Jan Paweł II
«CARITAS CHRISTI URGET NOS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU TOMASZOWI MARII FUSCO, ZAŁOŻYCIELOWI CÓREK MIŁOŚCI NAJDROŻSZEJ KRWI
Rzym, 07 października 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas» (2 Kor 5, 14).
Przemożna miłość Chrystusa ukrzyżowanego, objawiona w przelaniu Jego Najdroższej Krwi, pobudzała kapłana Tomasza Marię Fusco i stanowiła wewnętrzną siłę jego duchowości oraz apostolską potrzebę, która skłaniała go, aby stał się wszystkim dla wszystkich, byle tylko pozyskać dusze (por. 1 Kor 9, 22). W tym gorliwym dążeniu zawierał się właściwy mu charyzmat, obejmujący kult Najdroższej Krwi Chrystusa, przeżywany w duchu miłości oraz misję apostolską skierowaną ku sierotom, ubogim i opuszczonym, którym z ewangeliczną troską niósł objawioną w Synu miłość Ojca, Tego, który swoją Krwią odkupił świat.
Ten gorliwy apostoł i świadek ewangelicznej miłości urodził się dnia 1 grudnia 1831 roku w Nocera dei Pagani jako siódme z ośmiorga dzieci aptekarza Antonio Fusco i Stelli Giordano, pochodzącej ze znakomitej rodziny. Rodzice byli ludźmi głębokiej wiary i już w dniu jego narodzin zanieśli go do chrztu. Gdy miał sześć lat, stracił matkę, a w wieku dziesięciu lat także ojca. Został powierzony opiece swojego stryja, kapłana Józefa Fusco, który troszczył się o jego wychowanie ludzkie i duchowe. W 1847 roku, zgodnie z wolą rodziny, opuścił nowicjat jezuitów w Neapolu i pragnąc wiernie pójść za własnym powołaniem, wstąpił do seminarium diecezjalnego. Dnia 22 grudnia 1855 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jako młody kapłan pielęgnował nabożeństwo do Najdroższej Krwi Chrystusa, stając się jego gorliwym apostołem i odpowiadając na potrzeby bliźnich. Z jego apostolskiej działalności zrodziły się liczne dzieła miłosierdzia: bezpłatna szkoła prowadzona każdego ranka w jego domu dla ubogich chłopców, aby zapewnić im wychowanie humanistyczne i chrześcijańskie; wieczorowa kaplica dla młodzieży i dorosłych; szkoła teologii moralnej dla kapłanów przygotowujących się do posługi w konfesjonale, a także założone w 1862 roku „Stowarzyszenie Apostolatu Katolickiego Najdroższej Krwi Jezusa Chrystusa”, wspierające kapłanów prowadzących misje ludowe, w których sam odznaczał się niezwykłą gorliwością. Troska o opuszczone dzieci oraz miłość do Najdroższej Krwi Chrystusa doprowadziły go do założenia dnia 7 lutego 1873 roku w Nocera dei Pagani Zgromadzenia Córek Miłości Najdroższej Krwi, które w pierwszym prowadzonym przez siebie sierocińcu przyjęło siedem najuboższych dziewcząt z tego miasta. Dzisiaj dzieło to jest kontynuowane przez jego duchowe córki w wielu krajach świata.
Miłość zajmowała zatem centralne miejsce w apostolskiej posłudze Czcigodnego Sługi Bożego, którego uważano za ojca ubogich, opuszczonych i grzeszników. Na wzór Jezusa umiał jednoczyć ludzi dobrocią i miłosierdziem. Miłość do Chrystusa Ukrzyżowanego, który obejmuje całą cierpiącą ludzkość, pobudzała go do wychodzenia naprzeciw wszystkim znajdującym się w potrzebie. Był człowiekiem prawym, odznaczającym się cnotami, skupionym na tym, co najważniejsze, łagodnym kapłanem, gorliwym proboszczem i roztropnym Założycielem, troszczącym się o potrzeby dziewcząt i sióstr. Doświadczając oszczerstw, pozostawał niezłomny, pokładając ufność w Bogu i Najświętszej Maryi Pannie Bolesnej. Nieustannie szukał jedynie chwały Miłości Najdroższej Krwi oraz dobra swoich braci, wśród których był wzorem miłości.
rzeniknięty Bożą miłością, dnia 24 lutego 1891 roku oddał swoje życie Panu, którego umiłował ponad wszystko. Do końca pozostał wiernym świadkiem miłości i przebaczenia nieprzyjaciołom.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w Kurii diecezji Nocera dei Pagani w 1956 roku. Dnia 24 kwietnia 2001 roku orzekliśmy, że ten gorliwy misjonarz apostolski praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz cnoty z nimi związane. Dnia 7 lipca 2001 roku, w Naszej obecności, ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego, który wydarzył się kilka lat wcześniej. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 7 października tegoż roku. Dzisiaj podczas uroczystości ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Nersesa Bedrosa XIX, Ormiańskiego Patriarchy Cylicji, Huberta Luthe, biskupa Essen, Gioacchino Illiano, biskupa Nocera dei Pagani-Sarno, Jeana-Claude kardynała Turcotte, arcybiskupa Montrealu, Silvio Cesare Bonicellego, biskupa Parmy, oraz Reinharda Lettmanna, biskupa Münsteru, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Ignacy Maloyan, Mikołaj Gross, Alfons Maria Fusco, Tomasz Maria Fusco, Emilia Tavernier Gamelin, Eugenia Picco i Maria Eutymia Üffing nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Ignacego Maloyana – w sobotę po dniu 11 czerwca, Mikołaja Grossa – 23 stycznia, Alfonsa Marii Fusco – 7 lutego, Tomasza Marii Fusco – 24 lutego, Emilii Tavernier Gamelin – 23 września, Eugenii Picco – 7 września oraz Marii Eutymii Üffing – 9 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 7 października 2001 roku, w dwudziestym trzecim roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII (2006), nr 3, s. 291-293
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana