Jan Paweł II
«UT QUEMADMODUM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII BERNARDZIE BÜTLER
Rzym, 29 października 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Abyśmy i my wkroczyli w nowe życie, jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca” (Rz 6, 4).
Upodobniona do Chrystusa Maria Bernarda Bütler postępowała w sposób godny Boga (por. 1 Tes 2, 12), przemierzając drogi świata, aby szerzyć światło Zmartwychwstałego Pana i Jego Ewangelii oraz poświęcać swoje siły budowaniu Królestwa Bożego.
Urodziła się w miejscowości Auw na terenie diecezji bazylejskiej w Szwajcarii dnia 28 maja 1848 roku jako córka Heinricha i Kathariny Bütler. Na chrzcie otrzymała imię Werena. Już od dzieciństwa miłowała Boga, znajdując szczególne upodobanie w adoracji Eucharystii, modlitwie, umartwieniu i aktywnym uczestnictwie w życiu parafii, a równocześnie chętnie pomagała rodzinie w pracach polowych.
W roku 1867 wstąpiła do klasztoru Najświętszej Maryi Panny Wspomożycielki Wiernych w Altstätten, gdzie niewielka liczba sędziwych sióstr żyła według Reguły Trzeciego Zakonu św. Franciszka i statutów zatwierdzonych przez Naszego Poprzednika Urbana VIII. Przyjmując imię Maria Bernarda od Najświętszego Serca Maryi i składając śluby zakonne, szybko wyróżniła się swoimi przymiotami ludzkimi i cnotami zakonnymi, dlatego powierzano jej coraz odpowiedzialniejsze zadania. Wybrana następnie przełożoną, roztropnie rozpoczęła odnowę klasztoru, usuwając nadużycia i przywracając zachowywanie Reguły. Wprowadziła także wieczystą adorację eucharystyczną, która przyniosła obfite owoce duchowe, między innymi liczne powołania do życia zakonnego. Opatrzność Boża przygotowywała jednak dla Służebnicy Bożej nowe pole apostolstwa.
Na prośbę biskupa Portoviejo w roku 1888 udała się wraz z kilkoma siostrami do Ekwadoru, gdzie podjęła wielkie i owocne dzieła przede wszystkim dla dobra ubogich mieszkańców tego kraju. Nie brakowało jej trudności ani chorób, które znosiła z pokornym i mężnym sercem, pokładając ufność w Bogu. Zmiana sytuacji politycznej w roku 1895 zmusiła ją do opuszczenia Ekwadoru i przeniesienia się wraz ze siostrami do Kartageny w Kolumbii. Tamtejszy arcybiskup po siedemnastu latach zatwierdził kanonicznie jej dzieło jako Zgromadzenie Franciszkanek Misjonarek Maryi Wspomożycielki. Pod jej kierownictwem zgromadzenie rozwijało się i rozszerzało na wiele miejsc, wnosząc znaczący wkład w wychowanie dzieci oraz opiekę nad chorymi i ubogimi.
Maria Bernarda, głosząc Ewangelię poprzez dzieła miłosierdzia, coraz głębiej poznawała i miłowała Chrystusa. Oświecona wiarą, nadzieją i miłością, na wzór Najświętszej Maryi Panny, którą otaczała szczególną czcią, kroczyła z Bogiem, całkowicie Mu się zawierzyła i we wszystkim wypełniała Jego wolę. Pokorna, bardzo pobożna, uboga, cierpliwa w przeciwnościach, zawsze zatroskana o zbawienie dusz i wierna radom ewangelicznym, pozostawiła po sobie wybitny przykład świętości. Niebieski Oblubieniec powołał tę wierną i czuwającą dziewicę do wiecznej uczty dnia 19 maja 1924 roku.
Ponieważ także po jej śmierci trwała opinia świętości, którą cieszyła się za życia, arcybiskup Kartageny w Kolumbii rozpoczął w roku 1949 proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawnych dnia 21 grudnia 1991 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Dnia 26 marca 1994 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tej Służebnicy Bożej, który wydarzył się w 1967 roku w kolumbijskim mieście Barranquilla. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 29 października 1995 roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej Mszy świętej sprawowanej w Patriarchalnej Bazylice św. Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Wolfganga Haasa, biskupa Chur, Carlosa José Ruiseco Vieiry, arcybiskupa Cartagena de Indias w Kolumbii, oraz Pierre’a Mamie, biskupa Lozanny, Genewy i Fryburga, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodne Służebnice Boże Maria Teresa Scherer, Maria Bernarda Bütler i Małgorzata Bays nosiły tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Marii Teresy Scherer — 16 czerwca, Marii Bernardy Bütler — 19 maja oraz Małgorzaty Bays — 27 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ta wybitna Błogosławiona pozostawiła wspaniałe świadectwo pobożności zakonnej i dobrych uczynków. Pobudzana gorliwością o zbawienie dusz, przyszła z pomocą wielu ludziom. Życzymy zatem, aby dzięki jej przykładowi i wstawiennictwu wierni mogli obficie otrzymywać zbawcze dary Pana i dobrodziejstwa Ewangelii.
Pragniemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 października roku Pańskiego 1995, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: AAS LXXXIX [1997], nr 1, s. 8-10
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana