Jan Paweł II
«DOMINE QUANDO». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ARTEMIDE ZATTIEMU
Rzym, 14 kwietnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Panie, kiedy widzieliśmy Cię chorego (…) i przyszliśmy do Ciebie? A Król odpowie im: Zaprawdę powiadam wam: wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście” (Mt 25, 39-40).
Tą właśnie nauką przez całe życie kierował się Artemide Zatti. W każdym chorym, powierzonym jego opiece, dostrzegał oblicze samego Chrystusa. Nawet jego sposób mówienia był tego wyrazem. Gdy na przykład przyjmował dwunastoletniego chłopca, prosił o przygotowanie ubrania dla „dwunastoletniego Jezusa”.
Urodził się 12 października 1880 roku w miejscowości Boretto, w pobliżu Reggio Emilia, w bardzo pobożnej i pracowitej rodzinie. Z powodu trudnej sytuacji materialnej w 1897 roku wyemigrował do Argentyny, osiedlając się w Bahía Blanca. Tam jako młody człowiek, poznał salezjanów Towarzystwa św. Franciszka Salezego i zachwycił się postacią ich Założyciela, św. Jana Bosko. Dlatego w 1900 roku udał się do Bernal z zamiarem wstąpienia do tego zgromadzenia. Obdarzony szlachetnym charakterem i wielką gorliwością opiekował się współbratem chorym na gruźlicę, sam jednak zaraził się tą samą chorobą. Został skierowany do szpitala w Viedmie, aby odzyskać zdrowie. Tam, za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, którą otaczał synowskim nabożeństwem, odzyskał zdrowie i z wdzięczności postanowił poświęcić całe swoje życie służbie chorym. Dnia 11 stycznia 1908 roku jako koadiutor, czyli brat zakonny, złożył śluby zakonne, a 8 lutego 1911 roku profesję wieczystą.
Jako przełożony szpitala dawał wspaniały przykład miłości bliźniego i niestrudzonej służby, troszcząc się o zapewnienie chorym wszystkiego, czego potrzebowali. Szczególną miłością otaczał chłopca cierpiącego na wodogłowie oraz niemą kobietę. Całkowicie poświęcił się posłudze chorym, zdobywając wiedzę z zakresu pielęgniarstwa i farmacji, aby móc pomagać im jak najlepiej. Opiekował się również mieszkańcami miasta. Na rowerze docierał do ubogich przedmieść, odwiedzając ich domy i wszystkim okazując swoją dobroć i miłość. Nie przeszkadzało mu to jednak trwać w głębokim zjednoczeniu z Bogiem oraz wiernie uczestniczyć w praktykach religijnych. W pełni naśladując ducha św. Jana Bosko, starał się tworzyć wśród chorych atmosferę rodzinnego ciepła i chrześcijańskiej radości. Zawsze mówił im o Bogu, zachowując najlepsze tradycje swego zgromadzenia. Szczególnym nabożeństwem otaczał Maryję Wspomożycielkę Wiernych; codziennie odmawiał różaniec i z wielką starannością przygotowywał uroczystości ku Jej czci. Wszyscy dostrzegali w nim odbicie dobroci Boga. Nawet lekarze, spośród których niektórzy byli dalecy od wiary, byli głęboko poruszeni jego sposobem życia. Dzięki wzorowemu posłuszeństwu zgodził się na rozbiórkę dotychczasowego szpitala i z cierpliwością znosił wszystkie trudności związane z przeniesieniem oraz niedogodności pierwszych lat funkcjonowania nowego budynku. Gdy miał siedemdziesiąt lat, wykryto u niego nowotwór. Kilka miesięcy później, pogodny i w pełni świadomy zbliżającego się końca, odszedł do Pana 15 marca 1951 roku.
Po jego śmierci opinia o świętości stale się umacniała. Zaczęto go nazywać „świętym pielęgniarzem Patagonii”. W 1980 roku biskup Bahía Blanca rozpoczął dochodzenie dotyczące jego życia, cnót i opinii świętości. Dnia 7 lipca 1997 roku uznaliśmy heroiczność jego cnót. W 1998 roku w archidiecezji Buenos Aires zakończono dochodzenie diecezjalne dotyczące uzdrowienia, które dokonało się w 1980 roku i zostało przypisane wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Dnia 24 kwietnia 2001 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 14 kwietnia 2002 roku.
Dzisiaj podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michaele Giordana, arcybiskupa Neapolu, Giulio Sanguinettiego, biskupa Brescii, kardynała Pedro Rubiano Sáenza, arcybiskupa Bogoty, Carlosa José Ñáñeza, arcybiskupa Córdoby w Argentynie, Marcello Angelo Melaniego, biskupa Neuquén i administratora apostolskiego Viedmy, oraz Románo Arriety Villalobosa, arcybiskupa San José w Kostaryce, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Kajetan Errico, Ludwik Pavoni, Alojzy Variara, Maria del Tránsito od Najświętszego Sakramentu, Artemide Zatti i Maria Romero Meneses nosili odtąd tytuł Błogosławionych, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku: Kajetana Errico dnia 29 października, Ludwika Pavoniego dnia 28 maja, Alojzego Variary dnia 15 stycznia, Marii del Tránsito od Najświętszego Sakramentu dnia 25 sierpnia, Artemide Zattiego dnia 15 marca, a Marii Romero Meneses dnia 7 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny mąż pozostaje dla wszystkich ludzi jaśniejącym przykładem. Niech dzięki jego świadectwu wiara katolicka i dobre uczynki coraz szerzej się szerzą i poruszają serca wielu ludzi, aby wszyscy, umocnieni pomocą z wysoka, mogli pełniej dostąpić zbawczych darów Pana i dóbr Ewangelii.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 14 kwietnia Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana