Jan Paweł II
«BEATI ESTIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM DIONIZEMU PAMPLONIE
I 12 TOWARZYSZOM, MĘCZENNIKOM
Rzym, 01 października 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Błogosławieni jesteście, gdy wam urągają i prześladują was oraz gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe przeciw wam. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie” (Mt 5, 11-12).
Słowa te pozostawiły ślad w dziejach tak wielu ludzi w dawnych i współczesnych czasach, którzy, aby dochować Chrystusowi wierności, znosili wszelkiego rodzaju prześladowania aż po samą śmierć. Jest to również historia trzynastu męczenników z Zakonu Kleryków Regularnych Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych (Pijarów), którzy wraz z wieloma innymi świadkami wiary przez przelanie krwi oddali swoje życie podczas prześladowań religijnych w czasie hiszpańskiej wojny domowej w latach 1936–1939. „Spotkamy się ponownie w raju” – były to ostatnie słowa Czcigodnego Sługi Bożego Dionizego Pamplony i niemal wszystkich jego dwunastu współbraci z tego zakonu, którzy ponieśli męczeństwo od lipca do grudnia 1936 roku, dodając jeszcze słowa przebaczenia skierowane do swoich prześladowców.
Ich męczeństwo było szczególnym darem Ducha Świętego dla całego Kościoła. Nie byli bohaterami jakiejś ludzkiej wojny, lecz wychowawcami młodzieży, również – a nawet przede wszystkim – w godzinie śmierci, którą przyjęli, aby osiągnąć życie wieczne.
Ponieważ należeli do Szkół Pobożnych, które przekazały im szczególny charyzmat kalasantyński, wiernie i gorliwie przez nich realizowany, stanowił on wspólny element ich tożsamości. Dlatego też, mimo różnic wieku, miejsca pochodzenia czy osobistych zdolności, wspólne było dla nich nie tylko najwyższe świadectwo męczeństwa, lecz również zasadnicze rysy ich życia i świętości: wiernie przeżywane życie zakonne, posługa kapłańska, którą większość z nich oddała wychowaniu młodzieży, oraz dzieło edukacji, które wszyscy podejmowali zgodnie ze swoim powołaniem, aby młodzi mogli otrzymać formację chrześcijańską i ludzką.
Takie były duchowe warunki, które przygotowały ich na wielki „dar męczeństwa”. Nastąpił on zazwyczaj po kilku dniach więzienia oraz po licznych cierpieniach moralnych i fizycznych, choć okoliczności, miejsca i czasu były różne.
Oto ci heroiczni świadkowie wiary:
Ojciec Dionizy Pamplona Polo, urodzony w miejscowości Calamocha w archidiecezji Teruel dnia 11 października 1868 roku, zamordowany w Monzón dnia 25 lipca 1936 roku;
Ojciec Emanuel Segura López, urodzony w Almonacid de la Sierra w archidiecezji Saragossy dnia 22 stycznia 1881 roku, zabity w Gabasie dnia 28 lipca 1936 roku;
Brat Dawid Karol Marañón, brat zakonny, urodzony w Asarcie w archidiecezji Pampeluny dnia 29 grudnia 1907 roku, zamordowany w Gabasie dnia 28 lipca 1936 roku;
Ojciec Faustyn Oteiza Segura, urodzony w Ayegui w archidiecezji Pampeluny dnia 14 lutego 1890 roku, zabity w Azanuy dnia 9 sierpnia 1936 roku;
Brat Florentyn Filip Naya, urodzony w Alquézar w diecezji Huesca dnia 10 października 1856 roku, zamordowany w Azanuy dnia 9 sierpnia 1936 roku;
Ojciec Henryk Canadell Quintana, urodzony w Olot w diecezji Girona dnia 29 czerwca 1890 roku, zabity w Castellfollit dnia 17 sierpnia 1936 roku;
Ojciec Maciej Cardona Meseguer, urodzony w Vallibonie w diecezji Tortosa dnia 23 grudnia 1902 roku, zamordowany dnia 20 sierpnia 1936 roku;
Ojciec Franciszek Carceller Galindo, urodzony w Forcall w diecezji Tortosa dnia 3 października 1901 roku, zabity w Castellón dnia 2 października 1936 roku;
Ojciec Ignacy Casanovas Perramon, urodzony w Igualadzie w diecezji Vic dnia 15 lipca 1893 roku, zamordowany w Odenie dnia 16 września 1936 roku;
Ojciec Karol Navarro Miquel, urodzony w Torrente w archidiecezji Walencji dnia 11 lutego 1911 roku, zabity w Montserrat (Walencja) dnia 22 września 1936 roku;
Ojciec Józef Ferrer Esteve, urodzony w Algemesí w archidiecezji Walencji dnia 17 lutego 1904 roku, zamordowany w Llombai dnia 9 grudnia 1936 roku;
Ojciec Jan Agramunt Riera, urodzony w Almazorze w diecezji Castellón dnia 14 lutego 1907 roku, zamordowany w Almazorze dnia 14 sierpnia 1936 roku;
Ojciec Alfred Parte Saiz, urodzony w Cilleruelo de Bricia w archidiecezji Burgos dnia 2 czerwca 1899 roku, zabity w Santanderze dnia 27 grudnia 1936 roku.
Ponieważ sława ich męczeństwa nie ustawała, rozpoczęto sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną oraz przeprowadzono procesy kanoniczne w różnych kuriach kościelnych. Po zakończeniu zwyczajnych badań prowadzonych przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych, dnia 15 grudnia 1994 roku ogłosiliśmy dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 1 października 1995 roku.
Dzisiaj więc, na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Ángela Algory Hernando, biskupa Teruel i Albarracín, Francisco Álvareza Martíneza, arcybiskupa Toledo, Jacques’a Davida, biskupa La Rochelle, Ramóna Malli Calla, biskupa Lleidy, Camilla kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Rafaela Toriji de la Fuente, biskupa Ciudad Real, oraz Agustína Garcíi-Gasco Vicente, arcybiskupa Walencji, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Anzelm Polanco i Filip Ripoll, Piotr Ruiz de los Paños y Ángel i ośmiu Towarzyszy, Jan Chrzciciel Souza i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy, Dionizy Pamplona i dwunastu Towarzyszy, Piotr Casani, Karol Eraña, Fidel Fuidio i Jezus Hita, Angela od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek oraz Wincenty Vilar David nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Anzelma Polanco i Filipa Ripolla — 7 lutego; Piotra Ruiz de los Paños y Ángela i ośmiu Towarzyszy — 23 lipca; Jana Chrzciciela Souzy i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy — 18 sierpnia; Dionizego Pamplony i dwunastu Towarzyszy — 22 września; Piotra Casaniego — 16 października; Karola Erañę, Fidela Fuidio i Jezusa Hitę — 18 września; Angelę od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek — 20 listopada; oraz Wincentego Vilara Davida — 14 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 października roku Pańskiego 1995, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana