Jan Paweł II
«NOTUM FECI EIS». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY KLAUDIUSZ LA COLOMBIÈRE, KAPŁAN PROFES TOWARZYSTWA JEZUSOWEGO, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 31 maja 1992 r.
„Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich” (J 17, 26).
Tymi słowami Pan Jezus ukazuje swoim uczniom, że jest świątynią Bożej miłości, którą przekazuje ludziom, aby stali się uczestnikami odkupienia, życia i świętości. Odsłania zarazem tajemnicę swego Serca, które zjednoczone z Osobą Słowa Bożego jest przybytkiem Najwyższego, gorejącym ogniskiem miłości i niewyczerpanym źródłem, z którego wypływają wszystkie skarby zbawienia.
Wśród tych, którzy szczególnie pobudzali ludzi do kontemplacji i odwzajemniania Bożej miłości oraz poświęcali wszystkie siły szerzeniu kultu Najświętszego Serca Jezusowego, będącego znakiem Jego nieskończonej miłości i najgłębszego życia wewnętrznego, należy bez wątpienia wymienić błogosławionego Klaudiusza La Colombière.
Urodził się dnia 2 lutego 1641 roku w miejscowości Saint-Symphorien-d’Ozon w Delfinacie jako syn Bertranda La Colombière, urzędnika, i Marguerite Coindat. Gdy cała rodzina przeniosła się później do Vienne, tam otrzymał pierwsze wykształcenie, a następnie w Lyonie ukończył studia z retoryki i filozofii. W wieku siedemnastu lat wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego w Awinionie.
W 1666 roku udał się do Paryża, aby studiować teologię. W tym samym czasie powierzono mu wychowanie synów królewskiego ministra finansów Ludwika XIV. Po przyjęciu święceń kapłańskich dnia 6 kwietnia 1670 roku powrócił do Lyonu, gdzie najpierw pełnił obowiązki wykładowcy, a następnie oddał się posłudze kaznodziejskiej i kierowaniu Kongregacją Mariańską. Posługę tę wykonywał z wielką miłością pasterską, gorliwością i niezwykłą skutecznością. Objawiał nie tylko wyjątkowe zdolności naturalne, lecz także głębokie cnoty nadprzyrodzone oraz szczególny dar prowadzenia ludzi do Boga. Jako wierny sługa i doskonały przyjaciel Jezusa nie pragnął niczego innego, jak tylko z pokorą, wielkodusznością i wytrwałością pełnić Jego wolę ze wszystkich sił zabiegając o większą chwałę Bożą i budowanie Kościoła. Aby jeszcze wierniej urzeczywistniać ideał apostoła nakreślony przez św. Ignacego, złożył ślub zachowywania wszystkich Reguł i Konstytucji Towarzystwa Jezusowego. Uroczystą profesję zakonną złożył dnia 2 lutego 1675 roku, a następnie został mianowany rektorem kolegium w Paray-le-Monial. Nie brakowało jednak osób zdziwionych, że człowiek o tak wybitnych zdolnościach został skierowany do niewielkiego i oddalonego miasta. Łatwo to jednak zrozumieć, jeśli uwzględni się, że jego przełożeni wiedzieli o niezwykle trudnej sytuacji siostry zakonnej Małgorzaty Marii Alacoque z klasztoru Wizytek w Paray-le-Monial. Pan stopniowo odsłaniał jej bogactwa swego Serca, ona zaś doświadczała ciężkich prób i niepewności, oczekując spełnienia obietnicy Chrystusa, że pośle jej swojego „wiernego sługę i doskonałego przyjaciela”, który pomoże jej wypełnić powierzone zadanie: objawić całemu światu niezgłębione bogactwa tej miłości. Dzięki głębokiemu zrozumieniu spraw Bożych i nadprzyrodzonemu rozeznaniu błogosławiony Klaudiusz stał się mądrym kierownikiem duchowym św. Małgorzaty Mari, a zarazem, z opatrznościowego zrządzenia Bożego, współpracownikiem w szerzeniu nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego.
Następnie został mianowany kaznodzieją księżnej Yorku w Wielkiej Brytanii i udał się do Londynu. Tam prowadził gorliwą i bardzo owocną działalność apostolską, przyczyniając się z wielką pociechą serca do powrotu wielu osób na łono Kościoła katolickiego. Jednak ciężka praca i niesprzyjający klimat stopniowo podkopywały jego zdrowie, a objawy ciężkiej choroby płuc stawały się coraz bardziej widoczne.
Pod koniec 1678 roku został nagle fałszywie oskarżony o udział w tzw. spisku papieskim (Popish Plot). Aresztowano go i przez trzy tygodnie przetrzymywano w ponurym więzieniu King’s Bench.
Po wydaleniu z Wielkiej Brytanii powrócił do Francji z całkowicie zrujnowanym zdrowiem. Latem 1681 roku, gdy choroba gwałtownie się nasiliła, został odesłany do Paray-le-Monial, gdzie pobożnie zakończył swoje ziemskie życie dnia 15 lutego 1682 roku, ciesząc się opinią świętości. Choć opinia ta trwała nieprzerwanie po jego śmierci, proces kanonizacyjny rozpoczęto dopiero po upływie dwóch stuleci.
Po zachowaniu wszystkich norm prawa kanonicznego obowiązujących w tamtym czasie Nasz Poprzednik, papież Pius XI, dnia 16 czerwca 1929 roku przyznał mu tytuł Błogosławionego. Następnie w Kurii Archidiecezji Los Angeles w Kalifornii przeprowadzono dochodzenie kanoniczne dotyczące domniemanego cudownego uzdrowienia, które miało miejsce w mieście Duarte dnia 25 lutego 1990 roku i zostało przypisane wstawiennictwu błogosławionego Klaudiusza La Colombière. Po pomyślnym zbadaniu sprawy przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych wydaliśmy dnia 21 grudnia 1991 roku dekret stwierdzający cud.
Po wysłuchaniu opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 18 kwietnia 1992 roku postanowiliśmy, że uroczysty obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie dnia 31 maja tego samego roku.
Dzisiaj więc w bazylice św. Piotra w Rzymie, wypełnionej wiernymi, sprawowaliśmy uroczystą Mszę Świętą i wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po wielokrotnym wezwaniu pomocy Bożej i po wysłuchaniu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętym Klaudiusza La Colombière oraz wpisujemy go do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma on być wśród świętych czczony z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić niniejszą Bullę kanonizacyjną, a następnie wygłosiliśmy homilię o życiu i wybitnych cnotach św. Klaudiusza, stawiając go wiernym jako wzór do naśladowania.
Postanawiamy, aby niniejsza Bulla zachowała swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 31 maja 1992 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana