Jan Paweł II
«ATQUE IN TE». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY JÓZEF MANYANET Y VIVES, ZAŁOŻYCIEL ZGROMADZENIA SYNÓW ŚWIĘTEJ RODZINY JEZUSA, MARYI I JÓZEFA ORAZ ZGROMADZENIA MISYJNEGO CÓREK ŚWIĘTEJ RODZINY Z NAZARETU, ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 16 maja 2004 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Także przez ciebie będą otrzymywały błogosławieństwo ludy całej ziemi” (Rdz 12, 3).
Podobnie jak Abraham, powołany przez Boga, aby dać początek nowej rodzinie dzieci Bożych, tak błogosławiony Józef Manyanet y Vives całe swoje życie poświęcił umacnianiu i obronie godności małżeństwa i rodziny zgodnie z zamysłem Bożym, którego celem jest budowanie Bożej rodziny, czyli Kościoła. Szczególnie zasłużył się dla odnowy życia rodzinnego w Hiszpanii w XIX wieku, dzięki czemu zyskał miano „Apostoła rodziny”.
Ten gorliwy syn Kościoła urodził się 7 stycznia 1833 roku w Tremp, w hiszpańskiej diecezji Urgell, w licznej i głęboko chrześcijańskiej rodzinie. Rozpoznawszy powołanie do kapłaństwa, w 1845 roku rozpoczął naukę w kolegium pijarskim w Barbastro. Studia filozoficzne i teologiczne odbył w seminariach diecezjalnych w Lleidzie i Urgell, a 9 kwietnia 1859 roku przyjął święcenia kapłańskie w diecezji Urgell.
Z wielkim oddaniem pomagał biskupowi Urgell w różnych zadaniach diecezjalnych i posłudze kapłańskiej, aż zrozumiał, że Bóg powołuje go do ukazywania światu wzoru Świętej Rodziny z Nazaretu oraz do wspierania chrześcijańskiego wychowania rodzin, przede wszystkim przez prawdziwie katolicką formację dzieci i młodzieży. „Co należy uczynić – pytał sam siebie – aby rodzinom przywrócić właściwą im godność, pokój i zgodę, których zostały pozbawione? Nie pozostaje nic innego, jak ukazać im przykład Świętej Rodziny i zachęcić do jego naśladowania. Wówczas odnowi się rodzina, a wraz z odnowioną rodziną odrodzi się także społeczeństwo”.
Dlatego, natchniony przez Ducha Świętego, założył w 1864 roku Zgromadzenie Synów Świętej Rodziny Jezusa, Maryi i Józefa, a w 1874 roku Zgromadzenie Misyjne Córek Świętej Rodziny z Nazaretu. „Wychowanie i kształcenie dzieci oraz młodzieży – pisał – powierzone kapłanom i osobom zakonnym jest najskuteczniejszym środkiem (…) odnowy rodziny, a przez nią także całego społeczeństwa”.
Kierowany duchem modlitwy i głębokim zmysłem kościelnym postanowił w 1869 roku wznieść świątynię ekspiacyjną, która miała stać się widzialnym znakiem i duchowym domem dla wszystkich rodzin. Z tego zamysłu zrodziła się barcelońska Świątynia Pokutna Świętej Rodziny, zaprojektowana przez wybitnego architekta, Sługę Bożego Antoniego Gaudíego.
Dnia 2 lutego 1870 roku złożył śluby zakonne jako syn Świętej Rodziny, a wraz z nim uczynili to pierwsi współbracia. Z upływem lat postrzegał tę konsekrację jako odpowiedź na Boże powołanie, przeżywaną z nadzwyczajną wiernością.
Jako gorliwy pracownik Królestwa Bożego w Chrystusie prowadził rozległą działalność apostolską na rzecz małżeństwa i rodziny chrześcijańskiej, przede wszystkim przez głoszenie słowa Bożego, publikowanie książek, zakładanie szkół, kolegiów i ośrodków duszpasterskich służących formacji rodziców i dzieci, zwłaszcza najuboższych. Pragnął, aby rodziny były szkołami, a szkoły rodzinami. We wszystkim stawiał za wzór Świętą Rodzinę z Nazaretu, z której domu i szkoły Jezus, Syn Boży, ogłosił „Ewangelię rodziny”, jak napisaliśmy w Liście do rodzin (nr 23).
Założył również różne stowarzyszenia rodzin, które miały naśladować Rodzinę z Nazaretu i wspólnie podejmować dzieło wychowania rodzin, dzieci i młodzieży. W tym samym celu założył czasopismo „La Sagrada Familia”, aby cnoty i przykład Jezusa, Maryi i Józefa były obecne we wszystkich domach i czyniły z nich prawdziwe Kościoły domowe. „Ojcostwo jest pewnego rodzaju Bożym kapłaństwem – pisał Józef Manyanet – ponieważ jak zadaniem kapłana jest zachęcać, nauczać i sprawować święte czynności, tak rodzice powinni być w swoich domach czujnymi i niestrudzonymi strażnikami oraz roztropnymi wychowawcami”.
Gorąco pragnął i wytrwale pracował nad tym, aby „wszystkie rodziny świata naśladowały Świętą Rodzinę z Nazaretu i wypraszały jej błogosławieństwo”. „Święta Rodzina – pisał – pragnie być poznana, Ojciec Święty o to usilnie prosi, a współczesna sytuacja społeczeństwa tego się domaga”.
Ponieważ otrzymał szczególny dar i był prawdziwym synem Świętej Rodziny, całkowicie zawierzył jej swoje serce i duchowo zamieszkał w domu nazaretańskim. Tam, przez lekturę i rozważanie Pisma Świętego, rozwijał synowską pobożność wobec Jezusa, Maryi i Józefa oraz uczył się być świadkiem i apostołem świętości tej Rodziny. Utożsamiając się z bohaterem swoich pism duchowych zatytułowanych „Pragnienia”, nieustannie ukazywał możliwość i konieczność życia jako dziecko Boże, krocząc drogą posłuszeństwa i pokory, którą przeszedł Jezus wraz z Maryją i Józefem w Nazarecie.
Był znakomitym kierownikiem duchowym zarówno dla świeckich, jak i dla osób konsekrowanych. Zawsze pokorny i posłuszny przełożonym kościelnym, ze spokojem, stanowczością i cierpliwością znosił liczne przeciwności oraz cierpienia.
Przez około szesnaście lat cierpiał z powodu niegojących się ran żeber, które nazywał „miłosierdziem Pana”. Osłabiony chorobą, bogaty w cnoty i dobre uczynki, odszedł do domu Ojca w Barcelonie 17 grudnia 1901 roku, otoczony dziećmi i młodzieżą. Jego ostatnimi słowami, trzykrotnie powtórzonymi, były: „Jezu, Józefie i Maryjo, przyjmijcie, gdy umieram, duszę moją”.
Wzrastająca opinia świętości sprawiła, że w 1931 roku rozpoczęto jego proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa My sami uroczyście ogłosiliśmy Józefa Manyanet Błogosławionym dnia 25 listopada 1984 roku. Dnia 20 grudnia 2003 roku, w Naszej obecności, ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym jego wstawiennictwu. Po wysłuchaniu opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 19 lutego następnego roku postanowiliśmy, że kanonizacja odbędzie się w Rzymie dnia 16 maja.
Dzisiaj zatem na placu św. Piotra podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Alojzy Orione, Hannibal Maria Di Francia, Józef Manyanet y Vives, Nimatullah Kassab Al-Hardini, Paula Elżbieta Cerioli oraz Joanna Beretta Molla są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 16 maja Roku Pańskiego 2004, w dwudziestym szóstym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Leonardus Erriquenz, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana