Jan Paweł II
«QUI EVANGELICA CONSILIA». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII ANGELI TRUSZKOWSKIEJ
Rzym, 19 kwietnia 1993 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Ci, którzy podejmują życie według rad ewangelicznych, winni przede wszystkim szukać i miłować Boga, który pierwszy nas umiłował (por. 1 J 4,10), a we wszystkich okolicznościach starać się prowadzić życie ukryte z Chrystusem w Bogu (por. Kol 3,3), z czego wypływa zachęta do miłości bliźniego dla zbawienia świata i budowania Kościoła.” (Sobór Watykański II, Perfectae caritatis, 6).
Na miłości Boga, którą karmiła ścisła więź z Chrystusem, nieustanna modlitwa i gorąca pobożność eucharystyczna, Czcigodna Służebnica Boża Maria Angela Truszkowska (nosząca w świecie imiona Zofia Kamila) oparła zarówno budowę własnego życia duchowego, jak i dzieło miłości wobec najmniejszych i ubogich, których była matką, hojną opiekunką i świetlanym przykładem życia.
Ta autentyczna głosicielka Ewangelii urodziła się dnia 16 maja 1825 roku w Kaliszu, znajdującym się wówczas pod panowaniem rosyjskim, w rodzinie głęboko religijnej. W wieku szesnastu lat zachorowała na gruźlicę, dlatego wyjechała do Szwajcarii na leczenie, gdzie przebywała przez rok. Po powrocie do Warszawy prowadziła życie skupione, oddając się dziełom miłosierdzia i coraz poważniej rozważając całkowite poświęcenie się Bogu. W 1854 roku rozpoczęła gromadzenie opuszczonych dzieci w jednym z przytułków dla sierot. W następnym roku wstąpiła do Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego, a jej kierownikiem duchowym został błogosławiony Honorat Koźmiński, kapucyn, który pozostał nim aż do jej śmierci.
Wobec stale rosnących potrzeb, w 1855 roku wraz ze swoją kuzynką Klotyldą Ciechanowską zamieszkała w założonym przez siebie przytułku, aby dzielić życie z powierzonymi jej osobami: opuszczonymi dziećmi, ubogimi oraz kobietami z marginesu społecznego.
Gdy dołączyły do niej inne tercjarki franciszkańskie, utworzyły Zgromadzenie Trzeciego Zakonu św. Franciszka pod wezwaniem św. Feliksa z Kantalicjo, które bardzo szybko się rozwinęło.
W zgromadzeniu pełniła liczne obowiązki: przełożonej, mistrzyni nowicjatu, przełożonej generalnej oraz duchowej przewodniczki nowej wspólnoty. Jako przełożona generalna kierowała zgromadzeniem i z macierzyńską troską otaczała siostry, zachęcając je do służby ubogim przez łączenie miłości bliźniego z głęboką pobożnością.
Z wielką wrażliwością i gorliwością odpowiadała na potrzeby swoich czasów. Niestrudzenie służyła ubogim i potrzebującym, wytrwale praktykowała cnoty chrześcijańskie oraz wiernie zachowywała śluby zakonne i przepisy zgromadzenia, osiągając wysoki stopień doskonałości.
Ostatnich trzydzieści lat życia spędziła w Krakowie, prowadząc życie pełne skupienia i modlitwy. W końcu dotknęła ją ciężka choroba, którą znosiła z męstwem i pogodą ducha. Dnia 10 października 1899 roku, bogata w zasługi i ciesząca się opinią świętości, odeszła do życia wiecznego, którego zawsze gorąco pragnęła.
Sprawa kanonizacyjna została rozpoczęta procesami przeprowadzonymi w Kurii Archidiecezji Krakowskiej: procesem informacyjnym w latach 1919–1951 oraz procesem apostolskim w latach 1967–1969. Dnia 2 kwietnia 1982 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret, w którym uznaliśmy, że Czcigodna Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi. W Kurii biskupiej w Buffalo przeprowadzono proces dotyczący cudownego uzdrowienia, które nastąpiło w 1984 roku i zostało przypisane jej wstawiennictwu. Po zakończeniu wymaganych badań dnia 9 lipca 1992 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie dnia 18 kwietnia następnego roku.
Tego dnia podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michele Giordano, arcybiskupa Neapolu, Ricardo Maria Carles Gordo, arcybiskupa Barcelony, oraz Franciszka Macharskiego, arcybiskupa Krakowa, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ludwik z Casorii, Paula Montal od Świętego Józefa Kalasancjusza, Maria Angela Truszkowska i Faustyna Kowalska nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Ludwika z Casorii — 30 marca, Pauli Montal od Świętego Józefa Kalasancjusza — 26 lutego, Marii Angeli Truszkowskiej — 10 października, a Faustyny Kowalskiej — 5 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Warto przypomnieć cnoty tych błogosławionych, których łączy między sobą szczególna więź. Dzieje św. Feliksa z Kantalicjo, do którego odwoływała się nowa błogosławiona, są w Rzymie dobrze znane. Przemierzał on całe Miasto, niosąc pociechę i franciszkańską radość. Należy wspomnieć również błogosławionego Honorata Koźmińskiego, który dokonał wielu dzieł i przyprowadził licznych ludzi do służby Bożej. Sama błogosławiona Maria Angela, mając przed oczyma te przykłady, w niezwykły sposób podążała drogami Ewangelii i pozostawiła współczesnym wzór godny naśladowania.
Postanawiamy, aby to, co zostało przez Nas ustanowione, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 19 kwietnia 1993 roku, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana