Jan Paweł II
«DIGNUS EST OPERARIUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ JOANNIE MARII CONDESIE LLUCH
Rzym, 23 marca 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Godzien jest robotnik swojej zapłaty” (Łk 10, 7).
Prawo, które Bóg dał ludziom, stanowi, że człowiek pracy, uczestniczący swoim codziennym wysiłkiem w dziele Stwórcy, powinien cieszyć się należną mu godnością i niezbywalnymi prawami. W drugiej połowie XIX wieku coraz większa pogoń za zyskiem stała się przyczyną częstego naruszania tych praw. Czcigodna Służebnica Boża Joanna Maria Condesa Lluch, dostrzegając moralne i materialne zagrożenia, na jakie narażeni byli robotnicy, a zwłaszcza kobiety zmuszone do pracy poza domem, z całych sił starała się poprawić warunki ich życia oraz prowadzić wśród nich owocną działalność ewangelizacyjną.
Ta wierna uczennica Chrystusa urodziła się dnia 30 marca 1862 roku w Walencji, w rodzinie odznaczającej się dostatkiem i głębokimi cnotami chrześcijańskimi. Gdy miała zaledwie trzy lata, straciła ojca, cenionego lekarza, który zmarł, posługując chorym podczas epidemii. Matka powierzyła wychowanie córki prywatnej nauczycielce. W wieku młodzieńczym Joanna Maria wstąpiła do Karmelitańskiego Trzeciego Zakonu oraz do Arcybractwa Córek Maryi i św. Teresy, gdzie wyróżniała się duchem pobożności i miłości. Jako młoda kobieta postanowiła całkowicie poświęcić się Chrystusowi i za zgodą kierownika duchowego złożyła prywatny ślub czystości. Na modlitwie odkryła następnie, że Pan powołuje ją do odkrywania Jego oblicza w młodych robotnicach wyczerpanych ciężką pracą. Powzięła zamiar założenia domu, który dawałby im schronienie oraz zapewniał odpowiednią formację opartą na wartościach humanistycznych i chrześcijańskich. Aby jeszcze pełniej im służyć, postanowiła również założyć nowe zgromadzenie zakonne. W realizacji tych zamierzeń wspierali ją zarówno kierownik duchowy, jak i członkowie rodziny. Już od początku napotykała jednak trudności ze strony arcybiskupa Walencji, który, choć był przekonany o szlachetności jej zamiaru, wątpił, czy tak młoda kobieta zdoła podjąć tak odpowiedzialne dzieło. Służebnica Boża z pokorą podporządkowała się decyzjom władzy kościelnej. Jednocześnie, zachowując ducha posłuszeństwa, nie ustawała w wysiłkach, aby pokonać wszelkie przeszkody i zrealizować dzieło, do którego – jak była przekonana – powoływał ją Pan.
Ostatecznie w 1884 roku otrzymała zgodę na otwarcie domu dla pracujących kobiet, a w tym samym roku założyła bezpłatną szkołę dla ich dzieci. Wkrótce dołączyły do niej inne młode kobiety, pragnące uczestniczyć w tym apostolskim dziele. W 1892 roku uzyskała zgodę na założenie Instytutu, który od dawna nosiła w sercu. W ten sposób powstało Zgromadzenie Służebnic Maryi Niepokalanej. Dnia 19 marca 1895 roku siostry złożyły śluby czasowe, a we wrześniu 1911 roku śluby wieczyste. Dzieło rozwijało się stopniowo również w innych regionach Hiszpanii pod mądrym i roztropnym kierownictwem Służebnicy Bożej, która nieustannie formowała zarówno swoje duchowe córki, jak i młode kobiety pozostające pod ich opieką do życia cnotami chrześcijańskimi i zakonnymi. Z niezachwianą stanowczością wyznawała wiarę w Chrystusa i wszystkie prawdy objawione, a umocniona Bożą pomocą z odwagą podejmowała kolejne dzieła, pragnąc wypełnić wolę Bożą. Swoje życie duchowe karmiła nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu, Najświętszej Maryi Panny, św. Józefa i św. Teresy od Jezusa. Ponad wszystko umiłowała Boga i całkowicie oddała się młodym kobietom znajdującym się w trudnym położeniu. Dla swoich duchowych córek była matką pełną dobroci i sprawiedliwości. Wiernie zachowywała obowiązki własnego stanu oraz regułę Instytutu. Ze szczególnym zaangażowaniem działała na rzecz sprawiedliwości społecznej. Prowadziła życie proste i surowe, pozostając wolną od przywiązania do dóbr i zaszczytów tego świata. Niepodzielnym i wiernym sercem umiłowała Chrystusa, swojego Oblubieńca. Z cierpliwością znosiła choroby, które dotknęły ją w ostatnich latach życia. Dnia 16 stycznia 1916 roku zakończyła ziemską pielgrzymkę, aby otrzymać wieczną nagrodę, ku której przez całe życie kierowała wszystkie swoje wysiłki.
Ponieważ opinia o jej świętości coraz bardziej się rozszerzała, w 1953 roku rozpoczęto proces informacyjny, który zakończono w 1954 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo, dnia 7 lipca 1997 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony Dekret o heroiczności jej cnót, a dnia 5 lipca 2002 roku zatwierdzono Dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 23 marca następnego roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej celebracji Eucharystii na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Maurice Gaidona, biskupa Cahors, Antonio Maríi kardynała Rouco Vareli, arcybiskupa Madrytu, Julio Enrique Prado Bolañosa, biskupa Pasto, Agustíno Garcíi-Gasco Vicentego, arcybiskupa Walencji, oraz Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Piotr Bonhomme, Maria Dolores Rodríguez Sopeña, Maria Caridad Brader, Joanna Maria Condesa Lluch i Władysław Batthyány-Strattmann odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta, obchodzone w dniu ich narodzin dla nieba: Piotra Bonhomme’a dnia 9 września, Marii Dolores Rodríguez Sopeñi dnia 10 stycznia, Marii Caridad Brader dnia 27 lutego, Joanny Marii Condesa Lluch dnia 16 stycznia oraz Władysława Batthyány-Strattmanna dnia 22 stycznia, mogły być obchodzone każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w tym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 23 marca 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana