Jan Paweł II
«PERINDIGNUS PRESBYTER». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ARCHANIOŁOWI TADINI, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR ROBOTNIC ŚWIĘTEGO DOMU NAZARETAŃSKIEGO
Rzym, 03 października 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jestem niegodnym kapłanem Świętego Kościoła Bożego i ubogim posłańcem dla ubogich; całą moją wiedzą jest Krzyż, a całą moją mocą – stuła”. Tymi słowami kapłan Archanioł Tadini wyrażał swoją głęboką pokorę i ogromną ufność pokładaną w Jezusie ukrzyżowanym, Odkupicielu człowieka. Jako prawdziwy uczeń i przyjaciel Pana Jezusa był pasterzem dusz całkowicie oddanym woli Bożej, duchowym potrzebom swego ludu oraz społecznym problemom swoich czasów. Ten godny sługa Kościoła urodził się 12 października 1846 roku w Verolanuova w diecezji Brescia z rodziców głęboko chrześcijańskich, a kilka dni później został ochrzczony w rodzinnej parafii. Od dzieciństwa zmagał się ze słabym zdrowiem i dlatego otaczany był szczególną troską oraz miłością swojej matki, Antonii Gadola. Pierwsze nauki pobierał w rodzinnej miejscowości, a następnie kontynuował edukację w Lovere. Jego ojciec, Pietro Giuseppe Tadini, pragnął, aby został adwokatem; on sam chciał zostać budowniczym, lecz ostatecznie Pan powołał go do swojej służby. Wstąpił do seminarium duchownego w Brescii, gdzie dzięki uprzejmości, szlachetności charakteru i pobożności zdobył powszechne uznanie. Święcenia kapłańskie przyjął w Trydencie 19 czerwca 1870 roku. Posługę kapłańską pełnił w różnych miejscach, aż został mianowany archiprezbiterem i proboszczem w Botticino Sera. Z gorliwością pasterską poświęcał się dzieciom, młodzieży, dorosłym i chorym. Szczególną troską otaczał ubogich i robotników, dla których integralnego rozwoju, zarówno ludzkiego, jak i chrześcijańskiego, nie szczędził sił, mimo licznych trudności i przeciwności.
Był nieustannie obecny pośród ludzi, dzieląc ich radości i cierpienia. Poruszony potrzebami bliźnich, niósł im pomoc i pociechę do tego stopnia, że czasami spotykał się z niechęcią i lekceważeniem ze strony otoczenia. Był wytrwałym i skutecznym kaznodzieją, nie uciekając się jednak do górnolotnych przemówień. Ponieważ uważał się za posłanego przez Boga, wszędzie głosił pełne orędzie zbawienia otwarcie i bez wahania. Wiedział, że słowo Boże znajduje odpowiedź w duszy człowieka modlącego się, dlatego sam, oddany modlitwie, był dla wszystkich godnym podziwu przykładem.
Jego zjednoczenie z Chrystusem, pobożne sprawowanie świętych tajemnic, gorliwa miłość i wymagające życie ascetyczne stanowiły fundament jego skuteczności duszpasterskiej, dzięki której wspólnota parafialna aktywnie uczestniczyła zarówno w życiu religijnym, jak i społecznym. Opowiadając się za odnową społeczną, bronił godności pracy i ją głosił, przyczyniając się do tego, by praca stawała się coraz skuteczniejszym narzędziem prawdziwego rozwoju człowieka. Sługa Boży bardzo wysoko cenił kobiece powołanie i szczególną uwagę poświęcał robotnicom. Z myślą o nich podjął wiele inicjatyw: założył oratorium dla dziewcząt, utworzył Stowarzyszenie św. Anieli Merici oraz zbudował zakład włókienniczy, aby zapewnić młodym kobietom godziwe warunki pracy. Zatroszczył się również o budowę domu mieszkalnego z wyżywieniem i miejscami noclegowymi. W roku 1900 założył Zgromadzenie Sióstr Robotnic Świętego Domu Nazaretańskiego, powierzając im zadanie ukazywania obecności Boga w świecie pracy oraz naśladowania Jezusa, Boskiego Robotnika. Swoje duchowe córki zachęcał słowami: „Uczciwą pracą oddawajcie cześć Słowu Bożemu i naśladujcie Jego przykład”. Służąc Bogu, Kościołowi i ludziom, rozsiewał po świecie światło i miłość Chrystusa. Po życiu pełnym zasług i otoczony opinią świętości zasnął w Panu 20 maja 1912 roku, po dwudziestu pięciu latach posługi proboszczowskiej. Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w Brescii w 1960 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności 21 grudnia 1998 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Dnia 28 czerwca bieżącego roku został w Naszej obecności ogłoszony Dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Następnie postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się 3 października tego samego roku w Rzymie. Dzisiaj więc podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giacomo kardynała Biffi, arcybiskupa Bolonii, Artura Luystermana, biskupa Gandawy, Giulia Sanguineti, biskupa Brescii, Mauro Meacci, opata ordynariusza Subiaco oraz Ottorino Pietro Alberti, arcybiskupa Cagliari, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Ferdynandowi Marii Baccilieri, Edwardowi Janowi Marii Poppe, Archaniołowi Tadini, Marianowi z Roccacasale, Dydakowi Oddi i Mikołajowi z Gesturi przysługiwał tytuł błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ferdynanda Marii Baccilieri dnia 1 lipca, Edwarda Jana Marii Poppe dnia 10 czerwca, Archanioła Tadini dnia 21 maja, Mariana z Roccacasale dnia 30 maja, Dydaka Oddi dnia 6 czerwca oraz Mikołaja z Gesturi dnia 8 czerwca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało ogłoszone i ustanowione niniejszym Listem Apostolskim, zachowało teraz i na przyszłość pełną moc oraz skuteczność, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 3 października 1999 roku, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana