Jan Paweł II
«ET PAVIT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FERDYNANDOWI MARII BACCILIERI, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR SŁUŻEBNIC MARYI Z GALEATA
Rzym, 03 października 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „I pasł ich według prawości swego serca i prowadził ich roztropną ręką” (Ps 78[77], 72). Słowa Psalmisty w pełni odnoszą się do życia i działalności Sługi Bożego Ferdynanda Marii Baccilieriego, który, idąc śladami Boskiego Pasterza, umiłował powierzoną sobie owczarnię i oddał za nią swoje życie (por. J 10, 11). Przez ponad czterdzieści lat z niezwykłą gorliwością i pasterską miłością poświęcał się posłudze w niewielkiej wiejskiej parafii Galeata Pepoli w archidiecezji bolońskiej. Ten wybitny kapłan urodził się 14 maja 1821 roku w miejscowości Campodoso di Reno Finalese, należącej do archidiecezji Modeny. Kształcił się w Bolonii w kolegium barnabitów, czyli Zgromadzenia Kleryków Regularnych św. Pawła, a następnie w Ferrarze u jezuitów. Święcenia kapłańskie jako prezbiter diecezjalny przyjął w 1844 roku. Przez kilka lat pełnił posługę duszpasterską, po czym podjął studia prawa na Uniwersytecie Bolońskim. W 1851 roku został skierowany do parafii Galeata Pepoli, a od następnego roku aż do śmierci sprawował tam urząd proboszcza. Gdy przybył do tej parafii, ujrzał smutny obraz „owiec niemających pasterza”, z łatwo dostrzegalnymi skutkami zaniedbań w wierze i życiu moralnym. W krótkim czasie, dzięki gorliwości apostolskiej i świętości życia, rozpalił w sercach wiernych tę samą płomienną miłość do Pana Jezusa, która go ożywiała, i na nowo obudził w wielu radość życia w zjednoczeniu z Bogiem oraz gotowość do wielkodusznej odpowiedzi na wezwanie łaski. W pokorze dawał nieprzerwane i wymowne świadectwo doskonałej wierności swemu powołaniu i kapłańskiej misji, z każdym dniem coraz bardziej upodabniając się do Chrystusa i coraz pełniej poddając się woli Bożej. Wobec powierzonych sobie wiernych i duchowieństwa tamtejszego okręgu był przykładem gorliwości o chwałę Bożą i zbawienie powierzonej mu owczarni, posłuszeństwa wobec władzy kościelnej, czystości serca, miłości do Męki Pańskiej oraz serdecznego nabożeństwa do Matki Bożej Bolesnej, której zawierzył zarówno siebie, jak i całą wspólnotę parafialną. Założył prężnie rozwijający się Trzeci Zakon Serwitów, do którego sam również wstąpił, stając się jego roztropnym i pełnym miłości opiekunem. Wraz z kilkoma młodymi kobietami, podzielającymi jego troskę o zbawienie dusz, dnia 23 czerwca 1862 roku założył Zgromadzenie Sióstr Służebnic Maryi z Galeata, które obecnie prowadzi działalność we Włoszech, Niemczech, Brazylii, Korei Południowej i Republice Czeskiej. Nabożeństwo do Matki Bożej Bolesnej, które od chwili przybycia Sługi Bożego do Galeata stało się niejako osią życia parafialnego, było również celem, ku któremu zwróciły się owe młode kobiety, oddając siebie Bogu i Kościołowi. Pobożny Założyciel ukształtował je tak, aby przez głębokie życie duchowe i gorliwość apostolską poświęcały się kultowi Eucharystii, czynnemu udziałowi w życiu parafii, posłudze chorym oraz wychowaniu młodzieży. Obdarzony licznymi zasługami i otoczony opinią świętości, Czcigodny Sługa Boży wszedł do życia wiecznego 13 lipca 1893 roku, do którego przez całe życie starannie się przygotowywał.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny został rozpoczęty przez arcybiskupa Bolonii w 1927 roku. Dnia 6 kwietnia 1995 roku ogłosiliśmy, że ten wybitny pasterz Kościoła praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz z nimi związane. Następnie 3 lipca 1998 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudownym uzdrowieniu, które dokonało się w Modenie w 1970 roku i zostało przypisane wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie 3 października 1999 roku.
Dlatego dzisiaj, na placu św. Piotra, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giacomo kardynała Biffi, arcybiskupa Bolonii, Artura Luystermana, biskupa Gandawy, Giulia Sanguineti, biskupa Brescii, Mauro Meacci, opata ordynariusza Subiaco oraz Ottorino Pietro Alberti, arcybiskupa Cagliari, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Ferdynandowi Marii Baccilieri, Edwardowi Janowi Marii Poppe, Archaniołowi Tadini, Marianowi z Roccacasale, Dydakowi Oddi i Mikołajowi z Gesturi przysługiwał tytuł błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ferdynanda Marii Baccilieri dnia 1 lipca, Edwarda Jana Marii Poppe dnia 10 czerwca, Archanioła Tadini dnia 21 maja, Mariana z Roccacasale dnia 30 maja, Dydaka Oddi dnia 6 czerwca oraz Mikołaja z Gesturi dnia 8 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ten wybitny mąż jawi się wszystkim ludziom jako jaśniejący przykład, dzięki któremu wiara katolicka i gorliwość apostolska mogą się nieustannie rozwijać i docierać do jak największej liczby ludzi, aby wszyscy, umocnieni mocą z wysoka, mogli coraz pełniej dostępować zbawczych darów Pana i dóbr Ewangelii.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i na przyszłość, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 października 1999 roku, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana