Jan Paweł II
«SI VOS MANSERITIS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNYM SŁUGOM BOŻYM DERMOTOWI O’HURLEY,
MAŁGORZACIE BERMINGHAM BALL, WDOWIE, FRANCISZKOWI TAYLOR I 14 TOWARZYSZOM, MĘCZENNIKOM
Rzym, 27 września 1992 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę.
„Jeżeli będziecie trwać w nauce mojej, będziecie prawdziwie moimi uczniami” (J 8, 31).
Do grona tych, którzy dali wspaniałe świadectwo wierności Panu Jezusowi, Jego słowu i Kościołowi, należy siedemnastu irlandzkich chrześcijan, wśród których było czterech biskupów, dwóch kapłanów diecezjalnych, czterech kapłanów zakonnych, jeden profes zakonny i sześciu świeckich. Należeli oni do różnych diecezji i wspólnot kościelnych, a śmierć woleli od życia w separacji od Ciała Chrystusa, którym jest Kościół (por. Kol 1, 24). W latach 1579–1654 dobrowolnie i odważnie przelali swoją krew podczas gwałtownych prześladowań, jakie ogarnęły Irlandię przeciwko Kościołowi i jego wiernym, którzy odmawiali uznania króla Anglii za zwierzchnika Kościoła.
Owych siedemnastu Czcigodnych Sług Bożych, których wspominamy z czcią i podziwem, dobrze znało słowa Boskiego Pasterza skierowane do Apostoła Piotra: „Tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie” (Mt 16, 19), a także: „Paś baranki moje… Paś owce moje” (J 21, 15.17).
Wiedzieli bowiem, że Biskup Rzymu jest następcą św. Piotra, Prymasem całego Kościoła oraz trwałym i widzialnym fundamentem jedności zarówno biskupów, jak i wszystkich wiernych. Mocno zakorzenieni w tej prawdzie, nie chcieli od niej odstąpić ani pod wpływem obietnic, ani gróźb prześladowców, ani nawet w obliczu śmierci. Pozostając wierni nauce Odkupiciela i zjednoczeni z Jego Wikariuszem, Najwyższym Pasterzem Kościoła, otrzymali koronę życia (por. Ap 2, 10).
Pierwszymi, którzy oddali życie za wiarę, byli Patryk O’Healy z Zakonu Braci Mniejszych, biskup Mayo, oraz ojciec Konrad O’Rourke z tego samego zakonu; zostali zamordowani w 1579 roku. To samo świadectwo dali w 1581 roku świeccy: Mateusz Lambert, Robert Meyler, Edward Cheevers i Patryk Cavanagh.
Arcybiskup Cashel, Dermot O’Hurley, został zamordowany w 1584 roku. W tym samym roku, po trzech latach spędzonych w więzieniu, zmarła wskutek doznanych cierpień Małgorzata Bermingham Ball, wdowa.
W 1585 roku został zabity kapłan diecezjalny Maurycy MacKenraghty, a w 1602 roku Dominik Collins, profes Towarzystwa Jezusowego.
W 1611 roku przelali krew Konor O’Devany z Zakonu Braci Mniejszych, biskup Down i Connor, drugi po prymasie Irlandii hierarcha kraju, oraz kapłan diecezjalny Patryk O’Loughran.
Po długich latach więzienia w 1621 roku zakończył życie Franciszek Taylor, świecki mąż i ojciec licznej rodziny.
Piotr Higgins, kapłan Zakonu Kaznodziejskiego, został stracony w 1642 roku, natomiast Terencjusz Albert O’Brien, biskup Emly, poniósł śmierć w 1651 roku.
Jan Kearney, kapłan Zakonu Braci Mniejszych, został stracony w 1653 roku, a Wilhelm Tirry, kapłan Zakonu św. Augustyna, w 1654 roku.
Ci niezłomni świadkowie Chrystusa byli od początku uważani za prawdziwych męczenników wiary, a pamięć o ich męce trwała żywo wśród ludu irlandzkiego. Jednak ich sprawa beatyfikacyjna została rozpoczęta dopiero w 1904 roku, gdy przeprowadzono zwyczajny proces informacyjny. W 1915 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską, po czym rozpoczął się proces apostolski. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności oraz pomyślnym zakończeniu badań teologicznych, dnia 6 lipca 1991 roku ogłosiliśmy dekret o męczeństwie.
Postanowiliśmy zatem, aby uroczystość beatyfikacyjna odbyła się dnia 27 września następnego roku.
Tego dnia podczas uroczystej celebracji wypowiedzieliśmy następującą formułę beatyfikacyjną:
„Spełniając życzenie naszych Braci Desmonda Connella, arcybiskupa Dublina, Ricardo Blázqueza Péreza, biskupa Palencji, Ennia Antonelli, arcybiskupa Perugii-Città della Pieve, Antonio Quarracino, arcybiskupa Buenos Aires, oraz Luisa Maríi de Larrea y Legarrety, biskupa Flaviobrigi, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Dermot O’Hurley, Małgorzata Bermingham Ball, wdowa, Franciszek Taylor i czternastu Towarzyszy, Rafał Arnáiz Barón, Leonia Franciszka Salezja Aviat, Nazaria Ignacja od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa oraz Maria Józefa od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Dermota O’Hurleya, Małgorzaty Bermingham Ball, wdowy, Franciszka Taylora i czternastu Towarzyszy — 20 czerwca; Rafała Arnáiza Baróna — 26 kwietnia; Leonii Franciszki Salezji Aviat — 10 stycznia; Nazarii Ignacji od Świętej Teresy od Jezusa March Mesa — 6 lipca; Marii Józefy od Najświętszego Serca Jezusa Sancho de Guerra — 20 marca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”., w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To, co postanowiliśmy, pragniemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Męczennicy ci jaśnieją bowiem niezwykłym przykładem, gdyż złożyli wspaniałe świadectwo wiary. Także w naszych czasach mogą oni pouczać i kształtować ludzi, ukazując wartość życia zgodnego z Ewangelią i stawiającego dobra niebieskie ponad sprawy ziemskie. Kościół raduje się ich świadectwem i czerpie z niego nową zachętę do podejmowania coraz większych dzieł dla chwały Bożej.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 27 września 1992 roku, w czternastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana