Jan Paweł II
«PRAEDICATE EVANGELIUM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU DANIELOWI COMBONIEMU, ZAŁOŻYCIELOWI KOMBONIANÓW I SIÓSTR KOMBONIANEK
Rzym, 17 marca 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Idąc na cały świat, głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (…). Oni zaś poszli i głosili wszędzie” (Mk 16, 15.20).
Idąc śladami Apostołów, Czcigodny Sługa Boży Daniel Comboni wiernie wypełnił nakaz Pana Jezusa i przeniknięty pasterską miłością, pozostawił wszystko oraz poświęcił swoje życie głoszeniu Ewangelii ludom Afryki. Kochał je bardziej niż samego siebie, służył im z niezwykłą ofiarnością, znosząc przy tym ogromne trudności i przeciwności, a przez przepowiadanie słowa Bożego oraz świadectwo własnych cnót roztropnie prowadził je ku chrześcijańskiej dojrzałości. Ten nieustraszony misjonarz, wyróżniający się gorliwością apostolską i nieustanną wiernością Chrystusowi oraz Kościołowi, urodził się 15 marca 1831 roku w miejscowości Limone sul Garda, należącej do diecezji Brescia, jako syn Aloisia Comboniego i Domeniki Pace. Rodzice jego, choć ubodzy w dobra materialne, byli bogaci w wiarę, którą przekazali swojemu synowi. W Weronie wstąpił do instytutu założonego przez Sługę Bożego Mikołaja Mazzę, gdzie otrzymał solidne wychowanie i tak bardzo zapalił się miłością do misji, że mając siedemnaście lat, ślubował poświęcić całe swoje życie ewangelizacji Afryki Środkowej, zwanej wówczas Nigrycją. W seminarium diecezjalnym wytrwale i owocnie odbywał studia, a 31 grudnia 1854 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Pozostając wierny złożonemu przyrzeczeniu, doprowadził do tego, że Afryka Środkowa stała się polem jego nadziei i apostolskiej pracy. Nasz Poprzednik, papież Pius IX, zachęcał Sługę Bożego do realizacji tego zamiaru, mówiąc do niego: „Pracuj dla Afryki jak dobry żołnierz Chrystusa”.
Będąc przekonanym, że dzieło to wymaga licznych osób i odpowiednich środków, szukał pomocy wśród wiernych Europy, a sam stał się założycielem dwóch zgromadzeń zakonnych. Za zgodą biskupa Werony, Aloisia di Canossa, w 1867 roku założył Instytut Misji dla Nigrycji, którego członkowie noszą dziś nazwę Misjonarzy Kombonianów Serca Jezusowego (M.C.C.I.), a w 1872 roku założył Instytut Sióstr Misjonarek dla Nigrycji (Kombonianek). Do Ojców Soboru Watykańskiego I, w którym uczestniczył jako teolog biskupa Werony, kierował gorące apele w sprawie ludów Afryki Środkowej. W 1872 roku Stolica Apostolska mianowała go prowikariuszem apostolskim Afryki Środkowej, którego siedziba znajdowała się w Chartumie, a w 1877 roku został wikariuszem apostolskim tego terytorium oraz biskupem tytularnym Klaudiopolis. Obdarzony silnym organizmem, płomienną gorliwością, mężnym duchem i wyjątkowym zmysłem duszpasterskim, niestrudzenie pracował nad rozwojem ludzkim i chrześcijańskim ludów Afryki oraz nad budowaniem Królestwa Bożego. Dla tego celu chętnie podejmował niezliczone i ciężkie doświadczenia, cierpienia, trudności i przeciwności. Podstawą jego gorliwej działalności apostolskiej było głębokie życie duchowe. Pozostając w ścisłej jedności z Panem poprzez modlitwę oraz nabożeństwo do Najświętszej Eucharystii, Krzyża Chrystusa, Najświętszego Serca Jezusowego i Matki Odkupiciela, czerpał z nich siłę do swej pracy. Działalność misyjna była dla niego uprzywilejowaną drogą do świętości. Wiara, nadzieja i miłość osiągnęły w nim taką dojrzałość, że idąc śladami Dobrego Pasterza, pragnął złożyć siebie samego w ofierze za wieczne zbawienie swojej owczarni. Na szczególne uznanie zasługuje jego powiedzenie: „Albo Nigrycja, albo śmierć”. Chociaż nie otrzymał palmy męczeństwa, całe jego życie misyjne było nieustanną i radosną ofiarą składaną dla chwały Bożej i zbawienia dusz. Mając pięćdziesiąt lat, wyczerpany pracą i całkowitym oddaniem dziełu ewangelizacji Afryki, osiągnął wieczną ojczyznę 10 października 1881 roku, otoczony opinią świętości, która z biegiem lat jeszcze bardziej się umocniła i rozszerzyła.
Sprawa beatyfikacyjna i kanonizacyjna została rozpoczęta przez biskupa Werony w 1928 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa My sami dnia 26 marca 1994 roku ogłosiliśmy, że biskup i Sługa Boży Daniel Comboni praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi cnoty. Następnie Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zbadała z wynikiem pozytywnym przypadek uzdrowienia, który miał miejsce w Brazylii w 1970 roku i został przypisany wstawiennictwu Sługi Bożego. Dekret o cudzie został ogłoszony w naszej obecności 6 kwietnia 1995 roku. Wówczas postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się w Rzymie 17 marca następnego roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Gabriela Zubeira Wako, arcybiskupa Chartumu, oraz Benedetta Cocchiego, biskupa Parmy, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Daniel Comboni i Gwidon Maria Conforti nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Daniela Comboniego — 10 października, Gwidona Marii Confortiego — 5 listopada, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby to co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 17 marca 1996 roku, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: AAS LXXXIX [1997], nr 1, s. 10-12
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana