Jan Paweł II
«CUM ADHUC». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU PIUSOWI OD ŚWIĘTEGO ALOJZEGO PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 17 listopada 1985 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Gdy jeszcze byłem młody, zanim zbłądziłem, jawnie szukałem mądrości w mojej modlitwie: przed świątynią prosiłem o nią i aż do końca będę jej poszukiwał» (Syr 51, 18 i nast.); ta zaś mądrość, według Ewangelii (por. Mt 11, 25), została obficie udzielona młodemu pasjoniście Piusowi od Świętego Alojzego, którego My dzisiaj, na zakończenie Międzynarodowego Roku Młodzieży, z szczególną radością zaliczyliśmy do grona Błogosławionych. Do młodych bowiem, zwracając się w Liście Apostolskim z dnia 31 marca 1985 roku, napisaliśmy: «Wy jesteście młodością narodów i społeczeństw; wy jesteście młodością każdej rodziny i całego rodzaju ludzkiego; wy jesteście także młodością Kościoła» (AAS 77, 1985, s. 580).
Ta zaś nieustanna młodość Kościoła objawia się szczególnie w tych, którzy Chrystusa postawili ponad wszystko, usłyszawszy w młodym wieku pociągające słowa: «Pójdź za Mną» (Mt 19, 21). Do nich bez wątpienia należy Pius od Świętego Alojzego, gorliwy syn Romanii, wprowadzony do żyznego ogrodu Zgromadzenia Męki Jezusa Chrystusa, które dało Kościołowi i całemu światu młodzieńca wybitnej świętości, mianowicie Świętego Gabriela od Matki Bożej Bolesnej.
Pius urodził się 29 kwietnia 1868 roku w Trebbio, miejscowości położonej na terytorium Poggio Berni, w granicach diecezji Rimini i tego samego dnia został ochrzczony, otrzymując imiona Alojzy Nazareno Franciszek. Jego rodzicami byli Giuseppe Campidelli i Filomena Belpani, prości i pokorni rolnicy. Sakrament bierzmowania przyjął 9 lutego 1873 roku, a po raz pierwszy przystąpił do Stołu eucharystycznego 9 czerwca 1878 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Po śmierci ojca w 1874 roku został wychowany po chrześcijańsku przez pobożną i dzielną matkę oraz przez kapłanów parafii.
Czując powołanie do życia zakonnego i kapłańskiego, gdy poznał pasjonistów podczas misji ludowych, gorliwie zabiegał o przyjęcie do ich zgromadzenia. Pokonawszy niemałe trudności ze strony rodziny, 27 maja 1882 roku przywdział habit zakonny w pobliskim domu zakonnym pod wezwaniem Świętej Maryi di Casale, rozpoczynając nowicjat i przyjmując imię Pius od Świętego Alojzego. W wieku szesnastu lat, 30 kwietnia 1884 roku, złożył profesję zakonną, dodając czwarte, właściwe pasjonistom ślubowanie «krzewienia, według swoich sił, nabożeństwa do Męki Pańskiej zgodnie z Regułami i Konstytucjami Zgromadzenia».
Podejmując przepisany tok studiów, Pius z całym oddaniem dążył do doskonałości przez wierne i pełne zachowywanie Reguły Świętego Pawła od Krzyża. Jego krótkie życie zakonne naznaczone było szczególną gorliwością w wypełnianiu codziennych obowiązków, zwłaszcza modlitwy, nieustanną kontemplacją tajemnicy Męki Pańskiej, żarliwą pobożnością eucharystyczną oraz gorącą miłością do Najświętszej Maryi Panny, przez co stał się wzorem dla całej swojej wspólnoty. Z radością i pogodą ducha znosił ciężary wynikające z wiernego i doskonałego zachowywania rad ewangelicznych oraz życia wspólnego. Naśladując św. Alojzego Gonzagę oraz współbrata Gabriela od Matki Bożej Bolesnej, szybko przeszedł drogę doskonałości (por. Mdr 4, 13). 17 grudnia 1887 roku, w katedrze w Rimini, otrzymał tonsurę oraz cztery niższe święcenia, zgodnie z przepisami ówczesnego prawa.
Przygotowywał się do subdiakonatu, gdy gruźlica płuc stała się dla niego sposobnością, by jeszcze pełniej upodobnić się do Chrystusa cierpiącego na krzyżu (por. Ga 2, 19). Przyjmując z pogodą ducha zbliżającą się śmierć, kierowany miłością, ofiarował Bogu swoje młode życie za Kościół, za Papieża, za grzeszników, a szczególnie za swoją umiłowaną Romanię. Ostatnie godziny życia spędził w głębokim skupieniu, wychwalając wielkość i dobroć Boga oraz ubolewając nad niewdzięcznością grzeszników; zmarł wieczorem 2 listopada 1889 roku, mając dwadzieścia lat i sześć miesięcy.
Ponieważ sława jego świętości trwała, w latach 1924–1928 przeprowadzono procesy zwyczajne w kuriach biskupich w Rimini, Urbino i Ostuni. Po wprowadzeniu sprawy przez Naszego Poprzednika Piusa XI dekretem ogłoszonym 5 stycznia 1938 roku, przeprowadzono procesy apostolskie w kuriach w Rimini, Tarencie i Fermo w latach 1939–1941. Po dopełnieniu wymogów prawa My sami uznaliśmy heroiczność cnót Piusa od Świętego Alojzego, dekretem ogłoszonym 21 marca 1983 roku. Następnie, dekretem wydanym 6 lipca 1985 roku, uznaliśmy za cud uzdrowienie siostry zakonnej Marii Foschi «z synovitis o prawdopodobnym podłożu gruźliczym w lewym kolanie, z dwoma ciężkimi zmianami skórnymi».
Po tym wyznaczono dzień uroczystej beatyfikacji na 17 listopada 1985 roku i w Bazylice Świętego Piotra wypowiedzieliśmy podczas obrzędów następujące słowa: ««Spełniając życzenia naszych braci Giovanniego Locatellego, biskupa Rimini, Friedricha Wettera, arcybiskupa Monachium i Fryzyngi oraz Antoniego Piotra Khoraiche, patriarchy Antiochii Maronitów, a także licznych innych braci w biskupstwie i wielu wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Pius od Świętego Alojzego, Maria Teresa od Jezusa Gerhardinger i Rebeka Ar-Rayes odtąd byli nazywani Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie było obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Piusa od Świętego Alojzego dnia 2 listopada, Marii Teresy od Jezusa Gerhardinger dnia 9 maja, Rebeki Ar-Rayes dnia 23 marca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
To zaś, co niniejszym listem postanowiliśmy, ma zachować swoją moc teraz i na zawsze, bez względu na jakiekolwiek przeciwne przepisy.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 17 listopada 1985 roku, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana