Jan Paweł II
«SPIRITUS DOMINI». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY JAN Z DUKLI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Krosno, 10 czerwca 1997 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił” (Iz 61, 1).
Te słowa proroka Izajasza, które Pan odczytał w synagodze w Nazarecie na początku swojej publicznej działalności, można odnieść do wszystkich, których Bóg powołuje i posyła, aby kontynuowali misję Chrystusa. Dlatego bez wątpienia odnoszą się one również do Jana z Dukli, który należy do licznego grona świętych i błogosławionych, jakie wydała Polska w XIV i XV wieku. Jan urodził się około 1414 roku w niewielkim, lecz starym mieście Dukla, położonym u podnóża góry Cergowej. Początkowo przez pewien czas prowadził życie pustelnicze, udając się w góry otaczające jego rodzinne strony. W ciszy i samotności Bóg pociągnął go ku sobie i wprowadził w doświadczenie tajemnicy swojego Syna. Jan nade wszystko pragnął upodobnić się do Chrystusa, przyjmując Jego sposób myślenia i życia, aby stać się nowym stworzeniem (por. Ga 6, 15). Następnie postanowił wstąpić do Zakonu Braci Mniejszych św. Franciszka. Bracia ci przybyli do Polski na początku XIII wieku i idąc śladami Biedaczyny z Asyżu, rozwijali życie chrześcijańskie w duchu ubóstwa i braterskiej miłości, łącząc prostotę życia z troską o kulturę i wiedzę. Wywierało to również wpływ na działalność duszpasterską i sprawiło, że wśród franciszkanów pojawiło się wielu świętych i błogosławionych. Naśladując Tego, „którego Ojciec poświęcił i posłał na świat” (J 10, 36), Jan z Dukli po przyjęciu święceń kapłańskich poświęcił się głoszeniu słowa Bożego i pracy duszpasterskiej, szczególnie gorliwie i cierpliwie sprawując sakrament pojednania. Zyskał opinię mądrego kaznodziei i gorliwego spowiednika. Tłumnie przychodzili do niego ludzie szukający Boga, aby słuchać jego słów i czerpać przykład z jego życia. Rozwijał swoją działalność apostolską na rozległych terenach Polski, Ukrainy, Mołdawii i Białorusi. Zachęcony przykładem wielkich reformatorów Zakonu Franciszkańskiego, św. Bernardyna ze Sieny i św. Jana Kapistrana, który kilka dziesięcioleci wcześniej przebywał w Polsce, w 1463 roku poprosił o możliwość przejścia do obserwanckiej gałęzi Zakonu Braci Mniejszych. Także w nowej wspólnocie Błogosławiony nadal owocnie pełnił posługę duszpasterską, czerpiąc z Eucharystii i synowskiej miłości do Najświętszej Maryi Panny ten ogień miłości, który promieniował w jego słowach i czynach chrześcijańskiego miłosierdzia. Przynosiły one pociechę ubogim i potrzebującym, którzy licznie przychodzili do niego, będąc przekonani, że w pokornym synu św. Franciszka odnajdą ojcowskie i miłosierne oblicze Boga. Jan nosił w sercu płomienne pragnienie świętości Boga, a umocniony modlitwą, głosił ją życiem, słowami i czynami, stając po stronie Boga przeciw złu i grzechowi. Zatroskany o jedność Kościoła Chrystusowego i głęboko przeniknięty duchem ekumenicznym, podejmował wysiłki na rzecz dialogu z braćmi z Kościołów ruskiego i ormiańskiego, aby mocą Ducha Świętego i świadectwem autentycznie ewangelicznego życia zostały usunięte przeszkody podziałów i uprzedzeń między uczniami Chrystusa. Już jako starzec, pozbawiony wzroku, nadal pracował dla dobra braci, wewnętrznie pobudzany żywym płomieniem miłości do Tego, którego Ojciec poświęcił dla życia świata (por. J 17, 19). Dnia 29 września 1484 roku we Lwowie, gdy wraz z braćmi odmawiał psalmy, wyczerpany cierpieniami i trudami apostolskimi, uwolnił się z więzów ciała i został wprowadzony na wieczną ucztę przyjaciół Boga.
Świętość tego wybitnego syna naszej Ojczyzny i wiernego syna św. Franciszka z Asyżu wypływała przede wszystkim z głębokiej wiary w Jezusa Chrystusa. Dlatego jesteśmy przekonani, że będzie on nadal towarzyszył Kościołowi i wspierał jego jedność na drodze prowadzącej ku dwutysięcznej rocznicy narodzin Chrystusa i Wielkiemu Jubileuszowi. Po śmierci błogosławiony Jan odbierał publiczny kult, który Nasz Poprzednik Klemens XII zatwierdził w 1733 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, w naszej obecności 2 lipca 1994 roku ogłoszono dekret o heroiczności cnót, a 6 kwietnia 1995 roku dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tego Błogosławionego, który miał miejsce w 1941 roku. Następnie, za zgodą Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 10 kwietnia 1995 roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się 10 czerwca 1997 roku podczas Naszej podróży pasterskiej do Polski.
Dzisiaj więc w Krośnie, podczas uroczystej liturgii, wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławiony Jan z Dukli jest Święty i wpisujemy Go do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierał On cześć jako Święty w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby To co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, bez względu na wszelkie przeciwne postanowienia. Ten wybitny mąż pozostawił jasne świadectwo życia zakonnego i dobrych uczynków. Należy on do zaszczytnego grona naśladowców św. Franciszka, którzy starali się coraz wierniej realizować jego ideały. Dlatego także dzisiaj jawi się wszystkim jako znakomity głosiciel Ewangelii, dzięki któremu wiara katolicka i gorliwość apostolska nieustannie się rozwijają i obejmują coraz większą liczbę ludzi.
Dan w Krośnie dnia 10 czerwca roku Pańskiego 1997, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Eugenius Sevi, protonotariusz apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana