Jan Paweł II
«SINITE PUEROS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MIKOŁAJOWI BARRÉ
Rzym, 07 marca 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże” (Łk 18, 16). Słowa Jezusa Chrystusa ukazują Jego miłość do dzieci i ludzi prostych, którzy pokładają nadzieję w Bogu.
W świetle ewangelicznego ogołocenia, które w najwyższym stopniu objawiło się we Wcieleniu Słowa Życia, kapłan Mikołaj Barré, najgodniejszy uczeń św. Franciszka z Paoli, kroczył drogą pokory i miłości. Poświęcił się dziełu wychowania dzieci, opartego na wartościach ludzkich i chrześcijańskich, pragnąc, aby były przyjmowane, kształcone i wychowywane jako umiłowane dzieci Boże, tak jak człowieczeństwo zostało zjednoczone z człowieczeństwem umiłowanego Syna Bożego. Ten gorliwy kapłan urodził się 21 października 1621 roku w Amiens, w rodzinie odznaczającej się uczciwością i pobożnością. Uczył się w kolegium św. Mikołaja, prowadzonym przez wybitnych jezuitów, a następnie wstąpił do Zakonu Minimitów, składając profesję zakonną w Paryżu. Po przyjęciu święceń kapłańskich poświęcił się nauczaniu teologii i pracy apostolskiej, osiągając obfite owoce duchowe. Przełożeni, którzy darzyli go wielkim uznaniem, powierzali mu liczne odpowiedzialne zadania: kaznodziei, spowiednika osób świeckich i zakonnych, przełożonego kilku klasztorów, bibliotekarza oraz definitora prowincjalnego. Jego działalność przekroczyła granice Zakonu Minimitów i objęła całą Francję. Widząc bowiem zaniedbanie wychowania dzieci, poruszony miłością, po długiej modlitwie i głębokim namyśle rozpoczął w Sotteville, na przedmieściach Rouen, dzieło ewangelizacji najmłodszych poprzez szkołę. W tym celu zakładał bezpłatne szkoły dla chłopców i dziewcząt z ubogich rodzin, prowadzone przez osoby tej samej płci co uczniowie. Z czasem zorganizował nauczycieli i nauczycielki we wspólnotę, zachowującą charakter świecki i nie składającą ślubów zakonnych. Ostatecznie przetrwała jedynie wspólnota kobiet, która później podzieliła się na dwa samodzielne zgromadzenia: Instytut Sióstr od Dzieciątka Jezus oraz Instytut Sióstr Opatrzności. Podczas gdy nauczycielki i nauczyciele prowadzili szkoły założone przez ojca Mikołaja Barré, on sam z wielką troską czuwał nad ich formacją duchową i ascetyczną. Otaczał opieką również wielu innych ludzi, którzy w jego nauczaniu, przykładzie i posłudze odnajdywali światło. Wśród nich należy wymienić św. Jana Chrzciciela de La Salle oraz błogosławionego Mikołaja Rolanda. Oprócz kierownictwa duchowego z wielką owocnością sprawował sakrament pokuty; powierzano mu zwłaszcza tych, którzy wydawali się najbardziej oddaleni od łaski, jako szczególnie uzdolnionemu do prowadzenia ich ku nawróceniu. Również osoby doświadczające ciężkich prób i cierpień duchowych znajdowały w nim roztropnego i cierpliwego przewodnika. Tak wielka troska o zbawienie dusz i budowanie Królestwa Bożego wypływała z serca przepełnionego wiarą, nadzieją i miłością. Jako prawdziwy przyjaciel Chrystusa wiernie wypełniał Jego wolę i bez wahania dążył do najwyższych szczytów ewangelicznej doskonałości. Z niezwykłą gorliwością pielęgnował zjednoczenie z Bogiem, życie modlitwy, pokutę, czystość i umartwienie. Oderwany od spraw tego świata, całkowicie zawierzył Bożej Opatrzności i pragnął, aby jego duchowi synowie i córki postępowali tą samą drogą. Życie i działalność Czcigodnego Sługi Bożego były wielkim darem Najwyższego dla Kościoła, Francji i Zakonu Minimitów, co dostrzegano zarówno za jego życia, jak i po jego śmierci. Zmarł w Paryżu 31 maja 1686 roku. Opinia świętości, która towarzyszyła mu za życia, ujawniła się podczas jego pogrzebu i trwała przez następne lata. Różne okoliczności sprawiły, że proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny nie mógł zostać rozpoczęty przed 1930 rokiem, kiedy arcybiskup Paryża wszczął proces diecezjalny. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych przez obowiązujące wówczas prawo, dnia 21 marca 1983 roku został Nam przedłożony Dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego. Następnie zbadano uzdrowienie uznane za cudowne i przypisywane jego wstawiennictwu. Z Naszej woli dnia 6 kwietnia 1998 roku został ogłoszony Dekret o cudzie, po czym postanowiliśmy, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 7 marca 1999 roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej w Bazylice św. Piotra na Watykanie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Antonio Cañizaresa Llovery, arcybiskupa Grenady, Jean-Marie kardynała Lustigera, arcybiskupa Paryża, oraz Manfreda Müllera, biskupa Ratyzbony, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Wincenty Soler i sześciu Towarzyszy oraz Emanuel Martín Sierra, Mikołaj Barré i Anna Schäffer nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo: dla Wincentego Solera i sześciu Towarzyszy oraz Emanuela Martín Sierra — 5 maja; dla Mikołaja Barré — 21 października; dla Anny Schäffer — 5 października. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby wszystko, co ogłosiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia siódmego marca roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana