Jan Paweł II
«PRAECEPTUM DOMINI». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIOTROWI BONHOMME, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR MATKI BOŻEJ Z KALWARII
Rzym, 23 marca 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Przykazanie Pana jaśnieje i oświeca oczy” (Ps 19[18], 9).
Czcigodny Sługa Boży Piotr Bonhomme, wsłuchując się w słowo Boże i trwając na modlitwie, znajdował pokarm duchowy konieczny do coraz głębszego zjednoczenia z Chrystusem. To właśnie Chrystus pobudzał go do gorliwej działalności misyjnej, aby na terenach pozornie nieprzyjaznych wierze, jakie powstały po wydarzeniach rewolucji francuskiej, mogły zostać zasiane ziarna Królestwa Bożego.
Ten wierny syn Kościoła urodził się dnia 4 lipca 1803 roku w Gramat, w rodzinie, która zapewniła mu solidne wychowanie chrześcijańskie. Po ukończeniu szkoły podstawowej uzyskał następnie świadectwo ukończenia liceum w Kolegium Królewskim w Cahors. Rozpoznawszy powołanie do kapłaństwa, wstąpił do seminarium duchownego, gdzie wyróżniał się posłuszeństwem, karnością i pobożnością, tak że przełożeni uznawali go za wzorowego alumna. W 1827 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Już od pierwszych lat swojej posługi odznaczał się niezwykłą gorliwością apostolską. Założył szkołę dla młodzieży oraz stowarzyszenie duchowe dla dziewcząt. W tym czasie nie brakowało rozmaitych trudności, które znosił z wielką wytrwałością. Następnie został mianowany proboszczem w Gramat, gdzie wybudował dom przeznaczony dla wiernych znajdujących się w potrzebach duchowych i materialnych. Aby zapewnić trwałość temu dziełu, założył Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej z Kalwarii, którego zadaniem była katechizacja, wychowanie religijne oraz opieka nad najbardziej opuszczonymi. Siostry złożyły śluby czasowe w 1833 roku. Przekonany, że Bóg wzywa go do życia konsekrowanego, zamierzał założyć w Gramat wspólnotę karmelitańską, jednak, gdy biskup Cahors sprzeciwił się temu zamiarowi, natychmiast i z pokorą okazał posłuszeństwo.
Niestrudzony i ceniony kaznodzieja wniósł ogromny wkład w głoszenie słowa Bożego poprzez misje ludowe. Po wielu latach intensywnej działalności ewangelizacyjnej w 1848 roku całkowicie utracił głos i musiał zrezygnować z przepowiadania. To bolesne doświadczenie przyjął z cierpliwością, jednocząc swoje cierpienie z męką Chrystusa. W Grenelle, pod Paryżem, zachęcił swoje duchowe córki do założenia domu dla osób z niepełnosprawnością intelektualną. Pragnąc rozszerzyć pomoc również na inne osoby z niepełnosprawnościami, w 1854 roku otworzył szkołę dla dzieci niesłyszących, a następnie wysłał do Paryża kilka sióstr, aby prowadziły dom dla głuchoniemych. Podczas całej swojej posługi nieustannie dążył do świętości, w sposób wybitny praktykując cnoty chrześcijańskie i kapłańskie. Oświecony światłem wiary i umocniony Ewangelią całkowicie poświęcił się głoszeniu Dobrej Nowiny i szerzeniu Królestwa Bożego. Darzył szczególną czcią Najświętszą Eucharystię i często rozważał Mękę Chrystusa. Synowską miłością otaczał Najświętszą Maryję Pannę. Całą swoją nadzieję pokładał w Panu, od którego czerpał siłę do zachowywania prawa Bożego i kościelnego, wytrwania w powołaniu oraz przezwyciężania trudności i przeciwności.
Jego życiowy program wyrażają słowa: „Niech Bóg będzie błogosławiony we wszystkim! Niech On ukaże mi, skąd przychodzę i dokąd zmierzam. We wszystkim pragnę poznawać Jego wolę; Jego woli powierzam siebie na życie i na śmierć”. Nieustannie dążył do dóbr niebieskich. Ponad wszystko umiłował Chrystusa, którego obrał za wzór swojego życia, ponieważ – jak sam napisał – „chcemy upodobnić się do Tego, którego miłujemy”. Z wielką dobrocią starał się nieść ulgę wszelkim cierpieniom i osamotnieniu, a na wzór Boskiego Odkupiciela przebaczał swoim prześladowcom. Aby prowadzić grzeszników na drogę nawrócenia, gorliwie sprawował sakrament pojednania. Był roztropnym i mądrym kierownikiem duchowym. Postępował sprawiedliwie i prowadził życie proste oraz surowe. Wolny od przywiązania do bogactw i ziemskich zaszczytów wiernie zachowywał czystość. Nieustannie dawał przykład pokory, nie szukając dla siebie żadnych oznak uznania. Na kilka dni przed śmiercią odbył pielgrzymkę do sanktuarium maryjnego w Rocamadour, aby wyprosić u Najświętszej Maryi Panny pomoc w godzinie odejścia z tego świata. Dnia 9 września 1861 roku odszedł do domu Ojca.
Ponieważ opinia o jego świętości szeroko się rozpowszechniła, w 1952 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo, dnia 23 października 1987 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony Dekret o heroiczności jego cnót, a dnia 23 kwietnia 2002 roku ogłoszono Dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 23 marca następnego roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej celebracji Eucharystii na placu św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Maurice Gaidona, biskupa Cahors, Antonio Maríi kardynała Rouco Vareli, arcybiskupa Madrytu, Julio Enrique Prado Bolañosa, biskupa Pasto, Agustíno Garcíi-Gasco Vicentego, arcybiskupa Walencji, oraz Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Piotr Bonhomme, Maria Dolores Rodríguez Sopeña, Maria Caridad Brader, Joanna Maria Condesa Lluch i Władysław Batthyány-Strattmann odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta, obchodzone w dniu ich narodzin dla nieba: Piotra Bonhomme’a dnia 9 września, Marii Dolores Rodríguez Sopeñi dnia 10 stycznia, Marii Caridad Brader dnia 27 lutego, Joanny Marii Condesa Lluch dnia 16 stycznia oraz Władysława Batthyány-Strattmanna dnia 22 stycznia, mogły być obchodzone każdego roku, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w tym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 23 marca 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana