Jan Paweł II
«DOMINUS MIHI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ANTONIEMU OD ŚW. ANNY GALVÃO
Rzym, 25 października 1998 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pan stanął przy mnie i wzmocnił mnie, aby przeze mnie dopełniło się głoszenie Ewangelii” (2 Tm 4, 17).
Słowa te, które Apostoł Paweł skierował do Tymoteusza, trafnie oddają życie i działalność apostolską Czcigodnego Sługi Bożego Antoniego od św. Anny Galvão (noszącego w świecie imię Antoni Galvão de França). Porwany miłością Chrystusa odpowiedział na Boże powołanie, odważnie krocząc śladami św. Franciszka z Asyżu i gorliwie poświęcając się chwale Bożej, kierownictwu duchowemu, ewangelicznej posłudze ubogim i cierpiącym.
Urodził się w Brazylii w 1739 roku, w miejscowości Guaratinguetá, należącej wówczas do diecezji Rio de Janeiro, a później do diecezji São Paulo. Jego rodzice, Antônio Galvão de França i Isabel Leite de Barros, cieszyli się znacznym dobrobytem i poważaniem społecznym. Byli jednak przede wszystkim gorliwymi chrześcijanami i starannie zadbali o jego wychowanie ludzkie i duchowe. Wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Alkantarystów, zwanych także franciszkanami bosymi. Już jako nowicjusz wyróżniał się pobożnością i troską o rozwój cnót. W 1761 roku złożył śluby zakonne, a rok później przyjął święcenia kapłańskie. W celu dalszej formacji został skierowany do klasztoru św. Franciszka w São Paulo, gdzie poświęcił się szerzeniu Królestwa Bożego. Był kaznodzieją, spowiednikiem oraz furtianem klasztoru. Funkcja ta była wysoko ceniona, ponieważ stwarzała liczne okazje do spotkań z ludźmi, wysłuchiwania ich i prowadzenia działalności apostolskiej.
Pełnił również posługę spowiednika w domu skupienia św. Teresy, gdzie mieszkały kobiety prowadzące życie duchowe. Tam poznał siostrę Helenę Marię od Ducha Świętego, kobietę głębokiej modlitwy i pokuty. To ona zachęciła go do założenia nowego domu skupienia pod nazwą «Nossa Senhora da Conceição da Divina Providência», zwany także Domem Światła Domem Światła (Recolhimento da Luz). Powstała tam gorliwa wspólnota kobiet, które — nie mogąc z powodu ówczesnych przepisów cywilnych składać ślubów zakonnych — służyły Bogu jako osoby konsekrowane. Czcigodny Antoni od św. Anny poświęcił temu dziełu wiele troski i roztropności. Dbał o życie duchowe i dyscyplinę wspólnoty, bronił jej w chwilach trudności oraz troszczył się o rozbudowę domu i budowę nowej świątyni. Przyczynił się również do założenia domu św. Klary w Sorocabie.
Pełnił ważne urzędy w swoim zakonie jako przełożony, definitor prowincjalny i wizytator generalny. Zarówno przełożeni, współbracia, jak i władze cywilne darzyli go wielkim szacunkiem. Uważano go za prawdziwego człowieka Bożego, świadka pokoju i miłości. Wiara oraz miłość Boga i bliźniego skłaniały go do bezinteresownej służby ludowi, Kościołowi, zakonowi i wspólnocie, którą założył. Gorąco czcił Eucharystię, był wiernym synem i oddanym sługą Niepokalanej Dziewicy Maryi, obrońcą prawdy, sprawiedliwości i chrześcijańskiej miłości, a także roztropnym doradcą i ojcem ubogich. Wiernie zachowywał prawo Boże i kościelne, franciszkańską regułę oraz śluby zakonne.
Ostatnie lata życia spędził w Domu Światła, całkowicie oddając się wspólnocie, kierując nią, modląc się i podejmując pokutę. Dnia 22 grudnia 1822 roku pobożnie zasnął w Panu, otoczony powszechną i ugruntowaną opinią świętości. Pamięć o jego niezwykłych cnotach przetrwała zarówno wśród ludu, jak i wśród jego duchowych córek, które później weszły do Zakonu Sióstr Koncepcjonistek.
Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczęto w 1938 roku. Dnia 8 kwietnia 1997 roku został ogłoszony w Naszej obecności dekret o heroiczności jego cnót, a dnia 6 kwietnia 1998 roku dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 25 października 1998 roku. Dzisiaj więc podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Flavio Roberto Carraro, biskupa Werony, Cláudio Hummesa, arcybiskupa São Paulo w Brazylii, Francisco José Péreza y Fernández-Golfína, biskupa Getafe, oraz Daniela Marka Buechleina, arcybiskupa Indianapolis, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Zefirynowi Agostiniemu, Antoniemu od św. Anny Galvão, Faustynowi Míguezowi oraz Teodorze Guérin przysługiwał tytuł błogosławionych i aby ich święta obchodzono każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Zefiryna Agostiniego dnia 24 września, Antoniego od św. Anny Galvão dnia 25 października, Faustyna Mígueza dnia 8 marca oraz Teodory Guérin dnia 3 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało podane niniejszym Listem, zachowało swoją moc i ważność teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 października 1998 roku, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana