Jan Paweł II
«MAIORES QUAM IPSE». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JAKUBOWI ALBERIONE
Rzym, 27 kwietnia 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Światu ubogiemu i pysznemu nie można ofiarować większego bogactwa niż sam Jezus Chrystus. Świat bowiem potrzebuje Jezusa Chrystusa, Drogi, Prawdy i Życia”.
To przesłanie, które kapłan Jakub Alberione pozostawił swoim duchowym synom i córkom jako testament, w pełni wyraża jego osobowość i życiowe posłannictwo. Pragnął bowiem jedynie tego, aby za pomocą nowoczesnych środków przekazu dotrzeć do współczesnego świata i podzielić się z nim największym darem – Jezusem Chrystusem, ukazanym w całej pełni jako Boski Mistrz i Pasterz, Droga, Prawda i Życie.
Jakub Alberione urodził się dnia 4 kwietnia 1884 roku w miejscowości San Lorenzo di Fossano, w prowincji Cuneo. Już jako sześcioletni chłopiec wyraźnie odczuł powołanie do kapłaństwa. Pielęgnując je, wstąpił jako młodzieniec do seminarium w Albie. W noc przełomu XIX i XX wieku, podczas długiej adoracji eucharystycznej odprawianej w katedrze w Albie, Duch Święty udzielił mu łaski głębszego zrozumienia wezwania Jezusa: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy” (Mt 11, 28). Wówczas młody Jakub Alberione postanowił poświęcić swoje życie temu, aby wszyscy ludzie poznali i przyjęli to Boże zaproszenie. Odczuł również naglącą potrzebę przygotowania się do dzieła, które miał podjąć dla Pana i dla ludzi, wśród których przyszło mu żyć. Porwany tym Bożym wezwaniem, umacnianym przez długie godziny modlitwy kontemplacyjnej i apostolskiej, wypracował bogatą duchowość skupioną na Jezusie, Boskim Mistrzu i Pasterzu, Drodze, Prawdzie i Życiu, przeżywaną w świetle Maryi, Matki i Mistrzyni oraz Królowej Apostołów. Jedynym „pragnieniem”, które wypełniało jego serce i czyniło go niestrudzonym apostołem, było przyjście Chrystusa do serc ludzi, do społeczeństwa i całego świata. Pozostając zawsze posłusznym głosowi Pana i żyjąc w głębokiej oraz nieustannej jedności z Kościołem, dostrzegał równocześnie, że coraz więcej wiernych oddala się od Kościoła. Stopniowo doszedł do przekonania, że trzeba wychodzić do ludzi tam, gdzie żyją i się gromadzą. Dlatego zrozumiał, iż najwłaściwszym środkiem do osiągnięcia tego celu jest wykorzystanie narzędzi, jakie daje współczesny rozwój nauki i techniki, aby prowadzić dialog ze wszystkimi ludźmi. Rozpoczął od apostolstwa słowa drukowanego, do którego szybko dołączył radio, kino, telewizję, płyty oraz inne podobne środki przekazu. Swoim duchowym synom pozostawił również pełną swobodę korzystania z nowych narzędzi, które w przyszłości przyniesie rozwój nauki i techniki.
Sługa Boży od początku rozumiał, że dla wypełnienia tej misji będzie potrzebował współpracowników. „Patrząc w przyszłość – jak sam pisał – wydawało się, że wielkoduszne dusze odczuwają to samo, co ja odczuwam”. Dlatego w ciągu swojego długiego życia, trwającego osiemdziesiąt siedem lat, założył dziesięć instytutów tworzących dziś razem Rodzinę Świętego Pawła. Pięć z nich stanowią zgromadzenia zakonne: Towarzystwo Świętego Pawła, Córki Świętego Pawła, Pobożne Uczennice Boskiego Mistrza, Siostry Jezusa Dobrego Pasterza oraz Instytut „Królowa Apostołów” dla powołań, którego członkinie noszą nazwę Sióstr Apostolinek. Oprócz tych zgromadzeń założył także cztery instytuty życia świeckiego konsekrowanego: Instytut „Jezus Kapłan”, Instytut „Święty Archanioł Gabriel”, Instytut „Święta Rodzina” oraz Instytut „Maryja Najświętsza Zwiastowania”, a także stowarzyszenie wiernych świeckich znane jako Współpracownicy Paulińscy. Wszystkie te instytuty, każdy zgodnie z własnym charyzmatem apostolskim, służą przekazywaniu współczesnemu światu całej osoby Chrystusa: „Jedni, zjednoczeni tym samym duchem, żyją Jezusem Chrystusem i służą Kościołowi; drudzy w imieniu wszystkich trwają na modlitwie przed tabernakulum, inni głoszą naukę Jezusa Chrystusa, jeszcze inni docierają bezpośrednio do poszczególnych ludzi.”
Sługa Boży, bogaty w zasługi i umocniony wizytą oraz błogosławieństwem papieża Pawła VI, zakończył swoje ziemskie życie dnia 26 listopada 1971 roku. Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny został rozpoczęty przez biskupa Alby dnia 19 czerwca 1977 roku. Dnia 25 czerwca 1996 roku ogłosiliśmy, że ten pokorny i wybitny kapłan praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie dnia 20 grudnia 2002 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony Dekret o cudownym uzdrowieniu, które dokonało się w 1989 roku w Guadalajarze w Meksyku i zostało przypisane wstawiennictwu tego Czcigodnego Sługi Bożego. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 27 kwietnia 2003 roku.
Dzisiaj zatem, na placu św. Piotra, podczas uroczystej celebracji Eucharystii wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacji:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla diecezji rzymskiej, Christopha kardynała Schönborna, arcybiskupa Wiednia, Michele kardynała Giordana, arcybiskupa Neapolu, Tarcisio Bertonego, arcybiskupa Genui, oraz Flavio Roberto Carrary, biskupa Werony, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym Jakubowi Alberionemu, Markowi z Aviano, Marii Krystynie Brando, Eugenii Ravasco, Marii Dominice Mantovani i Julii Salzano przysługiwał tytuł Błogosławionych, a ich święta: Jakuba Alberionego dnia 26 listopada, Marka z Aviano dnia 13 sierpnia, Marii Krystyny Brando dnia 20 stycznia, Eugenii Ravasco dnia 24 października, Marii Dominiki Mantovani dnia 3 lutego oraz Julii Salzano dnia 17 maja mogły być obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 kwietnia 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana