Jan Paweł II
«VIDIT FECITQUE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII POUSSEPIN
Rzym, 20 listopada 1994 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Widziała i czyniła to, co było dobre w oczach Pana; modliła się i czuwała, dlatego nieprzyjaciel nie zasiał chwastu wśród domowników jej domu” (por. 2 Krl 18, 3; Mt 13, 25). Słowa te, wyryte na grobie Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Poussepin, ukazują jasno, że całkowicie ukształtowała ona swój charakter i postępowanie według zasad Ewangelii. Pałając miłością i odznaczając się roztropną czujnością, przeżyła długie życie „pełna dobrych uczynków i jałmużn” (Dz 9, 36).
Czcigodna Służebnica Boża Maria Poussepin, najstarsza z siedmiorga rodzeństwa, urodziła się i została ochrzczona 14 października 1653 roku w miejscowości Dourdan, na terenie diecezji Chartres. Jej rodzice wyróżniali się zarówno zamożnością, jak i chrześcijańską miłością bliźniego. Ojciec, Claude Poussepin, kierował manufakturą produkującą jedwabne pończochy, natomiast matka, Julienne Fourrier, pełniła funkcję przełożonej stowarzyszenia dobroczynnego niosącego pomoc ubogim chorym, wzorowanego na działalności św. Wincentego à Paulo.
Obdarzona wyjątkowymi zdolnościami umysłu i serca oraz starannie wychowana przez rodziców, Czcigodna Służebnica Boża, przynaglona miłością Chrystusa (por. 2 Kor 5, 14), wstąpiła do tego stowarzyszenia dobroczynnego i gorliwie opiekowała się chorymi. W 1683 roku, po śmierci ojca, przejęła kierownictwo rodzinnego przedsiębiorstwa i wykazała się niezwykłą przedsiębiorczością zarówno w niesieniu pomocy ubogim, jak i w unowocześnianiu zakładu pracy. Jako kobieta roztropna głęboko rozumiała godność ludzi pracy i aktywnie troszczyła się o jej poszanowanie.
Po wstąpieniu do Trzeciego Zakonu Dominikańskiego zapragnęła jeszcze szerzej pełnić dzieła miłosierdzia. Dlatego w 1696 roku opuściła rodzinny dom i dotychczasowe wygodne życie, udając się do miejscowości Sainville, gdzie zgromadziła wokół siebie towarzyszki, aby – jak sama pisała i świadczyła swoim życiem – „służyć parafii, wychowywać młodzież oraz nieść pomoc ubogim i chorym”. Wspólnotę tę, nazwaną „Miłosierdzie”, rozszerzyła następnie na dziewiętnaście innych miejscowości i nadała jej pełne roztropności reguły, które zostały oficjalnie zatwierdzone przez biskupa Chartres w 1738 roku. Ta „córka, natchniona przez Opatrzność Bożą”, wniosła znaczący wkład w realizację we Francji działań służących kształceniu dzieci wiejskich oraz opiece nad ubogimi chorymi. Dzieła zapoczątkowane przez Marię zostały zatwierdzone przez króla Ludwika XV. Nie zabrakło jednak przeciwności i ludzkiej nieżyczliwości. Umocniona cierpliwością i posłuszeństwem, przezwyciężyła je wszystkie z wielką odwagą.
Stawszy się ubogą mimo wcześniejszego dostatku, ufając miłosierdziu Boga bogatego w łaskę, ozdobiona licznymi dziełami miłosierdzia i cnotami, spokojnie zasnęła w Chrystusie 24 stycznia 1744 roku w Sainville.
Cześć dla Służebnicy Bożej wzrastała dzięki żywej pamięci o niej, nieustającej opinii świętości oraz rozwojowi założonego przez nią zgromadzenia, które dziś nosi nazwę Dominikanek Miłosierdzia od Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny.
Rozpoczęto zatem sprawę kanonizacyjną. W latach 1911–1927 przed Kurią biskupią w Tours przeprowadzono zwyczajne procesy dotyczące najpierw opinii świętości, a następnie cnót Służebnicy Bożej, po których nastąpiło szczegółowe badanie dokumentów. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa ogłosiliśmy, że heroiczność cnót Służebnicy Bożej Marii Poussepin została udowodniona; dekret w tej sprawie został wydany przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych 21 grudnia 1991 roku. Następnie 23 grudnia 1993 roku ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej, który również zatwierdziliśmy. Postanowiliśmy więc, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 20 listopada 1994 roku. Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej w Bazylice św. Piotra, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, Jean Honoré, arcybiskupa Tours, Henri Bricarda, biskupa Le Puy-en-Velay, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Eugenio Ravignani, biskupa Vittorio Veneto, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Jacek Maria Cormier, Maria Poussepin, Agnieszka od Jezusa Galand de Langeac, Eugenia Joubert i Klaudiusz Granzotto nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Jacka Marii Cormier — 21 maja, Marii Poussepin — 14 października, Agnieszki od Jezusa Galand de Langeac — 19 października, Eugenii Joubert — 2 lipca, Klaudiusza Granzotto — 2 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co zostało postanowione w niniejszym Liście Apostolskim, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 20 listopada 1994 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana