Jan Paweł II
«INFIRMUS ERAM». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII JÓZEFIE OD SERCA JEZUSOWEGO SANCHO DE GUERRA
Rzym, 27 września 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie” (Mt 25, 36).
Pan Jezus, najpełniejsze objawienie Bożej miłości, na wiele sposobów pouczał swoich uczniów, aby służyli innym i okazywali miłosierdzie ludziom dotkniętym cierpieniem ciała i ducha, mówiąc: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40).
Czcigodna Służebnica Boża Maria Józefa od Serca Jezusowego Sancho de Guerra z wyjątkową radością ducha, wielką cierpliwością i najwyższą gorliwością szła za przykładem Chrystusa i wprowadzała w życie Jego naukę. Od najmłodszych lat poświęciła się miłości i chwale Boga oraz służbie chorym i ubogim, którzy dostrzegali w niej obraz samego miłosiernego Chrystusa.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się w Vitorii w Hiszpanii dnia 7 września 1842 roku jako córka Bernabé Sancha i Petry de Guerra. Rodzice wychowali ją zgodnie z zasadami Ewangelii. Posłuszna łasce Bożej wcześnie postanowiła całkowicie oddać się Bogu, jednak dopiero w 1864 roku mogła w Madrycie wstąpić do Zgromadzenia Sióstr Służebnic Maryi Posługujących Chorym, założonego niedawno przez św. Marię Soledad Torres Acosta. Złożyła śluby proste i z wielkim zapałem wykonywała wszystkie obowiązki powierzone jej przez przełożonych.
Odczuwając wezwanie Boże do głębszego zjednoczenia z Panem i bardziej surowego życia, za zgodą władzy kościelnej założyła w Castro Urdiales w 1871 roku Zgromadzenie Sióstr Służebnic Jezusa. Po trzech latach konstytucje nowego instytutu zostały kanonicznie zatwierdzone przez biskupa Vitorii.
Aż do śmierci stała na czele młodego zgromadzenia, które dzięki trosce i roztropności założycielki umacniało się pomimo ubóstwa i licznych trudności. Z macierzyńską troską dbała o formację duchową i apostolską sióstr. Szczególnie wpajała im wzajemną miłość, miłość do chorych i ubogich, posłuszeństwo pasterzom Kościoła, wierność regule zakonnej oraz gorliwość apostolską. Uczyła je, aby miłość bliźniego opierały na miłości Boga oraz aby pokornie i ofiarnie współpracowały w budowaniu królestwa Chrystusa i troszczyły się o zbawienie dusz.
Własnym życiem potwierdzała to, czego nauczała innych, pozostając wierną zarówno w codzienności, jak i w chwilach cierpienia oraz przeciwności. Odznaczała się niezłomną wiarą, żarliwą miłością, mocną nadzieją oraz głębokim życiem wewnętrznym. Czerpała siłę z uczestnictwa w świętych misteriach, zwłaszcza z Eucharystii oraz z nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusowego i Matki Odkupiciela.
Roztropność przejawiała w rozwijaniu otrzymanych od Boga darów oraz w kierowaniu zgromadzeniem. Męstwo okazywała w dźwiganiu krzyża cierpień i wyrzeczeń oraz w zdecydowanym unikaniu wszelkiego zła. Sprawiedliwość wyrażała przez oddawanie Bogu tego, co należy do Boga, a bliźniemu tego, co mu się należy. Umiarkowanie zaś przez właściwe korzystanie z dóbr materialnych.
Po długiej i ciężkiej chorobie oddała duszę Bogu dnia 20 marca 1912 roku, otoczona opinią świętości.
Sprawa kanonizacyjna została rozpoczęta w diecezji Flaviobriga poprzez przeprowadzenie zwyczajnego procesu informacyjnego w latach 1951–1954. Po dopełnieniu wszystkich wymaganych prawem czynności dnia 7 września 1989 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót.
W Kurii Biskupiej w Oviedo przeprowadzono w 1976 roku proces kanoniczny dotyczący domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Służebnicy Bożej. Uzdrowienie to miało miejsce w 1970 roku i dotyczyło młodego człowieka ciężko rannego w wypadku samochodowym.
Po zbadaniu sprawy przez ekspertów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych dnia 30 czerwca 1992 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie.
Postanowiliśmy następnie, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w Rzymie dnia 27 września tego samego roku.
Tego dnia podczas uroczystej celebracji na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Desmonda Connella, arcybiskupa Dublina, Ricardo Blázqueza Péreza, biskupa Palencji, Ennia Antonelli, arcybiskupa Perugii-Città della Pieve, Antonio Quarracino, arcybiskupa Buenos Aires, oraz Luisa Maríi de Larrea y Legarrety, biskupa Flaviobrigi, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Dermot O’Hurley, Małgorzata Bermingham Ball, wdowa, Franciszek Taylor i czternastu Towarzyszy, Rafał Arnáiz Barón, Leonia Franciszka Salezja Aviat, Nazaria Ignacja od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa oraz Maria Józefa od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Dermota O’Hurleya, Małgorzaty Bermingham Ball, wdowy, Franciszka Taylora i czternastu Towarzyszy — 20 czerwca; Rafała Arnáiza Baróna — 26 kwietnia; Leonii Franciszki Salezji Aviat — 10 stycznia; Nazarii Ignacji od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa — 6 lipca; Marii Józefy od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra — 20 marca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”., w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To zaś, co niniejszym Listem postanowiliśmy, ma zachować swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 września 1992 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana