Jan Paweł II
«IMPENDAM ET SUPERIMPENDAR». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JANOWI CHRZCICIELOWI PIAMARCIE, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA ŚWIĘTEJ RODZINY
Z NAZARETU
Rzym, 12 października 1997 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Chętnie poniosę wszelkie wydatki i samego siebie oddam za wasze dusze” (2 Kor 12, 15).
Duch Pański, który nigdy nie opuszcza swojego Kościoła, rozpalił w sercu kapłana Jana Chrzciciela Piamarty gorliwą troskę o zbawienie młodzieży, zwłaszcza młodych ludzi pracujących.
Ten godny sługa Chrystusa urodził się w Brescii 26 listopada 1841 roku w bardzo ubogiej rodzinie. Po śmierci matki wychowywali go gorliwi kapłani w oratorium św. Tomasza. Do kapłaństwa przygotowywał się w seminarium diecezjalnym, a święcenia kapłańskie otrzymał 23 grudnia 1865 roku. Przez dwadzieścia lat, najpierw jako wikariusz, a następnie proboszcz, poświęcał się pracy duszpasterskiej wśród mieszkańców wsi i miast. Wyróżniał się miłością do ubogich i chorych, wytrwałą modlitwą, troską o liturgię oraz gorliwym i roztropnym nauczaniem katechizmu. Widząc trudne położenie młodzieży pozbawionej pracy i narażonej na poważne niebezpieczeństwa duchowe, przez długi czas rozważał stworzenie dzieła odpowiadającego na ich potrzeby. Wraz z księdzem Pietrem Caprettim, znanym wychowawcą ubogich kleryków, całkowicie poświęcił się założonemu przez siebie Instytutowi Artigianelli, w którym wielu młodych ludzi zdobywało przygotowanie do pracy zawodowej oraz do odpowiedzialnego życia obywatelskiego i chrześcijańskiego. Nie brakowało trudności, przeciwności i rozczarowań, które znosił z niezachwianą wytrwałością, przekonany, że Bóg powierzył mu misję wychowywania młodzieży. Nieustannie umacniała go modlitwa. Człowiek niezwykle pracowity, nade wszystko pielęgnował życie ukryte z Chrystusem w Bogu. Starał się urzeczywistniać w swoim życiu słowa św. Pawła: „Dla mnie żyć – to Chrystus”. Mimo skrajnego ubóstwa nigdy nie utracił ufności w Bożą Opatrzność. Nieustannie zachęcał do wdzięczności wobec dobroczyńców. Młodzi ludzie, których wychowywał, widzieli w nim ojca troskliwego i mądrego, zarazem wymagającego i wyrozumiałego. W 1895 roku wraz z gorliwym ojcem Giovannim Bonsignorim, wybitnym znawcą rolnictwa, założył w Remedello kolonię rolniczą, szkołę, która wkrótce stała się wzorem nowoczesnego rolnictwa.
Był przekonany, że bez solidnego wykształcenia młodzież nie będzie zdolna sprostać wyzwaniom nowych czasów, naznaczonych napięciami religijnymi, politycznymi i społecznymi. Dlatego rozwinął szeroką działalność wydawniczą. Współpracownikom wskazał jako wzór Świętą Rodzinę z Nazaretu. W ten sposób w 1900 roku powstało Zgromadzenie Świętej Rodziny z Nazaretu. Następnie wraz z Matką Elżbietą Baldo założył również zgromadzenie żeńskie, któremu nadał nazwę Pokorne Służebnice Pana. Zmarł 25 kwietnia 1913 roku, pozostawiając po sobie opinię niezwykle kochającego ojca, wybitnego wychowawcy oraz przykład świętości kapłańskiej i zakonnej.
Opinia świętości, którą cieszył się za życia, trwała także po jego śmierci. Dlatego biskup Brescii rozpoczął w 1943 roku sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych przez prawo, 22 marca 1986 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi cnoty. Kilka lat później w Kurii diecezjalnej w Bresci przeprowadzono dochodzenie kanoniczne dotyczące cudownego uzdrowienia przypisywanego jego wstawiennictwu. Po pozytywnym zakończeniu badań lekarzy, teologów, kardynałów i biskupów, w naszej obecności został ogłoszony 8 kwietnia 1997 roku dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 12 października tego samego roku.
Dzisiaj więc na placu św. Piotra, podczas uroczystej liturgii, ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Jesúsa Humberta Velázqueza Garaya, biskupa Celayi, Bruna Foresti, arcybiskupa Brescii, Rocca Talucci, biskupa Tursi-Lagonegro, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Riccarda Fontany, arcybiskupa Spoleto-Norcii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Eliasz od Wspomożenia Nieves, Jan Chrzciciel Piamarta, Dominik Lentini, Maria od Jezusa Emilia d’Oultremont, wdowa van der Linden d’Hooghvorst, oraz Maria Teresa Fasce byli obdarzeni tytułem Błogosławionych i aby można było obchodzić ich coroczne wspomnienie: Eliasza od Wspomożenia Nieves — 11 października; Jana Chrzciciela Piamarty — 26 kwietnia; Dominika Lentiniego — 25 lutego; Marii od Jezusa Emilii d’Oultremont, wdowy van der Linden d’Hooghvorst — 11 października; oraz Marii Teresy Fasce — 12 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po ogłoszeniu tej formuły i wygłoszeniu zwyczajowego przemówienia o życiu i cnotach nowych Błogosławionych oddaliśmy im cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością wezwaliśmy ich wstawiennictwa. Razem z całym zgromadzonym ludem Bożym radowaliśmy się z tych nowych Błogosławionych, którzy pośród licznych synów i córek Kościoła zajaśnieli niczym gwiazdy i stali się dla wielu ludzi naszych trudnych czasów szczególnymi wzorami życia chrześcijańskiego oraz wybitnymi nauczycielami.
Chcemy, aby to co zostało tutaj postanowione, zachowało swoją moc teraz i na przyszłość, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 12 października 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Najwyższego Kapłana
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana