Jan Paweł II
«CONCILIUM VATICANUM II». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU FRYDERYKOWI ALBERTOWI, ZAŁOŻYCIELOWI ZGROMADZENIA SIÓSTR WINCENTYNEK OD NIEPOKALANEGO POCZĘCIA PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 30 września 1984 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Sobór Watykański II zachęca prezbiterów, aby «osiągnęli jedność swego życia, łącząc z Chrystusem siebie samych w uznaniu woli Ojca i w oddaniu się dla trzody im powierzonej. W ten sposób, zastępując Dobrego Pasterza, w samym wykonywaniu pasterskiej miłości znajdą więź doskonałości kapłańskiej, zespalającą w jedno ich życie i działanie.» (Presbyterorum Ordinis, 14).
Takim właśnie przykładem jedności i spójności życia był czcigodny Fryderyk Albert, chluba i ozdoba Kościoła turyńskiego. Jego życie jako kapłana i proboszcza, obejmowało pięćdziesiąt sześć lat.
Czcigodny Sługa Boży urodził się dnia 4 października 1820 roku w Turynie, w szanowanej rodzinie sabaudzkiej. Jego ojciec, Giovanni Luigi, był oficerem armii Królestwa Sardynii; z tego względu młody Fryderyk skłaniał się ku karierze wojskowej. Gdy jednak przygotowywał się już do wstąpienia do Akademii, modląc się przed ołtarzem poświęconym błogosławionemu Sebastianowi Valfrè, poczuł wyraźne powołanie od Pana do kapłaństwa. Po ukończeniu studiów humanistycznych i teologicznych w roku 1843 przyjął święcenia kapłańskie i został włączony do duchowieństwa pełniącego posługę przy dworze królewskim. Zyskał tam uznanie książąt dzięki nieskazitelnemu życiu, gorliwej posłudze kapłańskiej, kaznodziejstwu oraz roztropnemu kierownictwu dusz.
Doświadczył trudnych relacji między Kościołem a państwem w swoich czasach, kiedy Kościół turyński został pozbawiony przywilejów i praw przez niesprawiedliwe ustawy. Dlatego opuścił dwór i podjął posługę w parafii św. Karola, niegdyś należącej do zakonu Serwitów Dnia 18 kwietnia 1852 roku, mając 32 lata, został mianowany proboszczem miejscowości Lanzo Torinese, gdzie pozostał aż do śmierci.
Fryderyk Albert należał do tego duchowieństwa, które przez świętość życia i owocną działalność apostolską przyniosło wielki pożytek Kościołowi turyńskiemu. Żył w tym samym czasie co św. Józef Benedykt Cottolengo, który otworzył swoje serce na najuboższych i wykluczonych; św. Józef Cafasso, apostoł więźniów i skazanych na śmierć; św. Jan Bosko, apostoł młodzieży, który zaprosił Fryderyka Alberta do wygłoszenia pierwszych rekolekcji dla młodzieży oratorium na Valdocco; oraz św. Leonard Murialdo, zaangażowany w chrześcijańską działalność społeczną i dzieła wychowawcze.
Czcigodny Fryderyk Albert należy do tej wielkiej szkoły kapłańskiej, która urzeczywistniała ‘miłość pasterską’, o której mówi Sobór Watykański II. Jego miłość pasterska opierała się na pobożności i trosce o zbawienie dusz, czerpanej z kontemplacji miłosierdzia Jezusa i Maryi. Z tej świadomości — że sam powinien być miłosierny — wypływała jego działalność apostolska. W roku 1859 założył w Lanzo sierociniec dla opuszczonych dziewcząt. W roku 1866 dołączył do niego szkołę przygotowującą dziewczęta do zawodu nauczycielki. W roku 1869 założył Zgromadzenie Sióstr Wincentynek od Niepokalanego Poczęcia, później zwanych Albertynkami, którym powierzył prowadzenie i rozwój dzieł: szpitali, szkół, sierocińców i domów opieki.
W roku 1873 został wybrany biskupem, lecz odmówił przyjęcia tej godności, odpowiadając na prośby swoich parafian i jeszcze gorliwiej oddając się ich dobru duchowemu. Dostrzegł także znaczenie tzw. ‘kwestii robotniczej’, a w Lanzo podjął działania dotyczące problemów rolniczych: założył kolonię rolną, aby kształcić młodych w pracy na roli zgodnie z postępem technicznym by przeciwdziałać migracji do miast.t
Zmarł tragicznie dnia 30 września 1876 roku, spadając z wysokości w oratorium kolonii rolniczej.
Po jego śmierci arcybiskup Turynu powiedział o nim: «Pasterz, o którym trudno powiedzieć, którą z cnót bardziej podziwiać: pobożność, wiarę, pokorę, cierpliwość, umartwienie ducha i ciała, zapomnienie o sobie i codzienne trudy, pracowitość, roztropność, wiedzę, a nade wszystko miłość».
Już rok po jego śmierci Pan potwierdził jego świętość nadzwyczajnym uzdrowieniem. Jednak różne okoliczności, związane z organizacją i statusem prawnym zgromadzenia przez niego założonego, opóźniły rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, który rozpoczął się dopiero w roku 1926.
Dnia 13 czerwca 1934 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską, za zgodą papieża Piusa XI. Po przeprowadzeniu procesów apostolskich i wymaganych dyskusji, papież Pius XII ogłosił dnia 16 stycznia 1953 roku, że Fryderyk Albert praktykował cnoty w stopniu heroicznym. To orzeczenie zostało potwierdzone przez cud: dnia 25 marca 1953 roku, za jego wstawiennictwem, dokonało się niezwykłe uzdrowienie, które po przeprowadzeniu procesu kanonicznego uznaliśmy za cud dnia 7 kwietnia bieżącego roku.
Po tym wszystkim wyznaczono dzień uroczystej beatyfikacji Fryderyka Alberta wraz z Klemensem Marchisio, Izydorem De Loor i Rafaelą Ybarra. W tym dniu, na placu przed Bazyliką św. Piotra, ogłosiliśmy następującą formułę:
«My, spełniając prośby naszych braci: Anastasio Alberto Ballestrero, arcybiskupa Turynu, Emila Josepha De Smedta, biskupa Brugii, Luisa Larrey y Legarreta, biskupa Flaviobrigi, oraz wielu innych biskupów i wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby czcigodni Słudzy Boży Fryderyk Albert, Klemens Marchisio, Izydor De Loor i Rafaela Ybarra odtąd byli nazywani błogosławionymi, a ich wspomnienie mogło być obchodzone corocznie w miejscach i w sposób określony przez prawo: Fryderyka Alberta dnia 30 września, Klemensa Marchisio dnia 16 grudnia, Izydora De Loor dnia 6 października, Rafały Ybarra dnia 23 lutego. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
Postanowienia niniejszych listów mają zachować swoją moc na zawsze, bez względu na wszelkie przeciwne zarządzenia.
Dano w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 30 września 1984 roku, w szóstym roku naszego pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana