Jan Paweł II
«UT FILII». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY PIOTR OD ŚW. JÓZEFA BETANCUR ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Gwatemala, 30 lipca 2002 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Postępujcie jak dzieci światłości” (Ef 5, 8).
Błogosławiony Piotr od św. Józefa Betancur, gorąco pragnąc zanieść światło wiary ludom Nowego Świata, z niezachwianą ufnością w Bożą Opatrzność przeprawił się przez Ocean Atlantycki, aby głosić jego mieszkańcom zbawcze orędzie Chrystusa, który jest prawdziwą światłością oświecającą każdego człowieka (por. J 1, 9) i pragnie wszystkich zjednoczyć ze sobą.
Sługa Boży urodził się w 1626 roku na Ninguarii (dzisiejsza Teneryfa), jednej z siedmiu Wysp Kanaryjskich, w ubogiej i głęboko religijnej rodzinie. Już jako chłopiec i młodzieniec pomagał rodzicom w pracy na roli, a od najmłodszych lat chętnie oddawał się modlitwie. Usłyszawszy o trudnych warunkach życia mieszkańców Ameryki, zapragnął udać się na ten kontynent, aby ulżyć ich cierpieniom i głosić im Ewangelię. W wieku dwudziestu trzech lat wyruszył w drogę: najpierw dotarł na Kubę, następnie do Hondurasu, a w końcu do Gwatemali. Odczuwał powołanie do kapłaństwa i za radą kierownika duchowego podjął niezbędne studia. Pokorny i gorliwy w praktykach pobożnych zyskał uznanie współbraci studiujących razem z nim. W tym czasie często odwiedzał szpitale, niosąc pociechę chorym. Chociaż pilnie przygotowywał się do kapłaństwa, nie osiągnął zamierzonego celu i musiał zrezygnować z tego zamiaru. Nie utracił jednak odwagi. Jeszcze usilniej oddawał się modlitwie, aby rozeznać drogę, do której wzywał go Bóg. Rozpoznawszy powołanie do życia całkowicie poświęconego Chrystusowi, w styczniu 1655 roku jako świecki wstąpił do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, dając świadectwo świętości swoim życiem i działalnością. Zamieszkał przy sanktuarium El Calvario w mieście Gwatemali, gdzie pełnił obowiązki zakrystiana. Widząc religijną niewiedzę miejscowej ludności, zwłaszcza dzieci, podjął ich katechizację. Jednocześnie poświęcał się pomocy ubogim, zachęcając zamożniejszych, aby dzielili się swoimi dobrami z potrzebującymi. W 1658 roku założył dom przeznaczony do nauczania katechizmu opuszczonych dzieci, przyjmowania ubogich uczniów przybywających z daleka oraz opieki nad ubogimi wracającymi do zdrowia. Poszukiwał także współpracowników do tego dzieła i bez trudu ich znalazł, ponieważ bardziej niż słowa przemawiało świadectwo jego życia, a wszystkich, którzy się do niego zbliżali, zachęcał do wzrastania w cnocie. Z tej wspólnoty powstał następnie Zakon Betlejemitów, którego członkowie poświęcali się działalności apostolskiej, prowadząc równocześnie życie modlitwy i pokuty. Po śmierci Błogosławionego nowa rodzina zakonna została zatwierdzona przez władzę kościelną.
Posłuszny woli Bożej i wierny swojemu powołaniu coraz bardziej postępował drogą świętości, osiągając wysoki stopień doskonałości w praktykowaniu cnót. Z wytrwałej i gorącej modlitwy czerpał siłę do dawania świadectwa wiary w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego. Swoje życie duchowe opierał na kontemplacji tajemnic Wcielenia i Męki naszego Pana Jezusa Chrystusa. Całą swoją działalność zawierzył opiece Najświętszej Maryi Panny. Pragnąc szerzyć nabożeństwo do Matki Bożej, gorliwie zalecał odmawianie Różańca oraz innych modlitw maryjnych. Chociaż nie dysponował środkami materialnymi, podejmował ambitne dzieła społeczne i apostolskie, opierając się całkowicie na Bożej Opatrzności. Miłość do Boga pobudzała go do gorliwej działalności misyjnej, w której całe swoje życie poświęcił szerzeniu Królestwa Chrystusa. Troszcząc się o zbawienie dusz, poświęcał się katechizacji młodzieży oraz posłudze umierającym, umacniając ich nadzieję życia wiecznego. Przemierzał drogi i odwiedzał najuboższe miejsca, aby nieść ulgę wszelkiej ludzkiej nędzy i cierpieniu. Sieroty, więźniowie, żebracy, chorzy i pielgrzymi doświadczali jego troskliwej pomocy. Wszystkich, którzy zwracali się do niego po radę i wsparcie, prowadził z roztropnością i mądrością. Okazywał jednakową życzliwość wszystkim oraz wiernie zachowywał prawa Kościoła i regułę swojego zakonu. Z wytrwałością i roztropnością realizował dzieła, do których wzywał go Bóg, nie zważając na napotykane przeszkody. Bardzo skromnie odżywiał się i odpoczywał tylko tyle, ile wymagały potrzeby organizmu, a przez surową pokutę poskramiał wszelkie ludzkie skłonności. Nigdy nie przypisywał sobie zasług za powodzenie swoich dzieł, lecz całą chwałę oddawał jedynie Bogu. Wiernie zachowywał rady ewangeliczne i we wszystkich okolicznościach życia okazywał się prawdziwym synem i uczniem św. Franciszka z Asyżu. Wyczerpany postami oraz zapaleniem tętnic i płuc, po przyjęciu sakramentów chorych zmarł 25 kwietnia 1667 roku.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości w 1693 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po zakończeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, 22 czerwca 1980 roku uroczyście zaliczyliśmy go do grona Błogosławionych. Dnia 7 lipca 2001 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Następnie, po wysłuchaniu opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 26 lutego 2002 roku, postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się 30 lipca tegoż roku w Gwatemali.
Dzisiaj zatem, w Gwatemali, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacji:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia wiary katolickiej i wzrostu życia chrześcijańskiego, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławiony Brat Piotr od św. Józefa Betancur jest Świętym, i wpisujemy go do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierał cześć jako Święty w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny Święty jaśnieje wobec wszystkich jako wzór człowieka, który całe swoje życie poświęcił gorliwej służbie Bogu i bliźnim. Szczególną miłością otaczał ludzi najuboższych, żyjąc wśród nich i nieustannie niosąc im zbawcze dary Chrystusa oraz głosząc słowo Ewangelii.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Gwatemali, dnia 30 lipca Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana