Jan Paweł II
«CATECHIZABO SEMPER». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ JULII SALZANO
Rzym, 27 kwietnia 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Zawsze będę nauczać katechizmu, dopóki starczy mi życia”.
Słowa te, wypowiedziane przez Czcigodną Służebnicę Bożą Julię Salzano, jasno wyrażają posłannictwo, któremu poświęciła całe swoje życie. Nie szczędziła bowiem ani sił, ani ofiar, aby przekazywać naukę katechizmu dzieciom, rodzinom i osobom dorosłym. Dobrze wiedziała, że formacja katechetyczna oświeca i umacnia wiarę oraz kształtuje życie według ducha Chrystusa. Katecheza jest bowiem podstawowym sposobem, przez który Kościół wypełnia swoje posłannictwo wychowawcze (por. Sobór Watykański II, Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim Gravissimum educationis, 4). Czcigodna Służebnica Boża, dostrzegając znaczenie i konieczność wychowania, założyła nową rodzinę zakonną – Zgromadzenie Sióstr Nauczających Doktryny Chrześcijańskiej od Najświętszego Serca.
Ta wierna służebnica Chrystusa urodziła się dnia 13 października 1846 roku w Santa Maria Capua Vetere, w prowincji Caserta. W wieku czterech lat straciła ojca i została przyjęta do sierocińca Santa Maria delle Grazie w San Nicola la Strada, prowadzonego przez Siostry Miłosierdzia. Po ukończeniu nauki podjęła pracę nauczycielki w szkole miejskiej w Casorii koło Neapolu, dokąd wraz z rodziną przeniosła się w 1865 roku. Odznaczała się szczególnymi zdolnościami pedagogicznymi i z wielkim oddaniem troszczyła się o wychowanie dzieci i młodzieży, gorliwie nauczając także katechizmu. Z powodu złego stanu zdrowia musiała na pewien czas przerwać pracę wychowawczą. Później jednak, za radą Błogosławionego Ludwika z Casorii, rozpoczęła działalność apostolską, do której – jak czuła – wzywał ją Pan. W 1894 roku, za zgodą władzy kościelnej, założyła Pobożny Dom Katechezy. Dnia 21 listopada 1905 roku wraz z kilkoma swoimi duchowymi córkami przywdziała habit zakonny, a po dwóch latach złożyła śluby zakonne. W 1910 roku dzieło otrzymało nazwę Zgromadzenia Sióstr Katechetek od Najświętszego Serca Jezusa i szybko rozszerzyło swoją działalność również poza Casorię.
Była głęboko przekonana o tym, że „siostra katechetka nie powinna mierzyć ofiar, jakich wymaga ta posługa, lecz przeciwnie – powinna pragnąć umrzeć na pierwszej linii, jeśli taka będzie wola Boża”. Dlatego wszystkie swoje siły poświęciła dziełu katechizacji. Wypełniając posługę wychowawczą, odznaczała się niezwykłą siłą przekonywania, którą potwierdzała przykładem codziennego życia, gorliwie praktykując cnoty chrześcijańskie i wytrwale krocząc drogą świętości.
W każdej sytuacji życiowej umacniała swoją wiarę, całkowite zawierzenie Bożym zamysłom oraz wierność Kościołowi. Starannie pielęgnowała zjednoczenie z Chrystusem przez lekturę i rozważanie Pisma Świętego, nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego, szerzone wspólnie z Błogosławioną Katarzyną Volpicelli, oraz przez cześć oddawaną Eucharystii i Najświętszej Maryi Pannie. Działalność apostolską ożywiała gorliwą modlitwą, ofiarowywaną za nawrócenie grzeszników. W pokonywaniu trudności nie pokładała ufności w środkach ludzkich, lecz w Bożej Opatrzności. Powodowana miłością Boga podejmowała liczne dzieła miłosierdzia dla duchowego dobra bliźnich. Była matką dla swoich wychowanków, pełną dobroci dla sióstr, wspierała ubogie rodziny oraz troszczyła się o kościoły. Z wielką roztropnością kierowała założonym przez siebie Zgromadzeniem i prowadziła swoje duchowe córki drogą ewangelicznej doskonałości. Wiernie przestrzegała prawa kościelnego i Reguły Instytutu, z ufnością stawiając czoła codziennym trudnościom związanym z działalnością apostolską.
Dnia 17 maja 1929 roku, po dokonaniu wielu dzieł dla większej chwały Bożej i szerzenia Królestwa Chrystusa, pobożnie zasnęła w Panu i przeszła do oglądania wiecznej szczęśliwości, której tak gorąco pragnęła przez całe swoje życie ziemskie.
Ponieważ po jej śmierci coraz bardziej rozszerzała się opinia świętości, w latach 1937–1954 przeprowadzono proces informacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych przez prawo dnia 23 kwietnia 2002 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony Dekret o heroiczności cnót teologalnych, kardynalnych i z nimi związanych, praktykowanych przez Julię Salzano. Dnia 20 grudnia tego samego roku został ogłoszony Dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tejże Czcigodnej Służebnicy Bożej. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 27 kwietnia 2003 roku.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Tarcisio Bertonego, arcybiskupa Genui, oraz Flavio Roberto Carrary, biskupa Werony, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Jakubowi Alberionemu, Markowi z Aviano, Marii Krystynie Brando, Eugenii Ravasco, Marii Dominice Mantovani i Julii Salzano przysługiwał tytuł Błogosławionych, a ich święta: Jakuba Alberionego dnia 26 listopada, Marka z Aviano dnia 13 sierpnia, Marii Krystyny Brando dnia 20 stycznia, Eugenii Ravasco dnia 24 października, Marii Dominiki Mantovani dnia 3 lutego oraz Julii Salzano dnia 17 maja mogły być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna zakonnica pozostawiła wspaniałe świadectwo życia zakonnego i dobrych czynów. Należy do znamienitego grona tych zakonnic, które z dobrocią pobudzały wszystkich do dobra, wszystkim przychodziły z pomocą i wszystkich umacniały duchową pociechą. Dlatego pozostaje dla wszystkich jaśniejącym wzorem, aby wiara katolicka i gorliwość apostolska nieustannie się rozwijały i docierały do jak największej liczby ludzi.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 kwietnia 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana