Jan Paweł II
«SPE GAUDENTES». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ZYGMUNTOWI SZCZĘSNEMU FELIŃSKIEMU, ZAŁOŻYCIELOWI FRANCISZKANEK RODZINY MARYI
Kraków, 18 sierpnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Weselcie się nadzieją, w ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie wytrwali! Zaradzajcie potrzebom świętych!” (Rz 12, 12-13).
Słowa Apostoła Pawła w zwięzły, a zarazem trafny sposób ukazują drogę życia Czcigodnego Sługi Bożego Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Powołany przez Pana do pełnienia posługi biskupiej, przez modlitwę za powierzony sobie lud i niestrudzoną pracę obficie przekazywał wiernym bogactwo świętości Chrystusa (por. Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen gentium, nr 26). Naśladując Dobrego Pasterza, z niezłomną odwagą bronił praw powierzonej sobie owczarni i z wytrwałością znosił wszelkie prześladowania. Ten wierny syn Kościoła urodził się 1 listopada 1822 roku w Wojutynie, na Wołyniu, należącym wówczas do Imperium Rosyjskiego, a obecnie znajdującym się w granicach Ukrainy. Pochodził z rodziny szlacheckiej, głęboko religijnej, która zapewniła mu solidne wychowanie oparte na wartościach chrześcijańskich. W 1833 roku zmarł jego ojciec. Pięć lat później aresztowano matkę i za działalność patriotyczną zesłano ją na Syberię. To bolesne doświadczenie nie złamało jednak ducha Czcigodnego Sługi Bożego. Przeciwnie, ujawniła się w nim żywa wiara i niezwykły pokój serca, wypływające z bezgranicznej ufności w Bożą Opatrzność. Po ukończeniu studiów w Moskwie i Paryżu wstąpił do seminarium duchownego w Żytomierzu, a następnie kontynuował formację w Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu. Święcenia kapłańskie przyjął 8 września 1855 roku i od razu rozpoczął posługę duszpasterską w parafii św. Katarzyny w Petersburgu. Z wielkim oddaniem pełnił obowiązki ojca duchownego w Akademii oraz wykładowcy filozofii. Szczególną troską otaczał ubogich i w 1857 roku założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi. 6 stycznia 1862 roku Nasz Poprzednik, błogosławiony Pius IX, mianował go arcybiskupem metropolitą warszawskim. W niezwykle trudnym czasie z roztropnością i odwagą kierował powierzonym sobie Kościołem. W następnym roku, po upadku powstania przeciwko Rosji, publicznie wystąpił przeciw niesprawiedliwym represjom i prześladowaniom stosowanym przez władze rosyjskie wobec narodu polskiego. Z tego powodu został skazany na zesłanie i przez dwadzieścia lat przebywał w Jarosławiu nad Wołgą. Tam również z ojcowską troską otaczał katolików i Polaków przebywających na wygnaniu oraz wybudował pierwszy kościół katolicki w tym mieście. W 1883 roku, dzięki staraniom Stolicy Apostolskiej, odzyskał wolność. Nasz Poprzednik Leon XIII mianował go arcybiskupem tytularnym Tarsu. Pozwolono mu powrócić do ojczyzny, nie zezwolono jednak na zamieszkanie w Warszawie. Przez dwanaście lat prowadził niestrudzoną działalność duszpasterską w Galicji dla dobra duchowego Polaków i Ukraińców. Z niezachwianą wytrwałością praktykował cnoty, mimo licznych trudności i codziennych doświadczeń. We wszystkich okolicznościach życia dochował wierności Chrystusowi, umacniając swoją wiarę modlitwą, rozważaniem Pisma Świętego, nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu oraz czcią oddawaną Najświętszej Maryi Pannie. Niestrudzenie troszczył się o szerzenie Królestwa Bożego, rozwijając katechezę, działalność społeczną i szkolnictwo. Odznaczał się roztropnością w kierownictwie duchowym, w relacjach z duchowieństwem i wiernymi oraz w pełnieniu obowiązków założyciela zgromadzenia zakonnego.
Pokornie zachowując przykazania Boże i prawa Kościoła, żył w prostocie, umiarkowaniu, czystości i ubóstwie oraz odznaczał się szczególnym posłuszeństwem wobec Biskupa Rzymu i władzy kościelnej. Wyczerpany pracą, 17 września 1895 roku zmarł pobożnie w Krakowie. Wraz z rozszerzającą się po jego śmierci opinią świętości, w 1965 roku w Warszawie rozpoczęto proces informacyjny. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, 24 kwietnia 2001 roku ogłosiliśmy w Naszej obecności dekret stwierdzający heroiczność jego cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych. Następnie 5 lipca 2002 roku został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacji odbyła się 18 sierpnia 2002 roku w Krakowie.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci: Józefa Kardynała Glempa, Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego, Józefa Michalika, Arcybiskupa Metropolity Przemyskiego, Franciszka Kardynała Macharskiego, Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego, oraz Stanisława Gądeckiego, Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską pozwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Zygmuntowi Szczęsnemu Felińskiemu, Janowi Balickiemu, Janowi Beyzymowi oraz Sancji Szymkowiak przysługiwał tytuł Błogosławionych, i aby ich święta obchodzono w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Zygmunta Szczęsnego Felińskiego będzie to corocznie 17 września, dla Jana Balickiego – 24 października, dla Jana Beyzyma – 12 października, a dla Sancji Szymkowiak – 18 sierpnia. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten wybitny arcybiskup, umiłowany syn Polski, odznaczał się niezwykłym postępem w życiu duchowym, gorącą miłością do Chrystusa i Jego Kościoła oraz pozostawił wybitne świadectwo pobożności. Rozważając jego życie, w którym wiernie pełnił wolę Bożą nawet pośród doświadczeń i licznych przeciwności, znajdujemy zachętę do coraz wierniejszego naśladowania Zbawiciela w codziennym życiu i do wytrwałego dążenia do doskonałości właściwej naszemu powołaniu.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Krakowie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 18 sierpnia 2002 roku, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
Kardynał Angelo Sodano
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana