Jan Paweł II
«IPSUM EORUM MINISTERIUM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALOJZEMU TALAMONI, ZAŁOŻYCIELOWI SIÓSTR MIŁOSIERDZIA ŚW. GERARDA
Rzym, 21 marca 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Sama zaś ich posługa wymaga w szczególny sposób, aby nie upodabniali się do tego świata. Równocześnie jednak wymaga, aby żyli oni w tym świecie pośród ludzi i jako dobrzy pasterze znali swoje owce, a także starali się przyprowadzić te, które nie są z tej owczarni, aby i one usłyszały głos Chrystusa i aby nastała jedna owczarnia i jeden pasterz.” (Sobór Watykański II, Dekret o posłudze i życiu kapłanów Presbyterorum ordinis, 3).
Czcigodny Sługa Boży Alojzy Talamoni, kapłan archidiecezji mediolańskiej, odrzucił pokusy świata i idąc za Chrystusem, Dobrym Pasterzem, stał się wiernym świadkiem miłosierdzia Bożego wobec ludzi. Poprzez liczne dzieła miłości i apostolstwa wiernie pełnił swoją posługę pasterską, karmiąc owce Chrystusowej owczarni i troszcząc się o sprowadzenie zagubionych do jednej owczarni. Jego życie odznaczało się tak wielką prawością, że jego wybitny wychowanek, późniejszy papież Pius XI, nazwał go „chlubą Monzy, perłą duchowieństwa ambrozjańskiego, przewodnikiem i ojcem niezliczonych dusz”.
Ten gorliwy kapłan urodził się w Monza w 1848 roku w skromnej rodzinie. Wychowanie ludzkie i chrześcijańskie otrzymał w oratorium Carrobiolo, założonym przez Sługę Bożego Fortunata Redolfiego. Tam właśnie rozpoznał powołanie do kapłaństwa i po ukończeniu wymaganych studiów przyjął święcenia kapłańskie w 1871 roku.
Następnie w Mediolanie uzyskał stopień naukowy z historii i filozofii. Po krótkim okresie pracy w Kolegium św. Karola przez całe życie wykładał w liceum Seminarium Duchownego w Monzy. Równocześnie z wielką gorliwością pełnił wszystkie obowiązki kapłańskie. Wiele godzin poświęcał sprawowaniu sakramentu pojednania, nieustannie otoczony przez licznych wiernych przychodzących po przebaczenie i słowa nadziei. Prowadził rekolekcje dla kapłanów oraz misje ludowe w wielu diecezjach. Często udawał się także do Wenecji, gdzie posługiwał kobietom osadzonym w więzieniu.
Katolicy z Monzy wybrali go na swojego przedstawiciela w Radzie Miejskiej. Urząd ten sprawował w latach 1896–1916, a następnie ponownie od 1923 roku aż do śmierci, nieustannie troszcząc się o dobro wspólne i stając w obronie najsłabszych.
Z wielką gorliwością odwiedzał chorych, a chcąc zapewnić im jeszcze lepszą opiekę, w marcu 1891 roku, przy współpracy Marii Biffi Levati, założył Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Gerarda, którego zadaniem była opieka nad chorymi w ich własnych domach. Swoje duchowe córki prowadził roztropnie zarówno słowem, jak i pismem, nieustannie dając im przykład dążenia do doskonałości ewangelicznej.
Nieustannie dziękował Bogu za dar kapłaństwa i za wszystkie otrzymane łaski. Gorąco umiłował Pana, wiernie pełnił Jego wolę i wytrwale podążał drogą świętości, poświęcając swoje życie szerzeniu królestwa Bożego oraz praktykowaniu cnót chrześcijańskich i kapłańskich.
Trwał mocno w wierze i dawał jej świadectwo. Była ona światłem jego życia oraz oparciem w posłudze kapłańskiej i całej działalności duszpasterskiej. Niestrudzenie głosił wiernym naukę i przykazania Kościoła, którym sam jako pierwszy pozostawał wierny. Z wielką pobożnością sprawował Najświętszą Ofiarę oraz inne praktyki religijne, odznaczając się szczególnym nabożeństwem do Najświętszej Maryi Panny. Był pełen życzliwości i sprawiedliwości wobec swoich uczniów, miłosierny dla błądzących, ojcowski wobec ubogich oraz troskliwy względem swoich sióstr zakonnych.
31 stycznia 1926 roku odszedł z tego świata, aby otrzymać nagrodę wieczną, której przez całe życie gorliwie pragnął.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości arcybiskup Mediolanu rozpoczął w 1957 roku proces informacyjny w sprawie jego beatyfikacji i kanonizacji. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych prawem, w Naszej obecności dnia 11 lipca 1992 roku został ogłoszony dekret o heroiczności jego cnót, a dnia 12 kwietnia 2003 roku zatwierdzono dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie 21 marca 2004 roku.
Dzisiaj na placu przed Bazyliką Świętego Piotra na Watykanie, podczas uroczystej celebracji liturgicznej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci Dionigio Kardynała Tettamanziego, arcybiskupa Mediolanu, Amadeo Rodrígueza Magro, biskupa Plasencji w Hiszpanii, Manuele Ureñi Pastora, biskupa Kartageny w Hiszpanii, oraz Paulo Urso, biskupa Ragusy, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Talamoni, Matylda od Najświętszego Serca Téllez Robles, Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz Maria Kandyda od Eucharystii odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 3 października – święto błogosławionego Alojzego Talamoniego, dnia 30 maja – święto błogosławionej Matyldy od Najświętszego Serca Téllez Robles, dnia 26 lutego – święto błogosławionej Piedad od Krzyża Ortiz Real oraz dnia 14 czerwca – święto błogosławionej Marii Kandydy od Eucharystii, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten Błogosławiony, który dokonał niezliczonych dzieł duszpasterskich i pozostawił wspaniałe świadectwo cnót, zasługuje nie tylko na cześć wiernych, lecz także – i to szczególnie w naszych czasach – na naśladowanie, aby społeczność ludzka, odrywając się od tego, co przemijające, mogła wejść na drogę prowadzącą ku prawdziwemu dobru.
Chcemy, aby to, co dzisiaj postanowiliśmy, zachowało swoją moc na zawsze i było skuteczne, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 21 marca 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana