Jan Paweł II
«AD CHRISTI CRUCEM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIO Z PIETRELCINY
Rzym, 02 maja 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Przy krzyżu Chrystusa dusze przyodziewają się światłem i zapalają miłością; stamtąd wznoszą się ku wyżynom, pragnąc rzeczy jeszcze wyższych. Niech i dla nas krzyż będzie łożem naszego odpoczynku, szkołą doskonałości i umiłowanym dziedzictwem.”
Słowa te, zapisane przez Czcigodnego Sługę Bożego Pio z Pietrelciny w młodości, w zwięzły sposób wyrażają całe jego życie duchowe oraz niezwykle owocną działalność apostolską. Umiłował on bowiem Jezusa Ukrzyżowanego tak bardzo, że wiernie podążał za Nim drogą krzyża, uczestnicząc wraz z Nim duchowo i cieleśnie w cierpieniach Męki oraz dniem i nocą pracując nad budowaniem Jego Królestwa, stając się „wszystkim dla wszystkich, żeby przynajmniej niektórych zbawić” (por. 1 Kor 9, 22). Urodził się 25 maja 1887 roku w Pietrelcinie, w diecezji Benewento, jako syn Grazia Mario Forgione i Marii Giuseppy di Nunzio. Następnego dnia został ochrzczony w tamtejszym kościele Matki Bożej Anielskiej i otrzymał imię Franciszek. Dzieciństwo i młodość spędził w spokojnym rodzinnym środowisku. W wieku dwunastu lat przyjął sakrament bierzmowania oraz po raz pierwszy przystąpił do Komunii Świętej. Następnie, 22 stycznia 1903 roku, przywdział habit franciszkański i otrzymał imię brat Pio. Po ukończeniu nowicjatu złożył śluby czasowe, a 27 stycznia 1907 roku śluby wieczyste. Święcenia kapłańskie przyjął 10 sierpnia 1910 roku w Benewencie. Ze względu na stan zdrowia do 1916 roku przebywał głównie w rodzinnych stronach. We wrześniu tegoż roku został skierowany do klasztoru w San Giovanni Rotondo, w archidiecezji Siponto-Vieste, gdzie z wielkim pożytkiem dla wiernych pozostał aż do śmierci. W 1918 roku pojawiły się u niego stygmaty Męki Pańskiej oraz inne nadzwyczajne dary. Pokorny kapucyn, całkowicie oddany modlitwie i posłudze wobec bliźnich, budził podziw całego świata. Do klasztoru w San Giovanni Rotondo przybywały niezliczone rzesze wiernych. Wielu ludzi odzyskiwało tam wiarę. Wszystkim powtarzał: „Jezus zdaje się nie troszczyć o nic innego, jak tylko o uświęcenie waszych dusz”. Ojciec Pio już jako młody zakonnik zrozumiał, że powinien jednoczyć się z Jezusem przede wszystkim na trzy sposoby: przez kierownictwo duchowe, sprawowanie sakramentu pokuty oraz celebrowanie Najświętszej Eucharystii. Z jego bogatej korespondencji wyłania się obraz wyjątkowego kierownika dusz. Nie było łatwo wyznać grzechy ojcu Pio, ponieważ spotkanie z nim wymagało gotowości na głęboką konfrontację z własnym sumieniem. Najpełniej jednak jego apostolat urzeczywistniał się w sprawowaniu Eucharystii. Setki tysięcy wiernych odnajdywały w niej szczyt i pełnię jego duchowości. Ludzie z całego świata przybywali do niego lub powierzali mu w listach cierpienia ciała i ducha. Pochłonięty miłością Boga i bliźniego przeżywał swoje powołanie jako współudział w dziele odkupienia ludzi poprzez szczególną misję, którą otrzymał. W sposób wyjątkowy uczestniczył w Męce Chrystusa. Nie mniej bolesne były doświadczenia, jakie musiał znosić z powodu nadzwyczajnych charyzmatów. W dziejach świętych nieraz zdarzało się, że człowiek wybrany przez Boga, za dopuszczeniem Jego Opatrzności, nie był właściwie rozumiany. W takich sytuacjach posłuszeństwo staje się tyglem oczyszczenia.
Łącząc troskę o dusze z wrażliwością na ludzkie cierpienie, zatroszczył się o budowę szpitala w San Giovanni Rotondo – „Domu Ulgi w Cierpieniu” (Casa Sollievo della Sofferenza), który poświęcił 5 maja 1956 roku. Pragnął, aby był to szpital na najwyższym poziomie, lecz nade wszystko zależało mu na tym, aby leczenie odbywało się w nim z pełnym szacunkiem i serdeczną troską o każdego chorego. W dziedzinie życia duchowego założył Grupy Modlitwy, które nazywał „szkółkami wiary i ogniskami miłości”, a które Nasz Poprzednik, Paweł VI, porównał do „wielkiej rzeki ludzi modlących się”. Spokojnie odszedł z tego świata 23 września 1968 roku. Jego ciało spoczywa w krypcie kościoła Matki Bożej Łaskawej (Santa Maria delle Grazie) w San Giovanni Rotondo. Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczął się wraz z przeprowadzeniem procesu informacyjnego w Kurii Arcybiskupiej archidiecezji Siponto-Vieste, który rozpoczęto w 1983 roku i zakończono w 1990 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo dnia 18 grudnia 1997 roku został Nam przedłożony dekret, w którym stwierdziliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Następnie przeprowadzono dochodzenie diecezjalne dotyczące cudownego uzdrowienia, które nastąpiło w 1995 roku i zostało przypisane wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Po zakończeniu zwyczajowych badań dnia 21 grudnia 1998 roku został Nam przedłożony Dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się w Rzymie dnia 2 maja 1999 roku.
Dzisiaj zatem, na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego Brata Vincenza D’Addaria, arcybiskupa Siponto-Vieste, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnemu Słudze Bożemu Ojcu Pio z Pietrelciny przysługiwał tytuł Błogosławionego i aby jego święto obchodzono każdego roku dnia 23 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby wszystko, co ogłosiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Na zakończenie pragniemy podkreślić wielkość tego Błogosławionego, który całkowicie oddany służbie Bożej zdobył serca wielu ludzi naszych czasów i z mocą zachęcał ich do wiernego zachowywania nauki Pana.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia drugiego maja roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana