Jan Paweł II
«NIHIL PRORSUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PAWŁOWI MANNIE
Rzym, 04 listopada 2001 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «Misjonarz niczym naprawdę nie jest, jeśli nie przyoblecze się w osobę Jezusa Chrystusa… Tylko ten, kto wiernie odzwierciedla w sobie Jezusa Chrystusa…, może odtworzyć Jego obraz w duszach innych ludzi» (List nr 6).
Te słowa Czcigodnego Sługi Bożego Pawła Manny jasno ukazują Chrystusa jako fundament jego misyjnej działalności, któremu poświęcił całe swoje życie i wszelkie ofiary.
Paweł Manna urodził się w Avellino dnia 16 stycznia 1872 roku i tam otrzymał pierwsze wykształcenie. Odczuwając powołanie do kapłaństwa, wstąpił do Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych. Po przyjęciu święceń kapłańskich dnia 19 maja 1894 roku, w następnym roku wyjechał do Birmy. Przez dziesięć lat gorliwie pełnił tam posługę misyjną, nieustannie głosząc Ewangelię. W 1907 roku z powodu pogarszającego się stanu zdrowia powrócił do ojczyzny. We Włoszech kontynuował niezwykle owocną działalność, publikując liczne dzieła poświęcone misjom oraz sposobom głoszenia Ewangelii.
Swoją wiarę nieustannie umacniał modlitwą oraz nabożeństwem do Eucharystii, tajemnicy Męki i Śmierci naszego Pana Jezusa Chrystusa, a także do Najświętszej Maryi Panny i św. Józefa. Nawet w najtrudniejszych chwilach zachowywał głęboki pokój, wypływający z ufności w Bożą Opatrzność. Zawsze szukając chwały Bożej, prowadził owocną działalność apostolską, gotów nieść pomoc wszystkim, zwłaszcza chorym i cierpiącym na duchu.
W 1916 roku założył Unię Misyjną Duchowieństwa, którą Nasz Poprzednik, Pius XII, chwalebnej pamięci, obdarzył szczególnym uznaniem. Następnie został pierwszym przełożonym Papieskiego Instytutu Misji Zagranicznych oraz kierował Międzynarodowym Sekretariatem Unii Misyjnej Duchowieństwa.
Pełniąc te obowiązki, odznaczał się niezwykłą roztropnością, pokorą serca, sprawiedliwością oraz wyjątkową męstwem w przeciwnościach i chorobie. Z pełnym zaufaniem był posłuszny Kościołowi i swoim przełożonym, a także w sposób godny podziwu zachowywał cnotę czystości.
Dnia 15 września 1952 roku zmarł świątobliwie w Neapolu. Ponieważ po jego śmierci coraz bardziej rozszerzała się opinia o jego świętości, w 1974 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po pomyślnym zakończeniu przewidzianego prawem postępowania, dnia 17 lutego 1989 roku ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne i kardynalne oraz cnoty z nimi związane. Dnia 24 kwietnia 2001 roku został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tego Czcigodnego Sługi Bożego. Wówczas też postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 4 listopada 2001 roku.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jánа Hirki, biskupa Preszowa, Pietro Giacomo Nonisa, biskupa Vicenzy, Jorge Ferreira da Costa Ortigi, arcybiskupa Bragi, Juana Luisa kardynała Cipriani Thorne, arcybiskupa Limy, Michele kardynała Giordano, arcybiskupa Neapolu, oraz Juana Maríi Uriarte Goricelay, biskupa San Sebastián, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Pawłowi Piotrowi Gojdičowi, Metodemu Dominikowi Trčce, Janowi Antoniemu Farinie, Bartłomiejowi Fernandesowi dos Mártires, Alojzemu Tezzy, Pawłowi Mannie, Kajetanie Sterni i Marii Pilar Izquierdo Albero przysługiwał tytuł Błogosławionych oraz aby można było obchodzić ich święto: Pawła Piotra Gojdiča dnia 17 lipca, Metodego Dominika Trčki dnia 25 sierpnia, Jana Antoniego Fariny dnia 14 stycznia, Bartłomieja Fernandesa dos Mártires dnia 18 lipca, Alojzego Tezzy dnia 26 września, Pawła Manny dnia 16 stycznia, Kajetany Sterni dnia 26 listopada oraz Marii Pilar Izquierdo Albero dnia 27 lipca każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 4 listopada 2001 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCVIII (2006), nr 5, s. 406-408
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana