Jan Paweł II
«QUI EVANGELICA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD JEZUSA SAKRAMENTALNEGO (W ŚWIECIE: MARII VENEGAS DE LA TORRE)
Rzym, 22 listopada 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Ci, którzy podejmują życie według rad ewangelicznych, winni przede wszystkim szukać i miłować Boga, który pierwszy nas umiłował (por. 1 J 4,10), a we wszystkich okolicznościach starać się prowadzić życie ukryte z Chrystusem w Bogu (por. Kol 3,3), z czego wypływa zachęta do miłości bliźniego dla zbawienia świata i budowania Kościoła.” (Sobór Watykański II, Dekret Perfectae caritatis, 6).
Czcigodna Służebnica Boża Maria od Jezusa Sakramentalnego (w świecie Maria Venegas de la Torre) oparła fundament swojego życia duchowego oraz gorliwej działalności pośród chorych i ubogich na miłości Bożej, obficie karmionej głęboką jednością z Chrystusem, żarliwą pobożnością eucharystyczną i wytrwałą modlitwą. Stała się dla nich matką, troskliwą dobrodziejką oraz świetlanym przykładem życia.
Ta prawdziwa wyznawczyni Ewangelii urodziła się w parafii zwanej Zapotlanejo, w meksykańskim stanie Jalisco, dnia 8 września 1868 roku. Już od dzieciństwa kroczyła w świetle wiary i z prostotą oraz radością pełniła wolę Bożą. W miarę dojrzewania coraz bardziej angażowała się w naśladowanie Chrystusa i działalność apostolską, aż postanowiła wszystko opuścić i całkowicie poświęcić się chwale Bożej przez służbę chorym. Dlatego w roku 1905 przyłączyła się do wspólnoty pobożnych kobiet, które prowadziły w Guadalajarze mały szpital dla ubogich. Swoją dobrocią rozjaśniała to miejsce i zyskała uznanie wszystkich, dlatego w roku 1921 powierzono jej urząd przełożonej. Wypełniając wzorowo swoje obowiązki zarówno wobec współpracownic, jak i wobec chorych, została zachęcona przez wybitnych przedstawicieli Kościoła, aby przekształcić tę wspólnotę świecką w instytut życia konsekrowanego. Przekonana, że odpowiada to woli Bożej, podjęła to dzieło i założyła Zgromadzenie Córek Najświętszego Serca Jezusowego, które w roku 1930 otrzymało aprobatę kanoniczną od arcybiskupa Guadalajary. W tym samym roku Czcigodna Służebnica Boża wraz z kilkoma towarzyszkami złożyła profesję wieczystą, której zawsze wiernie dochowywała.
Jako przełożona generalna roztropnie kierowała swoim Instytutem, który dzięki Bożemu błogosławieństwu szybko wzrastał liczebnie i otwierał nowe domy. Z macierzyńską troską dbała o formację sióstr, a równocześnie z jednakową gorliwością służyła chorym, ubogim i wszystkim potrzebującym jej pomocy, ponieważ dostrzegała w nich cierpiącego Chrystusa. W pokorze pracowała dla wzrostu Królestwa Bożego i służyła narodowi meksykańskiemu z miłością oraz duchem ofiary, pozostając całkowicie posłuszną władzy Kościoła. Z mocną wolą i duchową radością praktykowała cnoty chrześcijańskie, osiągając wysoki stopień doskonałości. Jaśniała blaskiem wiary, żarliwością miłości i stałością nadziei. W stopniu heroicznym praktykowała cnoty kardynalne oraz z największą dokładnością zachowywała regułę, którą przyjęła.
W podeszłym wieku zrezygnowała z urzędu przełożonej generalnej, a ostatnie lata życia spędziła w ukryciu, oddając się modlitwie. Pod koniec życia została dotknięta ciężką chorobą, którą znosiła z męstwem i pogodą ducha. Dnia 30 lipca 1959 roku, bogata w zasługi i otoczona opinią świętości, weszła do życia wiecznego, którego zawsze pragnęła.
Sprawę kanonizacyjną rozpoczęto przez przeprowadzenie procesów kanonicznych w latach 1981-1983 w Kurii Arcybiskupiej w Guadalajarze. Po zachowaniu wszystkich przepisów prawa dnia 13 maja 1989 roku ogłosiliśmy dekret uznający jej heroiczność cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych. Tymczasem w tej samej Kurii w Guadalajarze przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący cudownego uzdrowienia dokonanego przez Boga w roku 1983 i przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej. Ponieważ wymagane badania zakończyły się pomyślnie, dnia 6 lipca 1991 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby uroczysty obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 22 listopada 1992 roku, w uroczystość Naszego Pana Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, w Rzymie.
Dzisiaj zatem tutaj, w Bazylice Świętego Piotra, podczas liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Juan Jesúsa Posadas Ocampo, arcybiskupa Guadalajary, Antonio López Aviña, arcybiskupa Durango, José Fernándeza Arteagi, arcybiskupa Chihuahua, Estanislao Alcaraza Figueroa, arcybiskupa Morelii, Efraína Ramosa Salazara, biskupa Chilpancingo-Chilapa, oraz Gilberto Valbuena Sáncheza, biskupa Colimy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Krzysztof Magallanes i dwudziestu czterech towarzyszy oraz Maria od Jezusa Sakramentalnego nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Krzysztofa Magallanesa i dwudziestu czterech towarzyszy — 25 maja, a Marii od Jezusa Sakramentalnego — 30 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po wygłoszeniu homilii o życiu, cnotach i męczeństwie nowych Błogosławionych, których publicznie ogłosiliśmy oraz po wysławieniu ich synowskiej miłości do Pana i Kościoła i niestrudzonego oddania bliźnim, ukazaliśmy ich wszystkim wiernym jako wzór pobożności, a następnie oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością wezwaliśmy ich w modlitwie.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 22 listopada, w uroczystość Naszego Pana Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, roku 1992, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana