Jan Paweł II
«CUM DILEXISSET». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FRANCISZKOWI SPINELLEMU, KAPŁANOWI I ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR ADORATOREK NAJŚWIĘTSZEGO SAKRAMENTU
Caravaggio, 21 czerwca 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował” (J 13, 1).
Eucharystia, powierzona przez Pana Jezusa Jego uczniom jako najpełniejszy wyraz i objawienie Jego miłości do świata, była największą miłością Czcigodnego Sługi Bożego Franciszka Spinellego i źródłem jego wielkodusznej działalności apostolskiej. Idąc za przykładem i nauką Boskiego Mistrza, bez zastrzeżeń oddał swoje życie Bogu i braciom. Zjednoczony z ofiarą Chrystusa uobecnianą w Eucharystii, żył i pracował w taki sposób, aby Chrystus obecny w Najświętszym Sakramencie był coraz bardziej kochany. Z tego niewyczerpanego źródła czerpał również gorącą miłość do ludzi, zwłaszcza do ubogich i chorych.
Urodził się w Mediolanie dnia 14 kwietnia 1853 roku, a następnego dnia otrzymał sakrament chrztu świętego w bazylice św. Ambrożego. Wychowany przez pobożnych rodziców, Bartolomea Spinellego i Caterinę Emilię Cagliaroli, już od dzieciństwa okazywał szczególne zamiłowanie do spraw Bożych i gorliwie pomagał ubogim oraz chorym. Dnia 19 maja 1861 roku został umocniony darem Ducha Świętego w sakramencie bierzmowania.
Po przyjęciu do seminarium duchownego w Bergamo jako alumn zewnętrzny otrzymał święcenia kapłańskie dnia 17 października 1875 roku. Następnie pełnił posługę wikariusza parafialnego u swego wuja, księdza Pietro Cagliaroliego, proboszcza parafii św. Aleksandra in Colonna w Bergamo. Z wielką gorliwością i obfitymi owocami duchowymi nauczał religii w kolegium św. Aleksandra w Bergamo oraz był cenionym kaznodzieją słowa Bożego.
W tym samym mieście w 1882 roku wraz z błogosławioną Katarzyną Comensoli dał początek Zgromadzeniu Sióstr Adoratorek Najświętszego Sakramentu, aby szerzyć żarliwą adorację Jezusa Eucharystycznego i czerpać z niej miłość potrzebną do służby ubogim, opuszczonym i wszystkim pozbawionym opieki.
Początki nowego zgromadzenia były obiecujące i pełne nadziei, jednak po kilku latach zostało ono wystawione na ciężkie próby i wydawało się zagrożone. Zmuszony przez te trudności i bolesne doświadczenia do opuszczenia swoich sióstr i diecezji, Czcigodny Sługa Boży, całkowicie posłuszny swojemu biskupowi, przeszedł prawdziwą drogę krzyżową. Znosił ją cierpliwie jako dobry i wierny sługa, zawsze gotowy pełnić wolę swego Pana.
W 1889 roku przeniósł się do Rivolta d’Adda w diecezji Cremona, gdzie działała wspólnota Sióstr Adoratorek Najświętszego Sakramentu. Tamtejszy biskup, Geremia Bonomelli, poruszony jego pokorą i przekonany o jego niewinności wobec stawianych mu zarzutów, zachęcił go do dalszej pracy i wspierał go we wszystkim.
Ponieważ siostry, które go przyjęły, zostały oddzielone od tych pozostających w Bergamo, biskup Bonomelli wydał w 1897 roku dekret o kanonicznym erygowaniu nowego Zgromadzenia Sióstr Adoratorek Najświętszego Sakramentu, które uznało Czcigodnego Sługę Bożego za swojego założyciela.
Aż do śmierci przewodził nowemu zgromadzeniu, roztropnie je prowadził, troszcząc się zarówno o jego rozwój duchowy, jak i o dzieła miłosierdzia wobec ubogich. Odznaczał się wiernością powołaniu kapłańskiemu, gorliwością eucharystyczną, miłością Boga i bliźniego, głęboką pokorą, duchem ofiary oraz cierpliwością w licznych doświadczeniach, które spotykały go na jego drodze.
Otoczony opinią świętości zasnął w pokoju sprawiedliwych dnia 6 lutego 1913 roku, pozostawiając siostrom testament duchowy: kochać Eucharystię, służyć ubogim i wszystkim przebaczać.
Ponieważ opinia świętości trwała nadal, biskup Cremony rozpoczął w 1928 roku sprawę kanonizacyjną poprzez przeprowadzenie zwyczajnego procesu informacyjnego. W 1952 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską, po czym rozpoczęto proces apostolski.
Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 3 marca 1990 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający heroiczność cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych praktykowanych przez kapłana Franciszka Spinellego. Ponadto w tej samej Kurii w Cremonie, podczas procesu apostolskiego dotyczącego cnót, zebrano świadectwa o cudownym uzdrowieniu dokonanym dnia 21 czerwca 1947 roku za wstawiennictwem Czcigodnego Sługi Bożego. Po pomyślnym zakończeniu wymaganych badań dnia 2 czerwca 1992 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się dnia 21 czerwca tego samego roku w sanktuarium Matki Bożej w Caravaggio podczas naszej wizyty pasterskiej w diecezji Cremona.
Tego dnia wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszego Brata Enrica Assie, biskupa Cremony, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodny Sługa Boży Franciszek Spinelli nosił tytuł Błogosławionego i aby można było obchodzić jego święto każdego roku 6 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co tutaj postanowiliśmy, pragniemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w sanktuarium Matki Bożej w Caravaggio, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 czerwca 1992 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana