Jan Paweł II
«INDUITE VOS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MATYLDZIE OD NAJŚWIĘTSZEGO SERCA TÉLLEZ ROBLES
Rzym, 21 marca 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jako więc wybrańcy Boży – święci i umiłowani – obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość i cierpliwość” (Kol 3, 12).
Słowa te, zapisane przez Apostoła Pawła, wiernie urzeczywistniły się w życiu i postępowaniu Czcigodnej Służebnicy Bożej Matyldy od Najświętszego Serca Téllez Robles. Uczyniła ona Jezusa Chrystusa centrum swojej miłości i kamieniem węgielnym całego swego życia duchowego. Służyła Mu z całkowitym i niepodzielnym oddaniem, poświęcając się gorliwie opiece nad sierotami, niesieniu pomocy chorym, wspieraniu wychowania kobiet opartego na wartościach ludzkich i chrześcijańskich oraz troskliwemu rozwijaniu dzieł parafialnych.
Ta oblubienica Chrystusa urodziła się 30 maja 1841 roku w miejscowości Robledillo de la Vera, w prowincji Cáceres, należącej do diecezji Plasencia w Hiszpanii. Od swoich rodziców otrzymała solidne wychowanie religijne. Około dziesiątego roku życia wraz z całą rodziną przeniosła się do Béjar w prowincji Salamanka, gdzie po przyjęciu sakramentów Eucharystii i bierzmowania dopełniła chrześcijańskiego wtajemniczenia. Już jako młoda dziewczyna odczuwała wezwanie do coraz ściślejszego zjednoczenia z Panem i do poświęcenia się potrzebującym. Wstąpiła więc do Stowarzyszenia Córek Maryi oraz podjęła posługę pielęgniarki w Konferencjach św. Wincentego à Paulo.
Kiedy ostatecznie dojrzało w niej powołanie do życia konsekrowanego, musiała najpierw przezwyciężyć sprzeciw ojca, który obawiał się trudnej sytuacji duchowieństwa w Hiszpanii, gdzie panowały wówczas silne nastroje antyklerykalne. Widząc skrajną nędzę, wykluczenie wielu osób ze społeczeństwa oraz głęboki upadek moralny licznych młodych ludzi, zaczęła rozważać założenie zgromadzenia zakonnego poświęconego przede wszystkim adoracji Eucharystii oraz pomocy chorym, wykluczonym i ubogiej oraz cierpiącej młodzieży. Za zgodą kierownika duchowego i aprobatą władz kościelnych rozpoczęła to dzieło 19 marca 1875 roku. Gdy jednak nadszedł czas jego urzeczywistnienia, siedem spośród ośmiu towarzyszek, które początkowo przyłączyły się do przedsięwzięcia, opuściło Służebnicę Bożą. Ona jednak wytrwale podążała drogą, którą wskazał jej Pan.
Razem ze swoją pierwszą towarzyszką, Marią Briz, przywdziała habit zakonny 20 stycznia 1877 roku. W następnym roku wspólnota przeniosła się do miejscowości Don Benito w prowincji Badajoz, gdzie kanonicznie erygowano nowicjat. W 1884 roku zgromadzenie otrzymało aprobatę diecezjalną, przyjmując nazwę Oblubienice Jezusa i Córki Maryi Niepokalanej. Wkrótce potem Służebnica Boża złożyła profesję zakonną i z całym oddaniem poświęciła się umacnianiu zgromadzenia, które stopniowo rozszerzało swoją działalność na różne regiony Hiszpanii.
Była kobietą wielkiej wiary. Nieustannie troszczyła się o własne uświęcenie, a swoje duchowe córki umacniała przez wytrwałe i radosne praktykowanie cnót chrześcijańskich oraz zakonnych. Pozostając całkowicie wierna nauczaniu Kościoła o powołaniu osób konsekrowanych, dążyła przez modlitwę i apostolskie dzieła do tego, aby królestwo Chrystusa zakorzeniło się w ludzkich sercach i rozszerzało się aż po krańce ziemi.
Niezachwianie wierzyła prawdom objawionym, pozostawała wierna nauczaniu Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, a swoje życie duchowe nieustannie karmiła gorliwą i wytrwałą modlitwą. Szczególną czcią otaczała Najświętszy Sakrament. Długie godziny spędzała na adoracji Eucharystii, czerpiąc z niej siłę do całkowitego poświęcenia się służbie bliźnim. Gorącą miłością otaczała również Najświętszą Maryję Pannę, którą w szczególny sposób czciła pod wezwaniem Matki Bożej z Nazaretu.
Z macierzyńską troską nieustannie opiekowała się członkiniami swojego zgromadzenia, zachęcając je, aby naśladowały miłość Chrystusa okazaną ludziom. Powtarzała: „Nasze serce nie może lepiej odpowiedzieć Bogu pełną miłością niż przez czynienie jak największego dobra”. Była posłuszna swoim przełożonym i wiernie zachowywała regułę zgromadzenia, którym przez wiele lat roztropnie i mądrze kierowała. Kochała swoje duchowe córki w duchu Chrystusa, pozostając zawsze skromna i pokorna. Z radością przyjęła ewangeliczne ubóstwo, będąc głęboko przekonaną, że jedynie Pan jest Tym, którego naprawdę potrzebuje, skoro całkowicie Mu się zawierzyła. Z wielką wiernością strzegła również cnoty czystości.
Po życiu całkowicie poświęconym chwale Bożej i zbawieniu dusz oraz po starannym przygotowaniu się na ostateczne zjednoczenie z Chrystusem odeszła do Niego 17 grudnia 1902 roku. Z powodu szerzącej się opinii świętości w 1979 roku rozpoczęto jej proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny, a proces informacyjny przeprowadzono w diecezji Plasencia. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa przedłożono Nam dekrety: 23 kwietnia 2002 roku o heroiczności jej cnót oraz 12 kwietnia 2003 roku o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Dlatego postanowiliśmy dokonać jej beatyfikacji w Rzymie dnia 21 marca 2004 roku.
Dzisiaj więc, wobec licznie zgromadzonych pasterzy Kościoła i wiernych, dokonaliśmy zapowiedzianego obrzędu, podczas którego – zgodnie ze zwyczajem – wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Dionigio Kardynała Tettamanziego, arcybiskupa Mediolanu, Amadeo Rodrígueza Magro, biskupa Plasencji w Hiszpanii, Manuele Ureñi Pastora, biskupa Kartageny w Hiszpanii, oraz Paulo Urso, biskupa Ragusy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Talamoni, Matylda od Najświętszego Serca Téllez Robles, Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz Maria Kandyda od Eucharystii odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 3 października – święto błogosławionego Alojzego Talamoniego, dnia 30 maja – święto błogosławionej Matyldy od Najświętszego Serca Téllez Robles, dnia 26 lutego – święto błogosławionej Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz dnia 14 czerwca – święto błogosławionej Marii Kandydy od Eucharystii, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co dzisiaj postanowiliśmy, zachowało swoją moc na zawsze i było skuteczne, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 marca 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana