Jan Paweł II
«HAEC EST AUTEM». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY HENRYK DE OSSÓ Y CERVELLÓ, ZAŁOŻYCIEL TOWARZYSTWA ŚW. TERESY OD JEZUSA, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Madryt, 16 czerwca 1993 r.
Jan Paweł, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.
„A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa” (J 17, 3).
Błogosławiony Henryk de Ossó y Cervelló już jako chłopiec odkrył prawdę zawartą w tych słowach św. Jana, co skłoniło go do całkowitego poświęcenia życia temu, aby „poznawać Jezusa, kochać Go oraz sprawiać, by inni Go poznawali i kochali”. Urodzony w miejscowości Vinebre, w prowincji Tarragona w Hiszpanii, dnia 16 października 1840 roku, poznał miłość Boga dzięki swojej matce, Michaeli Cervelló, kobiecie odznaczającej się głębokim życiem chrześcijańskim.
To głębokie doświadczenie miłości Boga, które Henryk odkrył u swojej matki, zostało następnie umocnione przez jego szczególną więź z Najświętszą Maryją Panną. Stojąc przed wizerunkiem Matki Bożej z Montserrat, mając zaledwie czternaście lat, posłuszny Bożemu wezwaniu postanowił: „Zawsze będę należał do Jezusa, będę Jego apostołem, misjonarzem Jego pokoju i miłości”.
Od tego czasu dążył tylko do jednego celu: kochać Jezusa i iść za Nim, upodabniać się do Niego oraz głosić Go wszystkim.
Aby ten cel osiągnąć, obrał drogę kapłaństwa. W 1867 roku otrzymał święcenia kapłańskie w Tortosie. Przez ponad dziesięć lat wykładał w seminarium duchownym, a pełniąc tę posługę, dobrze poznał potrzeby duszpasterskie swoich czasów i odpowiadał na nie w różnorodny i odpowiedni sposób.
W 1876 roku założył Towarzystwo św. Teresy od Jezusa, żeńskie zgromadzenie zakonne poświęcone wychowaniu katolickiemu w duchu św. Teresy. Szczególną troską apostolską otaczał dzieci i kobiety: dzieci, ponieważ są nadzieją przyszłości, a „to, czego człowiek nauczy się w dzieciństwie, najpóźniej opuszcza jego pamięć”; kobiety zaś dlatego, że „jeżeli wychowuje się chłopca, wychowuje się człowieka, natomiast gdy wychowuje się dziewczynę i kobietę, wychowuje się rodzinę”. Niestrudzenie pracował dla dzieci, młodzieży i rodzin, pragnąc odnowić społeczeństwo w duchu chrześcijańskim, sprawiając, aby ludzie poznawali i kochali Jezusa, a przez to, aby On był poznawany i kochany przez wszystkich.
Życie błogosławionego Henryka de Ossó y Cervelló było całkowicie przeniknięte miłością Boga. Wszyscy, którzy go znali, doświadczali jego serdeczności i dobroci oraz widzieli, jak bardzo zapominał o sobie, dając temu wyraz w swoim życiu i działalności. Przyjaciele doświadczali jego wyjątkowej wierności, a nawet wobec tych, którzy postępowali wobec niego niesprawiedliwie i go zdradzili, zawsze okazywał dobroć, wielkoduszne milczenie i przebaczenie.
Nikogo nie wykluczał ze swojego apostolstwa. Nigdy nie ograniczał go egoizm ani troska o własne sprawy; przeciwnie, dostrzegał coraz to nowe możliwości prowadzenia ludzi do głębszego zjednoczenia z Bogiem. Do tych, do których nie mógł dotrzeć osobiście, docierał przez swoje pisma, nieustannie kierowany wielkim pragnieniem, aby „poznać Jezusa i kochać Go oraz sprawić, by był poznawany i kochany”.
Wielka, gotowa do poświęceń i wierna miłość błogosławionego Henryka wypływała z miłości Boga. Ten fundament ukazywał innym, aby również oni mogli odkryć — poprzez ludzką miłość, którą ich obdarzał — osobistą i nieskończoną miłość Boga do każdego człowieka.
Aby wzrastać w poznaniu i miłości Boga, posługiwał się skutecznym środkiem, jakim była modlitwa. Nieustannie trwał na modlitwie, z której czerpał siłę dla owocnego apostolstwa. Sam był jej gorliwym nauczycielem i apostołem. Uczył modlitwy całe pokolenia ludzi różniących się wiekiem, środowiskiem i powołaniem, szczególnie za pomocą książki „Kwadrans modlitwy”. Modlitwy, którą sam praktykował i której nauczał, nauczył się od św. Teresy od Jezusa. Dzięki stałej lekturze jej pism poznał ją, przyswoił sobie jej ducha i upodobnił się do niej. Doświadczywszy, jak św. Teresa wzrastała w płomiennej miłości do Jezusa Chrystusa, Ojca i Ducha Świętego oraz przekazywała ją innym, zapragnął ten skarb przekazać wszystkim. Dlatego duchowość terezjańska stanowi szczególny rys i charyzmat jego kapłańskiego apostolatu.
Był kapłanem, katechetą, wychowawcą, publicystą i gorliwym apostołem. Miłość Chrystusa przynaglała go do tego, aby Jezus był poznawany przez wszystkich, których jednocześnie zachęcał do osobistego spotkania z Nim.
Przez całe życie modlił się do Pana, aby „dał mu życie Bożej miłości i śmierć Bożej miłości”. Prosił również, aby mógł umrzeć podobnie jak Chrystus — w samotności i ubóstwie. Tak też się stało. Przez wiele lat był przedmiotem niesprawiedliwych i długotrwałych osądów. Ten krzyż niósł mężnie, zawsze broniąc prawdy i przebaczając przeciwnikom. Na początku 1896 roku, samotny, odsunięty od ukochanego dzieła — Towarzystwa św. Teresy — wskutek sprzeciwu niektórych sióstr, udał się do franciszkańskiego klasztoru Monasterio de Santo Espíritu del Monte w Gilet koło Walencji. Szukał samotności i milczenia dla odprawienia ćwiczeń duchowych oraz przygotowania nowych inicjatyw apostolskich. Tam jednak spotkał go Pan. Dnia 27 stycznia 1896 roku, dotknięty udarem mózgu, odszedł do wieczności.
Proces kanonizacyjny rozpoczęto w 1925 roku. Dnia 15 maja 1976 roku Paweł VI ogłosił, że praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane, a dnia 30 maja 1979 roku My sami wydaliśmy dekret o cudach przypisywanych jego wstawiennictwu. Następnie dnia 14 października 1979 roku dokonaliśmy jego uroczystej beatyfikacji.
Kilka lat później, mianowicie w 1984 roku, Pan dał nowy znak świętości swojego Sługi. Z tego powodu przeprowadzono odpowiedni proces kanoniczny, a dnia 21 grudnia 1992 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o cudzie.
Za zgodą Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu postanowiliśmy, aby uroczystość kanonizacji odbyła się dnia 16 czerwca 1993 roku. Obrzędu tego, z pomocą Boga, dokonaliśmy dzisiaj w Madrycie na placu Plaza de Colón. Podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po wielokrotnym wezwaniu pomocy Bożej i po wysłuchaniu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętym błogosławionego Henryka de Ossó y Cervelló i wpisujemy go do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym ma on być wśród świętych czczony z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wypowiedzeniu tych słów poleciliśmy sporządzić niniejszą Bullę kanonizacyjną. Następnie wygłosiliśmy homilię o Henryku de Ossó y Cervelló i przedstawiliśmy go wiernym jako wzór do naśladowania.
Postanawiamy, aby niniejsza Bulla zachowała swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Madrycie dnia 16 czerwca roku Pańskiego 1993, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana