Jan Paweł II
«PER CARITATEM SERVITE INVICEM». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII GUADALUPE GARCÍA ZAVALA
Rzym, 25 kwietnia 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — «W miłości służcie sobie wzajemnie!» (Ga 5, 13).
Słowa Apostoła Pawła w pełni urzeczywistniły się w życiu i dziełach Czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Guadalupe García Zavala. Rozpalona bowiem miłością Chrystusa całkowicie Mu się poświęciła i z wielką miłością służyła ubogim oraz chorym, troszcząc się o ich potrzeby duchowe i cielesne. Dlatego uważano ją za prawdziwego anioła pocieszenia.
Oddana bez reszty odkupieńczej miłości Chrystusa, urodziła się dnia 26 kwietnia 1878 roku w miejscowości Zapopan w Meksyku, w zamożnej i głęboko chrześcijańskiej rodzinie. Już od młodości, pozostając pod opieką swojej ciotki, Służebnicy Bożej Marii Liberaty od Najświętszego Serca Jezusa Orozco Santa Cruz, która zmarła w 1926 roku, odznaczała się dobrocią i życzliwością oraz pełniła uczynki miłosierdzia względem duszy i ciała. Po przeprowadzce wraz z rodziną do Guadalajary wstąpiła do Konferencji św. Wincentego a Paulo, a równocześnie opiekowała się chorymi w szpitalu św. Małgorzaty Marii Alacoque.
Była zaręczona z pewnym młodym człowiekiem, jednak około dwudziestego drugiego roku życia rozpoznała w sobie powołanie do życia konsekrowanego. Zwróciła się po radę do kapłana Cypriana Iñigueza Martína del Campo (zmarłego w 1931 roku), który był jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Przy jego boku rozwijała swoją posługę miłosierdzia, a gdy podjął on dzieło założenia rodziny zakonnej poświęconej szczególnej trosce o chorych, również ona wniosła w to dzieło swój znaczący wkład. W ten sposób dnia 13 października 1901 roku powstało Zgromadzenie Służebnic św. Małgorzaty Marii i Ubogich, którego założycielem był Cyprian Iñiguez, a współzałożycielką Służebnica Boża, pełniąca następnie urząd przełożonej generalnej.
Dnia 8 grudnia 1901 roku złożyła śluby czasowe. Posługując w szpitalu, często klękała przy chorych pozbawionych łóżek, aby im usługiwać. Dla utrzymania swojego Instytutu kwestowała wraz z siostrami. W 1924 roku złożyła najpierw prywatne śluby wieczyste, a następnie śluby publiczne.
W czasie prześladowań religijnych, choć była świadoma grożącego jej niebezpieczeństwa, ukrywała w szpitalach kilku kapłanów, wśród których był także arcybiskup Guadalajary Franciszek Orozco y Jiménez. Kierowana ewangeliczną miłością udzielała pożywienia również prześladowcom, nawet zyskując w ten sposób ich szacunek.
Pod jej kierownictwem powstało na terenie Meksyku wiele domów zakonnych, aby coraz szerzej rozwijać dzieło posługi chorym. Swoje duchowe córki prowadziła drogą ewangelicznej doskonałości, będąc dla nich wzorem cnót chrześcijańskich i zakonnych. Uświęcając samą siebie, przyczyniała się również do uświęcenia bliźnich. Podtrzymywała ją głęboka wiara, którą umacniała modlitwą oraz nabożeństwem do Eucharystii, Męki Pańskiej, Najświętszego Serca Jezusowego i Najświętszej Maryi Panny. Niezachwianie trwała przy prawdach objawionych, a zarazem wiernie zachowywała nauczanie Urzędu Nauczycielskiego Kościoła i jego przepisy. Z wielkim szacunkiem odnosiła się do Biskupa Rzymskiego oraz do kapłanów. Posłuszna woli Bożej, miłując nade wszystko Boga, znosiła trudności, przeciwności i prześladowania, umocniona pomocą Bożej Opatrzności, zgodnie ze słowami: «Miłość należy zachować aż do ofiary, a wytrwałość aż do śmierci». Miłowała siostry, ubogich, chorych i młodzież, a wszystkich, którzy się do niej zwracali, umiała pocieszać.
Roztropnie kierowała założonym przez siebie Zgromadzeniem. Chociaż pochodziła z zamożnej rodziny, zachowywała wolność wobec dóbr doczesnych oraz prowadziła życie proste i skromne, tego samego ucząc swoje duchowe córki.
W 1957 roku, na skutek upadku, jej stan zdrowia znacznie się pogorszył. Ostatnią chorobę znosiła z pokojem, przygotowując się na zjednoczenie z Chrystusem, który powołał ją do siebie dnia 24 czerwca 1963 roku.
Ze względu na szerzącą się opinię świętości w 1984 roku rozpoczęto w archidiecezji Guadalajara proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymaganych przez prawo czynności dnia 1 lipca 2000 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o heroiczności cnót, natomiast dnia 20 grudnia 2003 roku promulgowano dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 25 kwietnia 2004 roku.
Dzisiaj podczas uroczystości na placu św. Piotra ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Józefa Michalika, arcybiskupa przemyskiego obrządku łacińskiego, Alberto Gerardo Jaramillo, arcybiskupa Medellín, Juana Kardynała Sandovala Íñigueza, arcybiskupa Guadalajary, Severina Kardynała Poletto, arcybiskupa Turynu, Ignacio Noguera Carmony, biskupa Huelvy, oraz Jorge Ferreiry da Costy Ortigi, arcybiskupa Bragi, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży August Czartoryski, Laura Montoya, Maria Guadalupe García Zavala, Nemezja Valle, Euzebia Palomino Yenes oraz Aleksandryna Maria da Costa odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 2 sierpnia – święto błogosławionego Augusta Czartoryskiego, dnia 21 października – święto błogosławionej Laury Montoyi, dnia 27 kwietnia – święto błogosławionej Marii Guadalupe Garcíi Zavali, dnia 26 czerwca – święto błogosławionej Nemezji Valle, dnia 9 lutego – święto błogosławionej Euzebii Palomino Yenes, dnia 13 października – święto błogosławionej Aleksandryny Marii da Costy, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 kwietnia 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
AAS XCV (2005), nr 3, s. 301-303
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana