Jan Paweł II
«ALTERO AD FINEM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU WINCENTEMU EUGENIUSZOWI BOSIŁKOWOWI
Rzym, 15 marca 1998 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „U schyłku drugiego tysiąclecia Kościół ponownie stał się Kościołem męczenników. Prześladowania wiernych – kapłanów, osób konsekrowanych i świeckich – wydały w różnych częściach świata obfity zasiew męczenników (…). Nie wolno dopuścić, aby świadectwo to zostało zapomniane” (Tertio millennio adveniente, 37).
Ten „Kościół męczenników” wydał w połowie naszego stulecia znamienitego świadka w osobie Wincentego Eugeniusza Bossiłkowa, biskupa Nikopola i członka Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa. Postawiony przed sądem z powodu imienia Chrystusa, odpowiedział zgodnie z natchnieniem Ducha Ojca działającego w nim (por. Mt 10, 20) i zachował wierność Boskiemu Mistrzowi oraz Jego Kościołowi aż do przelania krwi.
Urodził się 16 listopada 1900 roku w Belene, na terenie diecezji nikopolskiej w Bułgarii jako syn Aloiza Bosiłkowa i Beatriz Djantovej. Idąc za głosem powołania, wstąpił do Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa i w 1920 roku złożył pierwsze śluby zakonne. Trzy lata później złożył profesję wieczystą, dodając do zwyczajnych ślubów zakonnych charakterystyczne dla pasjonistów zobowiązanie szerzenia wśród wiernych wdzięcznej pamięci o Męce Chrystusa. Po przyjęciu święceń kapłańskich 25 lipca 1926 roku kontynuował studia w Rzymie w Papieskim Instytucie Wschodnim, gdzie uzyskał stopień naukowy. Po powrocie do ojczyzny pełnił obowiązki sekretarza biskupa i proboszcza – najpierw przy katedrze diecezjalnej w Ruse, a następnie w latach 1934–1946 w wiejskiej parafii Bardarski Gheran, wszędzie rozwijając gorliwą działalność duszpasterską. W czasie II wojny światowej dzielił cierpienia swoich wiernych, niosąc pomoc potrzebującym i ratując wielu Żydów przed skutkami niesprawiedliwych ustaw.
We wrześniu 1944 roku wojska Związku Socjalistycznych Republik Sowieckich wkroczyły do Bułgarii i ustanowiły tam rządy komunistyczne. Także on sam doświadczył ciężkich prześladowań.
Po śmierci biskupa Damiana Theelena Wincenty Eugeniusz Bosiłkow został mianowany administratorem apostolskim diecezji nikopolskiej. Dnia 26 lipca 1947 roku został ordynariuszem tej diecezji i był pierwszym rodowitym Bułgarem na tym urzędzie. Jako swoje biskupie zawołanie obrał słowa „Iustitia et caritate” („Sprawiedliwością i miłością”), które stały się programem jego posługi w szczególnie trudnych okolicznościach. W 1948 roku władze komunistyczne zamknęły szkoły katolickie. Przyjął to ze spokojem i odwagą, jeszcze bardziej pogłębiając nabożeństwo do Męki Pańskiej, Eucharystii i Niepokalanej Dziewicy Maryi. W tym samym roku udał się do Rzymu i ponownie wyraził swoją wierność Stolicy Apostolskiej. Gdy niektórzy radzili mu, by nie wracał do ojczyzny, odpowiedział: „Jestem pasterzem mojego ludu; pasterzowi nie wolno opuszczać swojej owczarni”. Wraz z nasilaniem się prześladowań doświadczał rewizji, szykan i oszczerstw. Niezłomnie odrzucił projekt utworzenia narodowego Kościoła podporządkowanego państwu. Dnia 16 lipca 1952 roku został aresztowany i oskarżony o zdradę oraz spisek. Zginął 11 listopada 1952 roku w więzieniu w Sofii, rozstrzelany po tym, jak dał świadectwo swojej wierności Chrystusowi słowami: „Nie chcę prosić o łaskę, ponieważ widzę, że Pan udziela mi łaski przyjęcia śmierci”. Dobry Pasterz rzeczywiście oddał życie za swoje owce (por. J 10, 11). Jego ciało zostało wrzucone do wspólnego grobu i nigdy go nie odnaleziono.
Opinia o jego męczeństwie stale rosła, jednak z powodu sytuacji politycznej sprawę beatyfikacyjną, czyli sprawę o uznanie męczeństwa, rozpoczęto dopiero w 1985 roku w Kurii Diecezjalnej Urbino-Urbania-Sant’Angelo in Vado we Włoszech. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, 26 marca 1994 roku został w Naszej obecności ogłoszony Dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie 15 marca 1998 roku.
Dzisiaj więc w Bazylice św. Piotra podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Petyra Christova, biskupa Nikopola, Luciano Monariego, biskupa Piacenzy-Bobbio, oraz Antonio Maríi kardynała Rouco Vareli, arcybiskupa Madrytu, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Wincentemu Eugeniuszowi Bosiłkowowi, Brygidzie od Jezusa Morello oraz Marii z Góry Karmel Sallés y Barangueras przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: Wincentego Eugeniusza Bosiłkowa dnia 13 listopada, Brygidy od Jezusa Morello dnia 4 września oraz Marii z Góry Karmel Sallés y Barangueras dnia 6 grudnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po ogłoszeniu tych słów oddaliśmy nowym błogosławionym należną cześć, podziwiając ich wielkoduszną miłość do Pana. Następnie krótko przedstawiliśmy wiernym ich życie i cnoty oraz zachęciliśmy wszystkich chrześcijan do naśladowania ich wiary i wytrwałości w czynieniu dobra.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało zapisane w tym Liście Apostolskim, zachowało na zawsze swoją moc i ważność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 15 marca 1998 roku, w dwudziestym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana