Jan Paweł II
«GLORIAMUR IN TRIBULATIONIBUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ REBECE AR-RAYÈS Z HIMLAYA PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH
Rzym, 17 listopada 1985 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – «Chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość – wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś – nadzieję. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.» (Rz 5, 3-5). Trwając w łasce Bożej i wierna swojemu powołaniu, Czcigodna Służebnica Boża Rebeka Ar-Rayès, pokorna córka gór Libanu i wybitna członkini Kościoła maronickiego Antiochii, żyła w zjednoczeniu z Panem Jezusem, za którym szła drogą krzyża z gorliwością, cierpliwością i nadzieją; w ten sposób osiągnęła dojrzałość chrześcijańską i służyła duchowemu dobru Ludu Bożego.
Służebnica Boża Rebeka Ar-Rayès urodziła się w 1832 roku w maronickiej wiosce Himlaya, położonej w górach Libanu, niedaleko Bikfaya, jako córka Mrâda Sâbera El-Choboq Ar-Rayès i Rafqi z rodziny Gemayel. Na chrzcie otrzymała imię Boutrossíéh (Petrina). Jako młoda dziewczyna udała się do Damaszku, gdzie przez cztery lata pracowała jako służąca w rodzinie Badaoui, głęboko chrześcijańskiej. Odrzuciwszy propozycję małżeństwa, w 1853 roku wstąpiła do nowego Zgromadzenia Córek Maryi w Bikfaya. Po roku postulatu i dwóch latach nowicjatu złożyła śluby czasowe i rozpoczęła nauczanie dzieci w szkołach prowadzonych przez to zgromadzenie. Po rozwiązaniu zgromadzenia wstąpiła do klasztoru św. Szymona El-Quarn, aby zostać mniszką w żeńskiej gałęzi Libańskiego Zakonu Maronickiego, gdzie złożyła profesję zakonną 25 sierpnia 1873 roku.
W 1885 roku zapadła na chorobę i została poddana wielu cierpieniom, tak że z czasem całkowicie utraciła wzrok i została sparaliżowana. Przeniesiona do nowego klasztoru św. Józefa w Jrabta, tam zmarła 23 marca 1914 roku.
Siostra Rebeka prowadziła przede wszystkim życie głębokiej modlitwy. Jej pobożność znacznie się pogłębiła po wstąpieniu do klasztoru św. Szymona El-Quarn. Oprócz wspólnych modlitw liturgicznych, takich jak Msza święta, Liturgia Godzin i inne, karmiła swoje życie duchowe modlitwą osobistą. Szczególną czcią otaczała Najświętszy Sakrament. Imiona Jezusa, Maryi i Józefa często powtarzała z wiarą i miłością. Z tego źródła umacniały się jej cnoty, zwłaszcza miłość. Była bardzo posłuszna — nie podejmowała żadnego działania bez polecenia. Zachowywała czystość. Tak jak w świecie była bardzo piękną dziewczyną, tak w życiu zakonnym zachowała prostotę i godność. Była wierna ubóstwu, zarówno w wewnętrznym oderwaniu, jak i w sposobie korzystania z rzeczy. Była cicha, spokojna i skłonna do milczenia, a przy tym tak pokorna, że pokora i łagodność były widoczne w jej postawie.
Nie przywiązywała żadnej wagi do zaszczytów ani do spraw świata i niczego nie pragnęła dla siebie. Najbardziej jednak wyróżniała się jej cierpliwość. Przez niemal dwadzieścia lat trwała jej „droga krzyża”, podczas której nie przestawała prosić Boga o łaskę cierpliwości, aby uczestniczyć w Jego męce. Tylko Bóg znał siłę cierpień, które znosiła; nie ustępowały one ani w dzień, ani w nocy. Mimo to nikt nigdy nie słyszał, by narzekała, skarżyła się lub prosiła Boga o uwolnienie od bólu.
Była całkowicie poddana woli Bożej, którą dostrzegała we wszystkim, co ją spotykało. «Niech się dzieje wola Boża» — powtarzała, zwłaszcza gdy cierpienie się nasilało. Nie tylko nie skarżyła się w cierpieniach, ale też nie dawała nikomu powodu do skargi na siebie. Była uprzejma, życzliwa i pełna miłości wobec bliźnich, którym służyła bez względu na ich pochodzenie, zachowując przykazanie Pana Jezusa: «Miłujcie się wzajemnie, jak Ja was umiłowałem» (por. J 13, 34).
Sprawa beatyfikacyjna, rozpoczęta w 1926 roku przez proces informacyjny w Kurii Patriarchatu Maronickiego w Antiochii, przebiegała zgodnie z wymaganiami prawa, a 11 lutego 1982 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót. W międzyczasie w tej samej kurii przeprowadzono w latach 1952–1953 dochodzenie dotyczące domniemanego cudu uzdrowienia z 1938 roku, przypisywanego wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Sprawa ta została pozytywnie oceniona przez lekarzy, a następnie przez teologów oraz kardynałów i biskupów w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych; wreszcie 9 czerwca 1984 roku ogłoszono dekret o cudzie.
Następnie postanowiliśmy, że uroczystość beatyfikacji odbędzie się 17 listopada 1985 roku.
Dziś więc, w Bazylice Świętego Piotra, podczas uroczystej Mszy świętej, ogłosiliśmy następującą formułę: «Spełniając życzenia naszych braci Giovanniego Locatellego, biskupa Rimini, Friedricha Wettera, arcybiskupa Monachium i Fryzyngi, oraz Antoniego Piotra Khoraiche, patriarchy Antiochii Maronitów, a także licznych innych braci w biskupstwie i wielu wiernych, po zasięgnięciu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Pius od Świętego Alojzego, Maria Teresa od Jezusa Gerhardinger i Rebeka Ar-Rayes odtąd byli nazywani Błogosławionymi oraz aby ich wspomnienie było obchodzone każdego roku w miejscach i w sposób określony przez prawo: Piusa od Świętego Alojzego dnia 2 listopada, Marii Teresy od Jezusa Gerhardinger dnia 9 maja, Rebeki Ar-Rayes dnia 23 marca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego».
Po ogłoszeniu cnót nowych Błogosławionych i przedstawieniu ich jako wzoru dla wiernych oddaliśmy im cześć, prosząc z ufnością, aby wspierali swoich braci, którzy jeszcze pielgrzymują do ojczyzny niebieskiej, już przez nich osiągniętej, pośród trudności i zagrożeń życia doczesnego.
Dano w Rzymie, u Świętego Piotra, pod pierścieniem Rybaka, dnia 17 listopada 1985 roku, w ósmym roku Naszego Pontyfikatu.
AUGUSTINUS Kard. CASAROLI
Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana