Jan Paweł II
«EGO VENI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM DYDAKOWI VENTAJA MILÁN, EMANUELOWI MEDINA OLMOS I 7 TOWARZYSZOM, MĘCZENNIKOM BRACIOM SZKÓŁ CHRZEŚCIJAŃSKICH
Rzym, 10 października 1993 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Ja przyszedłem po to, aby miały życie i miały je w obfitości” (J 10, 10). Przez swoją śmierć i zmartwychwstanie Pan Jezus odkupił świat, a tym, którzy przyjmują i wypełniają Jego słowo, obiecał życie wieczne. Ten sam Pan nauczał, że życie wieczne jest darem tak cennym, iż należy je przedkładać nad każde dobro ziemskie i strzec nawet za cenę najwyższej ofiary: „Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą” (Mt 10, 28). Wielu chrześcijan przenikniętych nakazami Ewangelii i umocnionych mocą Ducha Świętego, podczas wojny domowej szalejącej w Hiszpanii przelało swoją krew, aby nie odstąpić od miłości Chrystusa i osiągnąć nagrodę życia wiecznego.
Do tych dzielnych świadków Chrystusa zaliczają się dwaj biskupi oraz siedmiu Braci Szkół Chrześcijańskich. Całkowicie służyli Bogu i bliźnim, miłowali prawdę i pokój, pozostając zupełnie z dala od sporów politycznych, które burzyły Hiszpanię. Mimo to stali się przedmiotem nienawiści i prześladowania. To, że byli uczniami Boskiego Mistrza, członkami Kościoła i wiernymi sługami królestwa Bożego, wystarczyło, by zaliczono ich do wrogów świata i uznano za godnych śmierci. Oni zaś, chociaż byli świadomi grożących im niebezpieczeństw, nadal prosto i pokornie dawali świadectwo wierze, a mogąc się ukryć albo uciec, woleli pozostać na swoim miejscu, aby pełnić swoją misję oraz wspierać bliźnich miłością i apostolstwem.
Byli to:
Dydak Ventaja Milán, biskup Almerii. Urodzony dnia 22 czerwca 1880 roku, po święceniach kapłańskich pełnił funkcję kanonika i wykładowcy w Sacro Monte w Granadzie. Zaledwie przez rok był dobrym i gorliwym pasterzem diecezji Almerii, gdy zaczęli go prześladować wrogowie Chrystusa. Mógł ocalić życie, lecz nie chciał opuścić swojej owczarni.
Emanuel Medina Olmos, biskup Guadix, urodzony dnia 9 sierpnia 1869 roku, był proboszczem, a następnie rektorem Sacro Monte w Granadzie. Wiele pracował jako kaznodzieja i katecheta; później był biskupem pomocniczym Granady, a od 1928 roku gorliwym biskupem Guadix. Uwięziony razem z Dydakiem Ventaja Milán, dzielił z nim prześladowania, zniewagi i upokorzenia. Obaj pasterze, modląc się i przebaczając, wraz z innymi więźniami zostali rozstrzelani w nocy z 29 na 30 sierpnia 1936 roku, w miejscu zwanym „Barranco del Chisme”, położonym na granicy miejscowości Felix i Vícar.
Siedmiu Braci Szkół Chrześcijańskich gorliwie pełniło swoje apostolstwo wychowawcze w mieście Almería, gdy zostali uwięzieni. Także tam dali wspaniałe świadectwo chrześcijańskiego męstwa, miłości wobec wszystkich i umiłowania modlitwy.
W nocy z 30 na 31 sierpnia 1936 roku zostali zabici:
brat Edmigiusz, w świecie Izydor Primo Rodríguez, urodzony w diecezji Palencji dnia 4 kwietnia 1881 roku;
brat Amaliusz, w świecie Justo Zariquiegui Mendoza, urodzony w diecezji Pampeluny dnia 6 sierpnia 1886 roku;
brat Waleriusz Bernard, w świecie Marciano Herrero Martínez, urodzony w diecezji Burgos dnia 11 lipca 1909 roku.
Wieczorem dnia 8 września 1936 roku ponieśli męczeństwo:
brat Teodemar Joachim, w świecie Adrián Saíz Saíz, urodzony w diecezji Burgos dnia 8 września 1907 roku;
brat Ewencjusz Ryszard, w świecie Eusebio Alonso Uyarra, urodzony w diecezji Calahorry dnia 5 marca 1907 roku.
W nocy z 12 na 13 września 1936 roku zostali zabici:
brat Aureliusz Maria, w świecie Benvenuto Villalón Acebrón, urodzony w diecezji Cuenca dnia 22 marca 1890 roku;
brat Józef Cecyliusz, w świecie Bonifacio Rodríguez González, urodzony w diecezji Burgos dnia 14 maja 1885 roku.
Zarówno dwaj biskupi, jak i siedmiu Braci Szkół Chrześcijańskich, zaraz po swojej heroicznej śmierci byli uważani za prawdziwych męczenników wiary. Sława ich ofiary rozszerzała się i umacniała z biegiem lat. Dlatego biskup Almerii w 1954 roku rozpoczął sprawę kanonizacyjną. Po pomyślnym zakończeniu zwyczajnych badań teologicznych w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, dnia 21 grudnia 1992 roku poleciliśmy ogłosić dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy więc, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 10 października następnego roku. Dziś zatem, na placu przed sławną Bazyliką św. Piotra Apostoła na Watykanie, podczas świętej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Rosendo Alvarez Gastón, biskupa Almerii, Angela Suquía Goicoechea, arcybiskupa Madrytu, José Antonio Infantes Florido, biskupa Kordoby, José Gottardi Cristelli, arcybiskupa Montevideo, oraz Odo Fusi-Pecci, biskupa Senigallii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Dydak Ventaja Milán, Emanuel Medina Olmos i siedmiu Towarzyszy, Piotr Poveda Castroverde, Wiktoria Díez y Bustos de Molina, Maria Franciszka Rubatto oraz Maria Krucifiksa Satellico nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Dydaka Ventaja Milán i Emanuela Medina Olmos — 30 sierpnia; siedmiu Braci Szkół Chrześcijańskich — 16 listopada; Piotra Poveda Castroverde — 28 lipca; Wiktorii Díez y Bustos de Molina — 12 sierpnia; Marii Franciszki Rubatto — 9 sierpnia oraz Marii Krucyfiksy Satellico — 8 listopada, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby to, co ustanowiliśmy niniejszym Listem, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 10 października 1993 roku, w piętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana