Jan Paweł II
«UT FILIOS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JANOWI CHRZCICIELOWI SCALABRINIEMU
Rzym, 09 listopada 1997 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Aby rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno” (J 11, 52). Idąc śladami Pana, biskup Jan Chrzciciel Scalabrini w szczególny sposób troszczył się o tych wiernych, którzy z powodu emigracji żyli w obcych krajach. Ten wybitny pasterz Kościoła, trzeci z ośmiorga dzieci, urodził się 8 lipca 1839 roku w miejscowości Fino Mornasco niedaleko włoskiego miasta Como. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1863 roku pełnił z wielkim pożytkiem funkcję profesora i wychowawcy w niższym seminarium duchownym w Como, a także urząd proboszcza. Papież Pius IX, Nasz poprzednik błogosławionej pamięci, dostrzegając apostolską gorliwość młodego kapłana oraz jego duszpasterską roztropność, mianował go biskupem Piacenzy. W epoce głębokich przemian społecznych Jan Chrzciciel Scalabrini umacniał życie duchowe powierzonej sobie wspólnoty zarówno przez codzienną posługę kapłańską, jak i przez dzieła miłosierdzia oraz pomoc niesioną ubogim. Założył Zgromadzenie Misjonarzy św. Karola oraz Zgromadzenie Misjonarek św. Karola, aby otaczać opieką duszpasterską tych, którzy z różnych powodów opuścili ojczyznę, głosić emigrantom Ewangelię Chrystusa oraz wspierać ich życie chrześcijańskie i kulturę, tak aby oni sami również przyczyniali się do szerzenia wiary. Dla rozwijania katechezy założył czasopismo „Il Catechista Cattolico”. Za swoje liczne dzieła apostolskie został słusznie nazwany przez Piusa IX „Apostołem katechizmu”, a przez Piusa XII „Ojcem migrantów”. Sprawując posługę kapłańską i biskupią, nieustannie pogłębiał swoją więź z Bogiem przez pełne miłości sprawowanie Eucharystii, modlitwę kontemplacyjną oraz codzienną medytację Pisma Świętego. Swoim kapłanom i całej powierzonej sobie diecezji dawał świadectwo wyjątkowej wierności Bogu i człowiekowi, głębokiej chrześcijańskiej nadziei oraz wytrwałości w pokonywaniu trudności i przeciwności. Człowiek roztropny i czujny oczekiwał Boskiego Pasterza, który powołał go do siebie 1 czerwca 1905 roku, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.
Sprawa beatyfikacyjna i kanonizacyjna została rozpoczęta przez biskupa Piacenzy w 1936 roku. My sami, dnia 16 marca 1987 roku, ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne i kardynalne. Następnie zarówno w Kurii Piacenzy, jak i w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych z pomyślnym wynikiem zbadano cudowne uzdrowienie przypisywane wstawiennictwu Sługi Bożego. Dnia 7 lipca 1997 roku stwierdziliśmy, że „cud został udowodniony”, a następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 9 listopada tego samego roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką Watykańską św. Piotra podczas uroczystej Mszy Świętej ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Lajosa Pápaio, biskupa Győru, Luciana Monariego, biskupa Piacenzy-Bobbio, oraz Juana kardynała Sandovala Íñigueza, arcybiskupa Guadalajary, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Wilhelm Apor, Jan Chrzciciel Scalabrini i Maria Wincenta od św. Doroty Chávez Orozco nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Wilhelma Apora — 23 maja, Jana Chrzciciela Scalabriniego — 1 czerwca, Marii Wincenty od św. Doroty Chávez Orozco — 19 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby to co postanowiliśmy w niniejszym Liście, teraz i w przyszłości oraz wszędzie na świecie zachowało pełną moc, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 9 listopada 1997 roku, w dwudziestym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana