Jan Paweł II
«ET SI DISTRIBUERO». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ SANCJI JANINIE SZYMKOWIAK.
Kraków, 18 sierpnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże” (1 Kor 13, 3).
Czcigodna Służebnica Boża Sancja Janina Szymkowiak nie zasłynęła wielkimi dziełami społecznymi, lecz ewangeliczną miłością, która ożywiała całe jej życie i działalność. W ten sposób pozostawiła najpiękniejsze świadectwo miłości Boga i bliźniego.
Ta córka narodu polskiego urodziła się 10 lipca 1910 roku w Możdżanowie, należącym wówczas do archidiecezji gnieźnieńsko-poznańskiej, w rodzinie, która zapewniła jej staranne wychowanie religijne. Po ukończeniu szkoły podstawowej w rodzinnej miejscowości przeprowadziła się wraz z rodziną do Ostrowa Wielkopolskiego, gdzie uczęszczała do gimnazjum i liceum. Wstąpiła do Sodalicji Mariańskiej, wyróżniając się duchem modlitwy i miłosierdzia. Następnie podjęła studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego. Szczególnie umiłowała przyrodę, malowała obrazy i nauczyła się gry na fortepianie. Z wielką gorliwością rozwijała życie duchowe, poświęcając wiele czasu modlitwie. Czując powołanie do życia konsekrowanego, w 1934 roku wyjechała do Francji i wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Oblatek Najświętszego Serca Jezusowego. Na usilną prośbę rodziny powróciła jednak do Polski i w 1936 roku wstąpiła do Instytutu Córek Najświętszej Maryi Panny Bolesnej, założonego przez bł. Honorata Koźmińskiego OFMCap i Służebnicę Bożą Małgorzatę Łucję Szewczyk, podejmując życie konsekrowane. Dnia 30 lipca 1938 roku złożyła śluby czasowe.
Od początku życia zakonnego wyróżniała się gorliwością w zachowywaniu reguły oraz pokorą w wypełnianiu powierzonych obowiązków. W milczeniu przyjmowała surowe upomnienia mistrzyni nowicjatu. Po złożeniu ślubów zakonnych z oddaniem pracowała w ochronce dla dzieci w Naramowicach. Podczas II wojny światowej powróciła do okupowanego przez Niemców Poznania. Siostra Sancja z wielkim oddaniem opiekowała się żołnierzami, a zwłaszcza jeńcami wojennymi, którzy czasowo przebywali w domu sióstr. Wytrwale podążała drogą świętości, dając proste i pokorne świadectwo wiary w Chrystusa. Swoje życie duchowe umacniała nabożeństwem do Eucharystii, Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny. Odznaczała się głęboką ufnością pokładaną w Bogu, szerzyła wokół siebie pokój i chrześcijańską nadzieję oraz z wielką cierpliwością pokonywała liczne trudności i cierpienia. Była roztropna w podejmowaniu decyzji, mądra w udzielaniu rad, umiarkowana we wszystkim i wolna od przywiązania do ziemskich zaszczytów. Całym sercem dążyła do dóbr niebieskich, wiernie zachowując rady ewangeliczne oraz regułę swojego instytutu. Zapadła na ciężką gruźlicę, którą znosiła z wielką cierpliwością. Dnia 6 lipca 1942 roku, będąc już ciężko chora, złożyła śluby wieczyste, jednocząc się jeszcze ściślej z Chrystusem, który powołał ją do siebie 29 sierpnia tego samego roku.
Wraz z rozszerzającą się opinią świętości po jej śmierci, w latach 1970–1979 przed Kurią Metropolitalną w Poznaniu przeprowadzono proces informacyjny. Po wykonaniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, 18 grudnia 2000 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony dekret o heroiczności cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych, praktykowanych przez siostrę Sancję Janinę Szymkowiak. Dnia 5 lipca 2002 roku został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się podczas Naszej podróży apostolskiej 18 sierpnia 2002 roku w Krakowie.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Józefa Kardynała Glempa, Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego, Józefa Michalika, Arcybiskupa Metropolity Przemyskiego, Franciszka Kardynała Macharskiego, Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego, oraz Stanisława Gądeckiego, Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską pozwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Zygmuntowi Szczęsnemu Felińskiemu, Janowi Balickiemu, Janowi Beyzymowi oraz Sancji Szymkowiak przysługiwał tytuł Błogosławionych, i aby ich święta obchodzono w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Zygmunta Szczęsnego Felińskiego będzie to corocznie 17 września, dla Jana Balickiego – 24 października, dla Jana Beyzyma – 12 października, a dla Sancji Szymkowiak – 18 sierpnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna zakonnica pozostawiła niezwykłe świadectwo życia zakonnego i pełnej oddania służby. Należy do grona tych sióstr zakonnych, które z łagodnością dodawały otuchy wszystkim, spieszyły z pomocą i umacniały wszystkich duchową pociechą. Dlatego pozostaje dla wszystkich świetlanym wzorem, zachęcając do umacniania wiary katolickiej i gorliwej działalności apostolskiej, aby obejmowały coraz więcej ludzi.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Krakowie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 sierpnia 2002 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Kardynał Angelo Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana