Jan Paweł II
«MULTAS INTER RELIGIOSAS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII ANNIE SALA, PROFESCE ZGROMADZENIA SIÓSTR ZAKONNYCH ZWANYCH „MARCELINKAMI”, PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Watykan, 26 października 1980 r.
Na wieczną pamiątkę. – Pośród licznych sióstr zakonnych, które u schyłku XIX wieku zaszczyciły północne Włochy apostolską działalnością i owocami chrześcijańskiego wychowania, Maria Anna Sala jaśnieje z pewnością szczególnym blaskiem. Urodziła się w miejscowości Brivio, położonej na terenie archidiecezji mediolańskiej, dnia 21 kwietnia 1829 roku i tego samego dnia została ochrzczona. Jej rodzice, ludzie uczciwi i pobożni, z największą troską wychowali dziesięcioro swoich dzieci w religii katolickiej; nie zeszli też z prawej drogi po utracie wielkiego majątku rodzinnego. Maria Anna, jeszcze jako mała dziewczynka, zaczęła ujawniać łagodność charakteru i zdolność do zaparcia się siebie, troskliwie pomagając chorej matce w opiece nad braćmi i siostrami oraz w zaradzaniu ich potrzebom; gorliwie poświęcała się także ich religijnemu wychowaniu. W roku 1840 wstąpiła jako uczennica internatu do Kolegium Sióstr zwanych „Marcelinkami” w miejscowości Vimercate, gdzie wyróżniała się pobożnością i pilnością; a dnia 16 listopada 1846 roku uzyskała dyplom nauczycielki pierwszego stopnia. Tego samego dnia Maria Anna wróciła do domu rodzinnego, aby wykonywać obowiązki domowe w miejsce matki, której stan zdrowia się pogarszał; lecz już mocno skłaniając się ku powołaniu zakonnemu, zaczęła żyć jak zakonnica, dzieląc swój czas między wytrwałą modlitwę, szkołę nauki chrześcijańskiej dla swoich sióstr i innych dziewcząt oraz dzieła miłosierdzia wobec ubogich. Następnie, mimo nagłego i gwałtownego sprzeciwu ojca, Służebnica Boża dnia 23 lutego 1848 roku, nie ukończywszy jeszcze osiemnastego roku życia, została przyjęta jako postulantka w domu zakonnym tegoż Zgromadzenia w Vimercate. Habit zakonny przyjęła zaś dnia 12 kwietnia 1849 roku, a po ukończeniu nowicjatu złożyła profesję zakonną dnia 13 września 1852 roku wobec arcybiskupa Mediolanu.
Zaraz potem przełożone powierzały jej różne zadania, które spełniała z wielką roztropnością, a zarazem z pokorą. Po siedmiu latach spędzonych w domu w miejscowości Cernusco sul Naviglio, gdzie była również nauczycielką muzyki dla dziewcząt, została przeniesiona do Mediolanu, najpierw do kolegium przy via Quadronno, gdzie pełniła funkcję zastępczyni przełożonej i posługiwała chorym w szpitalu wojskowym św. Łukasza; następnie do kolegium przy via Amadei jako nauczycielka klas wyższych, uzyskawszy w międzyczasie od władz państwowych dyplom wyższych kwalifikacji; w roku 1868 przeniosła się z Mediolanu do Genui, gdzie pełniła obowiązki zastępczyni przełożonej nowo otwartego tam domu i uczyła w klasach wyższych; po upływie dziesięciu lat wróciła na stałe do Mediolanu, gdzie została wybrana pierwszą asystentką przełożonej generalnej i pełniła inne jeszcze zadania oprócz nauczania w klasach wyższych; była więc mistrzynią nowicjatu, a także odpowiedzialną za bibliotekę i kancelarię domu generalnego swego Zgromadzenia. W Mediolanie zasnęła w Panu, pokonana przez okrutną chorobę, którą znosiła z heroiczną cierpliwością, dnia 24 listopada 1891 roku, w sześćdziesiątym trzecim roku życia.
Wybitna była i pozostaje opinia o heroicznych cnotach praktykowanych przez Służebnicę Bożą; do tego dochodzi zaszczytna pamięć o wyjątkowej pracy, jaką włożyła w wychowanie dziewcząt, i to w taki sposób, jakby przewidywała potrzeby dzisiejszej szkoły katolickiej. Maria Anna Sala była rzeczywiście doskonałą wychowawczynią, która przez blisko czterdzieści lat przebywała pośród dziewcząt, całkowicie im się poświęcając i kształtując ich dusze zarazem mocno i łagodnie. Równocześnie jednak znakomicie rozwijała intelekt swoich uczennic. Kochała te wychowanki z czułością i szanowała ich godność osobistą; to właśnie sprawiało, że z pewną naturalną skłonnością były posłuszne Służebnicy Bożej.
Gdy wzrastała opinia o jej świętości, w roku 1931 rozpoczęto w Kurii Mediolańskiej dochodzenia kanoniczne w tej sprawie; po ich zakończeniu Jan XXIII dnia 28 stycznia 1959 roku podpisał dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej. Następnie w latach 1962–1964 przeprowadzono proces apostolski oraz rozpatrywano cnoty Służebnicy Bożej, które Paweł VI, nasz Poprzednik, uznał za praktykowane w stopniu heroicznym dekretem z dnia 20 stycznia 1977 roku. Potem przed Świętą Kongregacją Spraw Kanonizacyjnych zbadano, zgodnie z normą prawa, cuda przypisywane wstawiennictwu czcigodnej Służebnicy Bożej. Spośród cudownych uzdrowień postulatorzy sprawy wybrali to, w którym Clothilde Perasso została nagle uzdrowiona z ostrego zapalenia otrzewnej podczas wzywania wstawiennictwa czcigodnej Marii Anny Sala; po naszym zatwierdzeniu ogłoszono to publicznym dekretem dnia 13 lipca 1979 roku. Z obowiązku przedstawienia, rozpatrzenia i zatwierdzenia drugiego cudu zwolniliśmy zaś postulatorów, mając na uwadze ugruntowaną opinię o cudach przypisywanych tej Służebnicy Bożej.
Po dokonaniu tych czynności wyznaczono dzień 26 października 1980 roku na uroczystą beatyfikację czcigodnej Służebnicy Bożej Marii Anny Sala, a także Alojzego Orione i Bartolo Longo. Podczas tej uroczystości, w czasie Mszy świętej, uroczyście wypowiedzieliśmy zwyczajową formułę, która brzmi: „My, spełniając prośby naszych Braci Alojzego Bongianina, biskupa Tortony, Karola Marii Martiniego, arcybiskupa Mediolanu, Dominika Vacchiana, prałata Pompejów, czyli Najświętszej Maryi Panny od Najświętszego Różańca, a także wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po zasięgnięciu opinii Świętej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Alojzy Orione, Maria Anna Sala i Bartolo Longo odtąd byli nazywani Błogosławionymi, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: błogosławionego Alojzego Orione dnia 12 marca, błogosławionej Marii Anny Sala dnia 24 listopada, błogosławionego Bartłomieja Longa dnia 5 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy zaś, aby to, co postanowiliśmy, było przez wszystkich uznane za ważne, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dano w Rzymie, u św. Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 26 października 1980 roku, w trzecim roku naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS kard. CASAROLI,
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana