Jan Paweł II
«IN VARIIS VITAE». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU ALOJZEMU ORIONE, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA MAŁEGO DZIEŁA OPATRZNOŚCI BOŻEJ, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 26 października 1980 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „W różnych rodzajach życia i obowiązkach jedna świętość pielęgnowana jest przez wszystkich, których prowadzi Duch Boży i którzy, posłuszni głosowi Ojca oraz oddając cześć Bogu Ojcu w duchu i prawdzie, idą za Chrystusem ubogim, pokornym i dźwigającym krzyż” (Sobór Watykański II, Lumen Gentium, 41).
Do osiągnięcia tej świętości „w szczególny sposób zobowiązani są kapłani, ponieważ przez przyjęcie święceń zostają w nowy sposób konsekrowani Bogu jako żywe narzędzia Chrystusa, Wiecznego Kapłana, aby mogli przez wieki kontynuować Jego przedziwne dzieło”. (Sobór Watykański II, Presbyterorum Ordinis, 12). Taki właśnie szczególny przykład świętości ukazuje w naszych czasach kapłan Alojzy Orione, którego sława rozeszła się już szeroko niemal po całym świecie. Urodził się on w bardzo ubogiej miejscowości Pontecurone, w diecezji Tortona, z ojca Wiktora Astrego i matki Karoliny Feltri, ubogich i pobożnych małżonków, dnia 23 czerwca 1872 roku, a nazajutrz został ochrzczony w kościele parafialnym Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, otrzymując imię Alojzy. Gdy miał siedem lat, został namaszczony świętym krzyżmem, a wkrótce potem po raz pierwszy przystąpił do Komunii świętej. Odczuł powołanie do stanu duchownego jeszcze jako chłopiec i w roku 1886 został przyjęty do słynnego oratorium turyńskiego św. Jana Bosko, gdzie miał za spowiednika i kierownika duchowego błogosławionego Michała Rua. Po trzech latach, zgodnie z postanowieniem powziętym przy grobie św. Jana Bosko, wstąpił do seminarium w Tortonie, gdzie wyróżniał się pobożnością, pilnością w nauce i zachowywaniem dyscypliny. Po należytym ukończeniu studiów dnia 13 kwietnia 1895 roku, mając dwadzieścia trzy lata, został wyświęcony na kapłana i od razu coraz intensywniej podejmował działalność duszpasterską, którą wcześniej rozpoczął już wśród chłopców, oddając się z wielkim zapałem zwłaszcza przepowiadaniu i słuchaniu spowiedzi.
Rozpalony gorącym pragnieniem pozyskania wszystkich ludzi dla Chrystusa, jeśli tylko było to możliwe, nie zaniedbał niczego, by tych, których uznał za gotowych do tego celu, zgromadzić wokół siebie i włączyć do swoich dzieł. Założył także dwie rodziny zakonne: jedną męską, nazwaną po włosku Piccola Opera della Divina Provvidenza, drugą zaś żeńską, zwaną Piccole Suore Missionarie della Carità, do której następnie dołączył szczególną gałąź sióstr niewidomych, nieustannie adorujących Najświętszą Eucharystię. Papieże, a zwłaszcza św. Pius X, wysoko cenili Alojzego Orione. Również liczni kardynałowie, biskupi, a także wybitni przedstawiciele władz świeckich nie wahali się wyrażać mu swego podziwu i życzliwości z powodu jego niezwykłych dzieł. Wśród nich szczególnie godne wspomnienia jest to, czego dokonał podczas trzęsień ziemi, które w roku 1908 zniszczyły Sycylię i Kalabrię, a w roku 1915 region Marsica: Sługa Boży dniem i nocą niestrudzenie przemierzał zrujnowane miejsca, niósł pomoc, gromadził sieroty, pocieszał strapionych oraz roztropnie rozdzielał żywność i odzież w imieniu i z upoważnienia zarówno Kościoła, jak i państwa. Nie mniejszą miłość, połączoną z roztropnością, okazywał kapłanom, których pociągnęły błędy modernizmu albo którzy popadli w moralne upadki; starał się przywrócić ich do właściwego życia. Był ponadto bardzo zatroskany o przywrócenie jedności między chrześcijanami, dlatego zabiegał o zakładanie domów zakonnych na Wschodzie, a szczególnie na ziemiach polskich. Stopniowo wyczerpany tyloma trudami, podróżami, czuwaniami, postami i różnymi chorobami, dnia 12 marca 1940 roku, przebywając w San Remo dla poratowania zdrowia, został nagle dotknięty atakiem serca i trzykrotnie z największą żarliwością wypowiedziawszy imię Jezus, które bardzo często nosił na ustach, oddał duszę Panu.
Gdy po jego śmierci szeroko rozeszła się sława świętości, w Kurii w Tortonie został należycie przeprowadzony zwyczajny proces informacyjny; a po zakończeniu zwyczajowej dyskusji w Świętej Kongregacji Obrzędów Jan XXIII dnia 29 marca 1963 roku własnoręcznie podpisał dekret o wprowadzeniu sprawy. Następnie, po przeprowadzeniu procesów apostolskich zarówno w Tortonie, jak i w Mesynie, rozpatrywano sprawę cnót, najpierw na posiedzeniu szczególnym urzędników, prałatów i ojców konsultorów dnia 7 czerwca 1977 roku, a potem na kongregacji plenarnej Ojców Kardynałów, która odbyła się dnia 22 listopada tego samego roku. Po tym wszystkim Paweł VI, nasz Poprzednik, dnia 6 lutego 1978 roku uroczyście orzekł, że Alojzy Orione praktykował cnoty teologalne i kardynalne w stopniu heroicznym.
Wkrótce potem przystąpiono do badania cudu dokonanego przez Boga za wstawiennictwem Sługi Bożego, a mianowicie cudownego uzdrowienia młodzieńca Giorgio Passamontiego, w sprawie którego wcześniej odbyły się procesy zwyczajny i apostolski w Kurii w Lodi. Gdy zaś Rada Lekarska Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych jednomyślnie orzekła, że wspomniane uzdrowienie dokonało się ponad siłami natury, najpierw prałaci urzędnicy i ojcowie konsultorzy rozpatrywali tę sprawę na posiedzeniu szczególnym dnia 8 stycznia 1980 roku, a następnie Ojcowie Kardynałowie na kongregacji plenarnej dnia 22 lutego tegoż roku. My zaś, po przedstawieniu Nam sprawy przez Kardynała Prefekta, dnia 29 kwietnia 1980 roku orzekliśmy, że w proponowanej sprawie cud został stwierdzony. A ponieważ na zwyczajnym kongresie dnia 13 czerwca tego samego roku dostatecznie wykazano istnienie znaków, dnia 19 tegoż miesiąca i roku udzieliliśmy dyspensy od wymogu drugiego cudu koniecznego do beatyfikacji.
Po załatwieniu tego wszystkiego wyznaczyliśmy ten dzień, 26 października 1980 roku, na beatyfikację kapłana Alojzego Orione, zakonnicy Marii Anny Sala oraz Bartłomieja Longa. Podczas tej uroczystości, w obecności kilku kardynałów, bardzo wielu biskupów i ogromnej rzeszy wiernych, na placu św. Piotra, w czasie uroczystej Mszy świętej, wypowiedzieliśmy następujące słowa: „Spełniając prośby naszych Braci Alojzego Bongianina, biskupa Tortony, Karola Marii Martiniego, arcybiskupa Mediolanu, Dominika Vacchiana, prałata Pompejów, czyli Najświętszej Maryi Panny od Najświętszego Różańca, a także wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Orione, Maria Anna Sala i Bartolo Longo odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: błogosławionego Alojzego Orione dnia 12 marca, błogosławionej Marii Anny Sala dnia 24 listopada, błogosławionego Bartłomieja Longa dnia 5 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Następnie wygłosiliśmy homilię o nowo ogłoszonych Błogosławionych i jako pierwsi wezwaliśmy ich opieki. To zaś, czego dokonaliśmy, nakazujemy uznać za ważne, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dano w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 26 października 1980 roku, w trzecim roku naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana