Jan Paweł II
«QUI NOS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU KAROLOWI LEISNEROWI, CZŁONKOWI RUCHU SZENSZTACKIEGO
Rzym, 23 czerwca 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? (…) Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował» (Rz 8, 35.37).
Miłość Chrystusa była światłem, które rozjaśniało życie Karola Leisnera, a zarazem mocą, która go podtrzymywała: najpierw w apostolstwie pośród młodzieży, a następnie w obozie koncentracyjnym, gdzie zniósł liczne cierpienia i złożył wyraziste świadectwo wierności Bogu i Ewangelii.
Urodził się 28 lutego 1915 roku w miejscowości Rees na terenie diecezji Münster. Już jako chłopiec odznaczał się niezwykłą tężyzną ciała i ducha, którą poświęcił służbie Kościołowi i ludziom. Trwał w głębokiej jedności z Chrystusem dzięki Eucharystii, owocnemu zgłębianiu Pisma Świętego oraz czynnemu zaangażowaniu w życie swojej parafii i diecezji, szczególnie w duszpasterstwo młodzieży, któremu z wielką gorliwością i powodzeniem poświęcał swoje siły. Niezłomny w wierze pozostał wierny swoim chrześcijańskim obowiązkom także w czasach szczególnie trudnych. Z żarliwością apostolską przeciwstawiał się szerzeniu ideologii narodowego socjalizmu, którą uważał za wrogą Bogu i człowiekowi.
Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął przygotowanie do kapłaństwa, a równocześnie całkowicie poświęcił się pracy wychowawczej wśród młodzieży, ponieważ biskup Clemens August von Galen powierzył mu funkcję diecezjalnego kierownika katolickiego ruchu młodzieżowego Jungschar. Niejednokrotnie był bliski aresztowania przez funkcjonariuszy, którym jego działalność była bardzo nie na rękę, nigdy jednak nie został wtedy zatrzymany. Przez kilka miesięcy był zmuszony do pracy w warunkach szczególnie szkodliwych dla zdrowia, co poważnie je nadwyrężyło. Po powrocie do przygotowań do kapłaństwa otrzymał w 1939 roku święcenia diakonatu. Zmagał się jednak z gruźlicą i został skierowany do sanatorium, gdzie nastąpiła poprawa jego stanu zdrowia. Wkrótce jednak, z powodu swojej jednoznacznej postawy wobec narodowego socjalizmu, został aresztowany, więziony w kilku zakładach karnych, a ostatecznie przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau. Przez blisko pięć lat znosił tam z heroiczną odwagą i głęboką wiarą największe cierpienia i niedostatki. Nieustannie okazywał miłość bliźnim, ofiarowując Bogu swoje cierpienia za młodzież, a z każdym dniem coraz głębiej jednoczył się z Chrystusem Ukrzyżowanym. Potajemnie przyjął święcenia kapłańskie 17 grudnia 1944 roku. W końcu odzyskał wolność i opuścił obóz, lecz jego zdrowie było już nieodwracalnie zrujnowane. Zachowując głęboki pokój serca i przebaczając swoim prześladowcom, zakończył ziemskie życie 12 sierpnia 1945 roku w szpitalu w Planegg niedaleko Monachium.
Od samego początku był uznawany za świadka wiary. Opinia świętości, którą się cieszył, z biegiem lat nie tylko się utrwaliła, lecz jeszcze bardziej wzrosła. Dlatego biskup Münster rozpoczął jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Ostatecznie 12 stycznia 1996 roku, w Naszej obecności, ogłoszono dekret o jego męczeństwie, a My postanowiliśmy dokonać jego beatyfikacji 23 czerwca tego samego roku podczas Naszej wizyty pasterskiej w katolickiej wspólnocie Berlina.
Dzisiaj podczas uroczystości wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Georga Kardynała Sterzinsky’ego, arcybiskupa Berlina, oraz Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Bernard Lichtenberg i Karol Leisner odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 5 listopada – święto błogosławionego Bernarda Lichtenberga, dnia 12 sierpnia – święto błogosławionego Karola Leisnera, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Aby zaś nie zabrakło żadnego publicznego świadectwa czci dla nowego Błogosławionego, uznaliśmy za stosowne uczcić go naszym przemówieniem oraz z gorącą modlitwą błagać za cały Kościół Boży, żywiąc niezachwianą nadzieję, że wspaniały przykład jego życia będzie umacniał i pokrzepiał bardzo wielu wiernych, a także samych szafarzy Kościoła, w wytrwałym prowadzeniu życia chrześcijańskiego.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Berlinie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 23 czerwca 1996 roku, w osiemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana