Jan Paweł II
«ECCLESIA PRIMO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUŻEBNICOM BOŻYM ANGELI OD ŚWIĘTEGO JÓZEFA LLORET MARTÍ I 16 TOWARZYSZKOM, MĘCZENNICOM
Rzym, 01 października 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – W pierwszym tysiącleciu swego istnienia Kościół wyrósł z krwi męczenników: „Krew męczenników jest zasiewem chrześcijan” (Tertulian, Apologetyk, 50).
Tak jak działo się to w minionych wiekach, tak również w naszych czasach — o czym dobrze wiemy — Kościół nadal wydaje niezliczonych świętych i błogosławionych oraz wielu męczenników. U schyłku drugiego tysiąclecia jawi się on na nowo jako Kościół męczenników. Prześladowania dotykające wierzących — kapłanów, osoby konsekrowane i świeckich — stworzyły niezwykły zasiew męczeństwa w różnych częściach świata.
„Kanonizacje i beatyfikacje bardzo się pomnożyły w dzisiejszych czasach. Świadczą one o żywotności Kościołów lokalnych, których jest dziś na świecie o wiele więcej, aniżeli w pierwszych wiekach i w pierwszym tysiącleciu. Największym hołdem dla Chrystusa ze strony wszystkich Kościołów na progu trzeciego tysiąclecia będzie ukazanie przemożnej obecności Odkupiciela w owocach wiary, nadziei i miłości złożonych poprzez ludzi tylu języków i ras, którzy poszli za Chrystusem różnymi drogami chrześcijańskiego powołania.” (Jan Paweł II, List apostolski Tertio millennio adveniente, 37).
Gdy w 1936 roku w Hiszpanii rozpętało się prześladowanie motywowane nienawiścią do wiary, wśród niezliczonych ofiar, które, pełne radości, wielkodusznie ofiarowały swoje życie Królowi męczenników, należy wymienić siedemnaście Sióstr ze Zgromadzenia Doktryny Chrześcijańskiej z Mislaty koło Walencji. Prowadziły one życie wspólne, służąc Chrystusowi i przeżywając długotrwałe męczeństwo życia konsekrowanego, to znaczy codzienną, radosną wierność wymaganiom tego heroicznego życia, zarówno w kontemplacji tajemnicy Chrystusa, jak i w służbie Kościołowi.
Są to: Angela od Świętego Józefa Lloret Martí, przełożona generalna; Maria od Wstawiennictwa Orts Baldó; Maria od Montserrat Llimona Planas; Teresa od Świętego Józefa Duart Roig; Elżbieta Ferrer Sabriá; Maria od Wniebowzięcia Mongoche Homs; Maria od Niepokalanego Poczęcia Martí Lacal; Maria Gracja od Świętego Antoniego; Corazón de Jesús Gómez Vives; Maria od Wspomożenia Jiménez Baldoví; Maria Dolores Surís Brusola; Ignacja od Najświętszego Sakramentu Pascual Pallardó; Maria od Różańca Calpe Ibáñez; Maria od Pokoju López García; Marcela od Świętego Tomasza Navarro; Amparo Rosat y Balasch; Maria od Kalwarii Romero Clariana.
Po ustanowieniu Drugiej Republiki Hiszpańskiej i wobec narastającego prześladowania Kościoła wszystkie siostry należące do wspólnoty w Mislacie zdjęły habit zakonny, podobnie jak wiele innych zakonnic w pierwszych miesiącach prześladowań, nie opuściły jednak swojego domu. Po wybuchu rewolucji 18 lipca 1936 roku większość z nich już następnego wieczoru udała się do Walencji, do budynku będącego dawniej nowicjatem zgromadzenia. Życie wspólnotowe nie zostało tam zakłócone, tak że nadal prowadzono zwykłe praktyki pobożne. Dom ten stał się prawdziwym klasztorem, w którym codziennie odprawiano kilka Mszy Świętych, ponieważ wielu kapłanów przybywało tam, aby sprawować Eucharystię. 20 listopada tego samego roku, w piątek poświęcony Najświętszemu Sercu Jezusa, pod wieczór grupa uzbrojonych żołnierzy nakazała siostrze Angeli i jej siostrom natychmiast wsiąść do podstawionego pojazdu. Żadna z nich nie sprzeciwiła się temu rozkazowi, ponieważ wszystkie odczytały go jako wyraźny znak woli Bożej i szczególną łaskę, największą ze wszystkich, jaką Pan postanowił im ofiarować. Wszystkie wsiadły do pojazdu, a te spośród nich, które z powodu podeszłego wieku miały trudności z poruszaniem się, były wspierane przez pozostałe siostry. Następnie przewieziono je do miejsca zwanego Picadero de Paterna, oddalonego o sześć kilometrów od Walencji. Tejże nocy Służebnice Boże, bez jakiegokolwiek procesu sądowego, zostały rozstrzelane, gdy z niezłomną odwagą dawały świadectwo swojej wierze. Te siedemnaście męczennic ze Zgromadzenia Sióstr Nauki Chrześcijańskiej, które w pokorze i radości dały świadectwo miłości Chrystusa, Kościół przedstawia dziś wszystkim jako wzór heroicznej wierności, która wypływa z gorącego pragnienia pełnienia woli Ojca we wszystkich okolicznościach życia, w duchu miłości i ewangelicznej konsekwencji. Sprawę kanonizacyjną rozpoczął arcybiskup Walencji w 1965 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo, 6 lipca 1993 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o męczeństwie. Następnie postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie 1 października 1995 roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej celebracji Eucharystii na placu przed Bazyliką Świętego Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Ángela Algory Hernando, biskupa Teruel i Albarracín, Francisco Álvareza Martíneza, arcybiskupa Toledo, Jacques’a Davida, biskupa La Rochelle, Ramóna Malli Calla, biskupa Lleidy, Camilla kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Rafaela Toriji de la Fuente, biskupa Ciudad Real, oraz Agustína Garcíi-Gasco Vicente, arcybiskupa Walencji, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Anzelm Polanco i Filip Ripoll, Piotr Ruiz de los Paños y Ángel i ośmiu Towarzyszy, Jan Chrzciciel Souza i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy, Dionizy Pamplona i dwunastu Towarzyszy, Piotr Casani, Karol Eraña, Fidel Fuidio i Jezus Hita, Angela od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek oraz Wincenty Vilar David nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Anzelma Polanco i Filipa Ripolla — 7 lutego; Piotra Ruiz de los Paños y Ángela i ośmiu Towarzyszy — 23 lipca; Jana Chrzciciela Souzy i sześćdziesięciu trzech Towarzyszy — 18 sierpnia; Dionizego Pamplony i dwunastu Towarzyszy — 22 września; Piotra Casaniego — 16 października; Karola Erañę, Fidela Fuidio i Jezusa Hitę — 18 września; Angelę od Świętego Józefa Lloret Martí i szesnaście Towarzyszek — 20 listopada; oraz Wincentego Vilara Davida — 14 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 1 października roku Pańskiego 1995, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana