Jan Paweł II
«CUM IESUS». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY JAN GABRIEL PERBOYRE, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 02 czerwca 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Skoro Jezus, Syn Boży, okazał swoją miłość, oddając za nas życie, „nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13; por. 1 J 3, 16).
Błogosławiony Jan Gabriel Perboyre w swoim życiu i w swojej śmierci w sposób zadziwiający upodobnił się do Chrystusa. Urodził się we Francji w 1802 roku w miejscowości Puech de Montgesty, w gorliwej rodzinie, która dała Kościołowi trzech misjonarzy ze Zgromadzenia Misji, dwie Siostry Miłosierdzia, karmelitankę oraz dwoje małżonków prowadzących autentycznie chrześcijańskie życie. Wstąpił do seminarium początkowo jedynie po to, aby towarzyszyć swojemu bratu Alojzemu. Jednak atmosfera tego miejsca głęboko go urzekła i zrozumiał, że sam jest powołany do kapłaństwa.
W 1818 roku wstąpił do Zgromadzenia Misji, a 23 września 1826 roku w Paryżu otrzymał święcenia kapłańskie. Pełnił odpowiedzialne funkcje w domach i dziełach prowincji zakonnej. Był człowiekiem o wrażliwym sercu i głęboko przeżył śmierć swojego brata Alojzego, który jako misjonarz udający się do Chin zmarł podczas podróży. Gdy został wezwany do Paryża, aby pełnić funkcję zastępcy mistrza nowicjatu, poprosił o wysłanie na misje. Wielu wątpiło, czy jego zdrowie pozwoli mu podjąć tak wymagające zadanie, jednak uzyskał zgodę i w marcu 1835 roku wsiadł na statek w porcie Le Havre.
Po przybyciu do Makau i odbyciu koniecznego okresu przygotowania przyjął wygląd i sposób życia właściwy Chińczykom, po czym udał się do prowincji Henan, do której został przeznaczony. Natychmiast rozpoczął działalność apostolską, odwiedzając chrześcijan rozproszonych po małych wioskach. Wyróżniał się niezwykłą gorliwością, zwłaszcza miłością do ubogich. Żył jak ubogi pośród ubogich i otaczał ich szczególną troską. Stał się rzeczywiście „bliski ubogim”. Pisał: „Gdy pytałem katechistę, który towarzyszył mi jako lekarz, o przyczynę chorób tak wielu ludzi, zawsze odpowiadał: ta sama przyczyna – głód i nędza. Wówczas szedłem dalej w milczeniu, przejęty bólem sumienia, że żyję, a nie mogę umrzeć razem z nimi”. Zanim wszedł na krzyż przygotowany przez kata, wszedł wcześniej na krzyż ubogich. Został ukrzyżowany przez miłość, zanim został ukrzyżowany przez prześladowanie. Jako wierny uczeń św. Wincentego a Paulo, którego synowsko miłował, uczynił Chrystusa cierpiącego najważniejszym punktem swojego życia. Sam stał się człowiekiem krzyża. Z doświadczeń codziennego życia nauczył się rozumieć sens cierpienia. Szczególnie godne uwagi było jego pragnienie męczeństwa. Wydaje się, że Jan Gabriel rzeczywiście go pragnął. W jednym z listów do rodziców pisał: „Musimy znosić trudy i cierpienia, ale są one wszędzie; dlatego na niebo trzeba zasłużyć potem czoła. Gdybyśmy dostąpili męczeństwa, byłaby to wielka łaska Boża. O taką łaskę należy prosić, a nie się jej lękać”.
W 1839 roku został niespodziewanie zaatakowany przez żołnierzy. Jako dobry pasterz chciał pozostać blisko swojej trzody i dlatego ukrywał się w jej pobliżu. Został jednak schwytany. Rozpoczęła się długa seria przesłuchań i procesów, często połączonych z torturami. Próbowano zmusić go do wyrzeczenia się wiary, wyszydzano jego religię i nakłaniano do podeptania krzyża. Ostatecznie został skazany na śmierć. Jan Gabriel poniósł męczeństwo w Wuhanie, gdzie 11 września 1840 roku został uduszony na szubienicy mającej kształt krzyża. Jego relikwie zostały przewiezione do Francji w 1860 roku i złożone w domu macierzystym Zgromadzenia Misji w Paryżu. Ponieważ był powszechnie uważany za prawdziwego męczennika wiary, starannie prowadzono jego sprawę kanonizacyjną. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem Leon XIII zaliczył go do grona Błogosławionych 10 listopada 1889 roku. Dnia 6 kwietnia 1995 roku ogłoszono w Naszej obecności Dekret o cudownym uzdrowieniu dokonanym za jego wstawiennictwem. Po odbyciu Konsystorza 29 stycznia 1996 roku postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się 2 czerwca tego samego roku.
Dzisiaj zatem w Bazylice św. Piotra, podczas uroczystej celebracji liturgicznej, wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Niepodzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa, Świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszej, po uprzednim długim namyśle, po zasięgnięciu opinii licznych Naszych Braci w biskupstwie, ogłaszamy i ustanawiamy Świętymi błogosławionych Jana Gabriela Perboyre, Egidiusza Marię od Świętego Józefa Pontillo oraz Jana Grande Romána i wpisujemy ich do katalogu Świętych, postanawiając, że w całym Kościele powszechnym mają oni być wśród świętych czczeni z należną czcią. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby To co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 2 czerwca roku Pańskiego 1996, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana