przez Radę Lekarzy, następnie przez Kongres Szczególny Konsultorów Teologów oraz zwyczajne zgromadzenie Ojców Kardynałów i Biskupów, dnia 18 lutego 1989 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 31 października tego samego roku.
Dzisiaj więc w Bazylice św. Piotra na Watykanie podczas świętych obrzędów wypowiedzieliśmy tę formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Giuseppe Amariego, biskupa Werony, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Józefowi Baldo przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić jego święto w miejscach i w sposób określony przez prawo każdego roku dnia dwudziestego czwartego października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.”
Postanawiamy zaś, aby wszystko, co zostało ustanowione w tym Liście, zachowało teraz i w przyszłości pełną moc i ważność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień. Tego zaś Błogosławionego stawiamy wiernym — zarówno osobom konsekrowanym, jak i świeckim — jako wzór do naśladowania, aby wiernie podążali drogą właściwą ich własnemu powołaniu.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 31 października 1989 roku, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana