Jan Paweł II
«VENITE POST ME». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MIKOŁAJOWI ROLANDOWI, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR OD DZIECIĄTKA JEZUS
Rzym, 16 października 1994 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pójdźcie za Mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi” (Mt 4, 19).
Młody Mikołaj Roland odważnie odpowiedział Boskiemu Pasterzowi, który go powoływał. Porzucił uroki świata i, upodobniwszy się do Chrystusa przez sakrament święceń, całkowicie poświęcił się służbie Bogu, Ewangelii i ludziom, płonąc gorliwością oraz okazując niestrudzonego ducha misyjnego.
Ten kapłan, który w ciągu niewielu lat dokonał wielkich i świętych dzieł, urodził się w Reims dnia 8 grudnia 1642 roku w rodzinie zamożnych kupców, którzy od dzieciństwa wychowywali go do kroczenia drogą Pańską. Zamiast pomnażać majątek przez handel, czego oczekiwali od niego rodzice, zapragnął pomnażać otrzymane od Boga talenty. Oświecony głosem Ducha zrozumiał bowiem, że: „Marnością jest więc szukać przemijających bogactw i pokładać w nich nadzieję” (O naśladowaniu Chrystusa, I, 1, 13).
Dlatego wybrał ubóstwo i pokorę Chrystusa oraz udał się do Paryża, aby odpowiednio przygotować się do kapłaństwa. Dzięki wierności łasce Bożej, poczuciu obowiązku oraz kontaktom z wielkimi apostołami swoich czasów zdobył solidną formację teologiczną i duchową, którą przez całe życie rozwijał i pogłębiał. Jeszcze jako diakon został mianowany kanonikiem teologiem katedry w Reims, a po przyjęciu święceń kapłańskich całkowicie oddał się posłudze duszpasterskiej. Rozsiewał światło Chrystusa wszędzie, dokąd się udawał i angażował się w odnowę Kościoła we Francji, który przeżywał wówczas okres szczególnej żywotności i rozwoju. Był gorliwym i skutecznym głosicielem słowa Bożego oraz prawd wiary zarówno w swoim mieście, jak i na terenach wiejskich, gdzie chętnie się udawał mimo licznych trudności. Cieszył się, mogąc pracować, cierpieć i poświęcać się dla ewangelizacji ludu oraz budowania królestwa Chrystusa. Niestrudzenie sprawował sakrament pojednania i był cenionym kierownikiem duchowym kapłanów, zakonników i świeckich. Wywarł znaczny wpływ na św. Jana Chrzciciela de La Salle, założyciela Instytutu Braci Szkół Chrześcijańskich. Szczególną troską otaczał alumnów i kapłanów. Co tydzień organizował dla nich konferencje oraz otworzył swój dom dla młodych duchownych, którzy prowadzili wspólne życie, aby pogłębiać swoją formację duchową i duszpasterską, wzrastając w duchu modlitwy oraz trosce o powierzony lud Boży. Pragnąc prowadzić bliźnich do Boga przez dobroć i wielkoduszność, okazywał hojność wszystkim, a zwłaszcza chorym, ubogim i sierotom, którzy na wiele sposobów doświadczali jego miłości. Odnowił zaniedbany przytułek dla sierot i przekształcił go w prawdziwy dom. Zakładał także szkoły dla ubogich dziewcząt, które były wówczas pozbawione możliwości wychowania i wykształcenia. Założył Zgromadzenie Sióstr od Dzieciątka Jezus, aby troszczyły się o chrześcijańskie wychowanie i wszechstronny rozwój dzieci, ucząc je bardziej przykładem niż słowem, aby w najmłodszych dostrzegały samego Jezusa. W swojej rozległej i różnorodnej działalności duszpasterskiej czerpał siłę z głębokiego zjednoczenia z Bogiem. Starał się upodabniać do Chrystusa, żyjąc tym, co sprawował, i czyniąc to, czego nauczał. Kontemplacja tajemnic Wcielenia, Męki Pańskiej i Eucharystii, wierna miłość do własnego powołania, nabożeństwo do Matki Odkupiciela, duch modlitwy, umiłowanie ofiary oraz troska o zbawienie dusz rozświetlały jego kapłaństwo i doprowadziły je szybko do pełni. Bogaty w zasługi, niemal nagle odszedł z tego świata do wieczności dnia 27 kwietnia 1678 roku w Reims.
Opinia świętości, którą cieszył się za życia i po śmierci, trwała nadal, dlatego w 1941 roku rozpoczęto jego sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Dnia 21 grudnia 1992 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego. Niedługo wcześniej w Kurii biskupiej w Reims przeprowadzono dochodzenie kanoniczne dotyczące uzdrowienia uznanego za cudowne i przypisywanego jego wstawiennictwu. Po pomyślnym zakończeniu badań w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych dnia 23 grudnia 1993 roku został ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy więc, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się w Rzymie dnia 16 października 1994 roku podczas Synodu Biskupów poświęconego tematowi: „Życie konsekrowane i jego misja w Kościele oraz w świecie”.
Dzisiaj zatem na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jeana Ballanda, arcybiskupa Reims, Carlosa Oviedo Cavady, arcybiskupa Santiago de Chile, Elíasa Yanesa Álvareza, arcybiskupa Saragossy, Ricarda Marii Carlesa Gordó, arcybiskupa Barcelony, oraz Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Mikołaj Roland, Albert Hurtado Cruchaga, Maria Rafols, Petra od św. Józefa Pérez Florido oraz Józefina Vannini nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku: Mikołaja Rolanda — 27 kwietnia, Alberta Hurtado Cruchagi — 18 sierpnia, Marii Rafols — 5 listopada, Petry od św. Józefa Pérez Florido — 16 sierpnia oraz Józefiny Vannini — 16 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby to co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 16 października 1994 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana