Jan Paweł II
«QUATENUS MARTYRES». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ELIASZOWI OD POMOCY NAJŚWIĘTSZEJ MARII PANNY NIEVESOWI
Rzym, 12 października 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „O tyle męczennicy przelali swoją krew za braci, o ile urzeczywistnili to, co otrzymali przy stole Pańskim.” (św. Augustyn, Komentarz do Ewangelii św. Jana, 84, 2). Gdy cały Kościół w Meksyku doświadczał gwałtownych prześladowań, Czcigodny Sługa Boży Eliasz od Wspomożenia NMP Nieves nie tylko nie opuścił powierzonej sobie owczarni, lecz umocniony pokarmem eucharystycznym i siłą czerpaną z modlitwy naśladował miłość Boskiego Pasterza aż do przelania krwi. Był bowiem głęboko przekonany, że „umrzeć za religię jest ofiarą miłą Bogu”.
Ten pokorny kapłan urodził się 21 września 1882 roku na wyspie de San Pedro, na jeziorze Yuriria, na terenie archidiecezji Morelia, jako syn Raimunda Nievesa i Rity Castillo. Na chrzcie otrzymał imiona Mateusz Eliasz. Od najmłodszych lat był słabego zdrowia, a po śmierci ojca musiał ciężko pracować, aby pomóc utrzymać rodzinę. Z tego powodu przerwał naukę, nigdy jednak nie porzucił pragnienia całkowitego poświęcenia się Bogu. Po śmierci matki, mimo że nie był już młody, wstąpił do Zakonu św. Augustyna w Yuririi i gorliwie przygotowywał się do kapłaństwa, odznaczając się szczególnym duchem ofiary. Po złożeniu ślubów zakonnych przyjął imię Eliasza od Wspomożenia NMP. Śluby zakonne złożył w 1911 roku, a święcenia kapłańskie otrzymał w 1916 roku. Posługę pełnił w różnych miejscach, aż w 1921 roku powierzono mu opiekę duszpasterską nad wikariatem La Cañada de Caracheo. Była to uboga miejscowość pozbawiona szkoły i opieki medycznej, odizolowana od okolicznych osiedli. Działalność Sługi Bożego w tym środowisku odznaczała się wielkodusznością wobec wszystkich mieszkańców, a szczególnie wobec dzieci, chorych i ubogich. Niestrudzenie głosił słowo Boże i nauczał katechizmu. Rozwijał życie religijne wiernych, szerzył kult Eucharystii i nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, dając nieustannie świadectwo wierności Bogu, własnemu powołaniu zakonnemu i Matce Kościołowi. Z wielką pobożnością sprawował Ofiarę Eucharystyczną, a co tydzień przystępował do sakramentu pokuty. Codziennie poświęcał czas na modlitwę myślną i adorację Najświętszego Sakramentu. Ponieważ od dzieciństwa znał ciężką pracę i ubóstwo, dobrze rozumiał potrzeby swojego ludu, nigdy nie tracąc ufności w Bożą Opatrzność. Kiedy rząd meksykański zakazał kapłanom posługi na terenach wiejskich i nakazał im przebywać w większych miastach, ten Sługa Boży przezwyciężył własny lęk i odmówił opuszczenia swojej małej owczarni. Przez czternaście miesięcy ukrywał się, pozostając blisko tych, którzy potrzebowali jego pomocy. Nadal sprawował Eucharystię, pojednywał grzeszników z Bogiem, wspierał umierających oraz pocieszał chorych i cierpiących. Był w pełni świadomy grożącego mu niebezpieczeństwa, lecz jego miłość do Chrystusa i ludzi była jeszcze większa. Powtarzał często: „Kapłan, który głosi słowo Boże w czasie prześladowania, nie szuka ucieczki, lecz umrze podobny do Jezusa Chrystusa na krzyżu, z rękami związanymi”.
W końcu został rozpoznany jako kapłan i aresztowany. Razem z nim zatrzymano Jesúsa i Dolores Serrę, oskarżonych o udzielenie mu schronienia. Chociaż prześladowców prosił o ich uwolnienie, oni sami postanowili pozostać przy nim i dzielić jego los. Tak więc 10 marca 1928 roku, po wyznaniu grzechów przed ojcem Eliaszem od Wspomożenia, zostali zabici strzałami z broni palnej, wołając: „Niech żyje Chrystus Król!” Wkrótce potem również Sługa Boży złożył swoje życie w ofierze. Zachowując wewnętrzny pokój i okazując przebaczenie nieprzyjaciołom Chrystusa i Kościoła, modlił się i błogosławił żołnierzy. Trafiony kulami upadł na ziemię, wołając spokojnie: „Niech żyje Chrystus Król!”
Ponieważ opinia o jego męczeństwie trwała nieprzerwanie, arcybiskup Morelii rozpoczął w 1957 roku sprawę beatyfikacyjną. W naszej obecności 17 grudnia 1996 roku został ogłoszony dekret o jego męczeństwie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 12 października 1997 roku. Dlatego też podczas dzisiejszej uroczystej liturgii postanowiliśmy ogłosić następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Jesúsa Humberta Velázqueza Garaya, biskupa Celayi, Bruna Foresti, arcybiskupa Brescii, Rocca Talucci, biskupa Tursi-Lagonegro, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Riccarda Fontany, arcybiskupa Spoleto-Norcii, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Eliasz od Wspomożenia Nieves, Jan Chrzciciel Piamarta, Dominik Lentini, Maria od Jezusa Emilia d’Oultremont, wdowa van der Linden d’Hooghvorst, oraz Maria Teresa Fasce byli obdarzeni tytułem Błogosławionych i aby można było obchodzić ich coroczne wspomnienie: Eliasza od Wspomożenia Nieves — 11 października; Jana Chrzciciela Piamarty — 26 kwietnia; Dominika Lentiniego — 25 lutego; Marii od Jezusa Emilii d’Oultremont, wdowy van der Linden d’Hooghvorst — 11 października; oraz Marii Teresy Fasce — 12 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie przedstawiliśmy tego nowego Błogosławionego wiernym jako godny czci i naśladowania wzór życia chrześcijańskiego, ponieważ jego przykład służy umacnianiu wiary i zachęca do jej odważnego wyznawania również w naszych czasach.
Chcemy, aby to wszystko, co postanowiliśmy niniejszym Listem, zachowało pełną moc teraz i na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 12 października 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Najwyższego Kapłana
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana