Jan Paweł II
«QUAM DILECTA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU AUGUSTOWI CZARTORYSKIEMU
Rzym, 25 kwietnia 2004 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Jak miłe są przybytki Twoje, Panie Zastępów! Dusza moja stęskniona pragnie przedsionków Pańskich. (…) Szczęśliwi, którzy mieszkają w domu Twoim, Panie, nieustannie Cię chwalą” (Ps 84, 2–5).
Słowa Psalmu 84, które August Czartoryski wybrał i polecił umieścić na obrazku z okazji swojej Mszy prymicyjnej, ukazują całą historię jego powołania — historię niezwykłą, choć pełną cierpień, początkowo naznaczoną wewnętrznymi zmaganiami, a ostatecznie uwieńczoną zwycięstwem.
August, polski książę, urodził się 2 sierpnia 1858 roku w Paryżu, na emigracji. Był synem Władysława Czartoryskiego i Marii Amparo, córki królowej Hiszpanii. Pierwsze lata nauki spędził również w Paryżu, pozostając pod wielkim wpływem swojego wychowawcy, św. Rafała Kalinowskiego. Wkrótce jednak jego zdrowie zaczęło się pogarszać, a równocześnie przeżywał liczne trudności duchowe. Chociaż ojciec usilnie przygotowywał go do działalności publicznej, młody książę coraz wyraźniej odczuwał pragnienie całkowitego oddania się Bogu. W 1883 roku spotkał w Paryżu św. Jana Bosko i odnalazł swoje powołanie do gorliwej służby ubogim. Sam św. Jan Bosko długo jednak zachowywał ostrożność. Dopiero gdy August miał dwadzieścia dziewięć lat, przyjął go do nowicjatu. Umierający już Jan Bosko pobłogosławił jego sutannę. Następnie August odbył studia filozoficzne i teologiczne, nieustannie zmagając się z bardzo słabym zdrowiem. Święcenia kapłańskie przyjął 2 kwietnia 1892 roku.
W roku następnym, wieczorem 8 kwietnia, w oktawie Wielkanocy, siedząc na krześle, z którego niegdyś korzystał św. Jan Bosko, spokojnie zasnął w Panu, przeżywszy zaledwie trzydzieści pięć lat. W Poniedziałek Wielkanocny powiedział do współbrata czuwającego przy jego łóżku: „Jakże piękna jest ta Wielkanoc!”, nie wiedząc jeszcze, że ostatni dzień oktawy będzie obchodził już w niebie.
Jego ciało przewieziono do Polski i złożono w krypcie kościoła parafialnego w Sieniawie, obok grobów rodzinnych. W tym właśnie kościele August niegdyś przystąpił do Pierwszej Komunii Świętej. Później jego doczesne szczątki przeniesiono do kościoła salezjańskiego w Przemyślu, gdzie spoczywają do dziś.
W historii powołania Augusta szczególnie wyraźnie ukazuje się znaczenie rozeznawania duchowego, dokonywanego na modlitwie i przy pomocy kierowników duchowych. Miał on bowiem zwyczaj zasięgać rady swoich przewodników duchowych przed podjęciem każdej ważniejszej decyzji.
Ludziom młodym naszych czasów, którzy często zmagają się z rozeznaniem i przyjęciem woli Bożej, August ukazuje jasną drogę postępowania. Całe jego życie było prawdziwą „walką o powołanie”. Wytrwale ofiarowując siebie Bogu, często powtarzał: „Tutaj Pan mnie powołał i tutaj Pan chce, abym pozostał”.
Ta niezachwiana wierność wypełnianiu woli Bożej stanowi wymowne przesłanie dla wszystkich chrześcijan. Głęboka jedność z Chrystusem, przeżywana w sakramentach i modlitwie, wierne wykonywanie codziennych obowiązków oraz cierpliwe znoszenie cierpień i przeciwności wskazują wiernym codzienną drogę do świętości, czyli do wysokiej miary zwyczajnego życia chrześcijańskiego.
Opinia świętości Augusta, widoczna już podczas uroczystości pogrzebowych, przyczyniła się do rozpoczęcia procesu zwyczajnego dotyczącego jego życia i cnót. Proces ten został przeprowadzony w Albendze od 14 lutego 1921 roku do 7 stycznia 1927 roku. Po dopełnieniu wszystkich wymogów przewidzianych prawem, dnia 1 grudnia 1978 roku osobiście ogłosiliśmy, że Sługa Boży praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz cnoty z nimi związane. Dnia 3 września 1999 roku w Przemyślu rozpoczęto dochodzenie diecezjalne dotyczące domniemanego cudu. Dnia 20 grudnia 2003 roku, w Naszej obecności, został ogłoszony dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tego Czcigodnego Sługi Bożego. Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie 25 kwietnia 2004 roku.
Dzisiaj podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie Naszych Braci: Józefa Michalika, arcybiskupa przemyskiego obrządku łacińskiego, Alberto Gerardo Jaramillo, arcybiskupa Medellín, Juana Kardynała Sandovala Íñigueza, arcybiskupa Guadalajary, Severina Kardynała Poletto, arcybiskupa Turynu, Ignacio Noguera Carmony, biskupa Huelvy, oraz Jorge Ferreiry da Costy Ortigi, arcybiskupa Bragi, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży August Czartoryski, Laura Montoya, Maria Guadalupe García Zavala, Nemezja Valle, Euzebia Palomino Yenes oraz Aleksandryna Maria da Costa odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święta mogły być obchodzone każdego roku: dnia 2 sierpnia – święto błogosławionego Augusta Czartoryskiego, dnia 21 października – święto błogosławionej Laury Montoyi, dnia 27 kwietnia – święto błogosławionej Marii Guadalupe Garcíi Zavali, dnia 26 czerwca – święto błogosławionej Nemezji Valle, dnia 9 lutego – święto błogosławionej Euzebii Palomino Yenes, dnia 13 października – święto błogosławionej Aleksandryny Marii da Costy, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 25 kwietnia 2004 roku, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana