Jan Paweł II
«CHRISTUS DOMINUS SEMPER». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY EZECHIEL MORENO DÍAZ, ZAKONNIK ZAKONU AUGUSTIANÓW REKOLETÓW, BISKUP PASTO, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Santo Domingo, 11 października 1992 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Chrystus Pan powołuje zawsze z liczby uczniów tych, których sam chce, aby byli z Nim i aby mógł ich wysłać na głoszenie nauki narodom” (Ad gentes, IV, 23). Jest to ściśle związane z tym, że „powszechne powołanie do świętości jest ściśle związane z powszechnym powołaniem do działalności misyjnej” (Redemptoris missio, VIII, 90), a misja ta nie może zostać wypełniona inaczej jak tylko przez tych, którzy ją przyjęli. „Nie możemy dawać świadectwa Chrystusowi, nie odzwierciedlając Jego obrazu, ożywionego w nas przez łaskę i działanie Ducha.” (tamże, VIII, 87). Im bardziej misjonarz postępuje na drodze świętości i zjednoczenia z Chrystusem Panem, tym bardziej owocna staje się jego działalność misyjna. Misjonarze odznaczający się świętością są prawdziwym i pewnym wzorem głosicieli Ewangelii.
Do grona misjonarzy wyróżniających się gorliwością apostolską i świętością życia należy bez wątpienia błogosławiony Ezechiel Moreno Díaz, zakonnik Zakonu Augustianów Rekoletów i niegdyś biskup Kościoła w Pasto. Po upływie pięciuset lat od rozpoczęcia ewangelizacji Ameryki Łacińskiej jawi się on jako wzór dla nowych głosicieli wiary chrześcijańskiej i jaśnieje jako misjonarz nowej ewangelizacji, proponowany wszystkim do naśladowania. Urodził się dnia 9 kwietnia 1848 roku w Alfaro, w hiszpańskiej prowincji La Rioja jako trzecie z pięciorga dzieci Feliksa Moreno, krawca, i Josefy Díaz. Już jako chłopiec dostrzegł, że Bóg powołuje go do życia zakonnego i misyjnego. W piętnastym roku życia wstąpił do domu zakonnego Augustianów Rekoletów w Monteagudo w Nawarrze, gdzie dnia 22 września 1865 roku złożył śluby zakonne u stóp „Najświętszej Maryi Panny del Camino”, którą otaczał wielką miłością. Rok później wraz z siedemnastoma współbraćmi został wysłany na Filipiny. W Manili dnia 3 czerwca 1871 roku otrzymał święcenia kapłańskie i natychmiast został skierowany do różnych zadań misyjnych na tamtejszych wyspach. Po dziesięciu latach gorliwej posługi wszystkim potrzebującym, zwłaszcza ubogim i chorym, oraz po zdobyciu opinii gorliwego misjonarza i znakomitego ewangelizatora, w 1885 roku został przełożonym hiszpańskiego domu zakonnego w Monteagudo, gdzie formowano przyszłych misjonarzy.
Trzy lata później ponownie udał się, tym razem wraz z siedmioma współbraćmi, do Kolumbii. Rozpalony miłością do dusz przybył na równiny Casanare, dawne misje Augustianów Rekoletów. W 1894 roku został mianowany biskupem tytularnym Pinara i jednocześnie pierwszym wikariuszem apostolskim Casanare. Rok później został przeniesiony do Kościoła w Pasto, którego rozległe tereny misyjne wielokrotnie przemierzał jako gorliwy ojciec i pasterz, wszędzie głosząc słowo Chrystusa Pana. Jego dziesięcioletnia działalność pasterska, jaśniejąca niezwykłą miłością do dusz i niezłomną wiernością Kościołowi, była również umacniana odwagą i siłą łagodnego oraz pokojowo usposobionego biskupa misyjnego. Zdecydowanie przeciwstawiał się fałszywym naukom i odpierał ataki nieprzyjaciół Kościoła, aby wierni powierzeni jego pieczy nigdy nie zostali zwiedzeni błędem. Choć był fałszywie oskarżany i poddawany prześladowaniom, nigdy nie ustąpił przed fałszywą ludzką roztropnością ani nie wybierał połowicznych rozwiązań; gotów był raczej przelać krew za Kościół i Ewangelię.
Miał zwyczaj długo modlić się przed Najświętszym Sakramentem, a jego duch pokuty chrześcijańskiej stał się wręcz przysłowiowy. W głębi serca, pobudzany niezaspokojonym pragnieniem świętości i troską o uświęcenie dusz, gromadził wokół siebie wiernych całkowicie oddanych Bogu, gotowych ofiarować swoje życie jako wynagrodzenie za grzechy. Zawsze gotowy z miłością przyjmować grzeszników, wiele czasu spędzał w konfesjonale, a dzięki głębokiej znajomości życia duchowego był roztropnym kierownikiem dusz. Wiadomo ponadto, że pisał liczne listy pasterskie i wiele broszur oraz szerzył nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego.
W 1905 roku zaczął cierpieć na nieuleczalną chorobę. Za radą duchowieństwa i wiernych w grudniu tego samego roku wrócił do Hiszpanii, aby poddać się operacjom chirurgicznym w Madrycie. Znosił je bez znieczulenia, choć były bardzo bolesne, pragnąc w ten sposób jeszcze bardziej upodobnić się do Chrystusa Pana. Gdy poczuł zbliżającą się śmierć, zapragnął spędzić ostatnie dni życia przy Najświętszej Maryi Pannie w wspomnianym domu zakonnym w Monteagudo. Dnia 19 sierpnia 1906 roku pobożnie zasnął w Panu. Jego ciało zostało złożone przy ołtarzu kościoła „Najświętszej Maryi Panny del Camino”, a obecnie spoczywa w pięknej kaplicy wzniesionej po beatyfikacji Sługi Bożego na terenie świątyni.
Opinia świętości, która towarzyszyła mu przez całe życie, po jego śmierci tak szybko i szeroko się rozpowszechniła, że już w 1910 roku rozpoczęto sprawę beatyfikacyjną. Dnia 1 lutego 1975 roku Paweł VI, Nasz błogosławionej pamięci Poprzednik, ogłosił dekretem heroiczność cnót Ezechiela Moreno Díaz. W tym samym roku, dnia 23 maja, został ogłoszony Dekret o cudownym uzdrowieniu kobiety chorej na nowotwór, dokonanym za wstawiennictwem Czcigodnego Sługi Bożego. Około pięciu miesięcy później, dnia 1 listopada, został on wpisany do grona błogosławionych według zwyczajnego obrzędu.
Mając na względzie kanonizację, w 1989 roku przed kurią w Pasto rozpoczęto badanie domniemanego cudownego uzdrowienia z ciężkiej choroby płuc, które miało miejsce w 1985 roku za wstawiennictwem błogosławionego. Dnia 7 marca 1992 roku ogłosiliśmy Dekret o cudzie. Następnie, po wyrażeniu dnia 28 kwietnia tego samego roku przez Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na konsystorzu opinii przychylnych oczekiwanej kanonizacji błogosławionego Ezechiela, postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się jeszcze w tym samym roku w Santo Domingo, podczas obchodów pięćsetlecia rozpoczęcia ewangelizacji Ameryki Łacińskiej.
Tam więc, dnia 11 października tego roku, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy po hiszpańsku następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po wielokrotnym wezwaniu pomocy Bożej i po wysłuchaniu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętym błogosławionego Ezechiela Moreno Díaz, biskupa, i wpisujemy go do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele ma on być wśród świętych czczony z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu zwyczajowej homilii o życiu i cnotach Świętego, którego przed chwilą publicznie ogłosiliśmy, oddaliśmy mu cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością wezwaliśmy go w modlitwie.
Dan w Santo Domingo dnia 11 października 1992 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana