Jan Paweł II
«IN HOC COGNOVIMUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII RAFOLS
Rzym, 16 października 1994 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas swoje życie. My także powinniśmy oddać życie za braci” (1 J 3, 16). W zadziwiający sposób słowom świętego Apostoła Jana odpowiada gorliwość, z jaką Czcigodna Służebnica Boża Maria Rafols poświęcała się służbie innym. Widząc w każdym człowieku obraz Jezusa Chrystusa, służyła wszystkim z całego serca i przez blisko pięćdziesiąt lat poświęcała się opiece nad chorymi w szpitalu de Nuestra Señora de Gracia w Saragossie, pozostając dniem i nocą gotową do niesienia pomocy wszystkim przebywającym w tym wielkim szpitalu.
Urodziła się niedaleko Barcelony, w miejscowości zwanej Villafranca del Panadés, dnia 5 listopada 1781 roku. Pochodziła z pobożnej rodziny o skromnym statusie społecznym, w której spędziła lata dzieciństwa i młodości. Następnie udała się do Barcelony wraz z innymi młodymi kobietami, aby pod kierunkiem kapłana Juana Bonala poświęcić się dziełom miłości i miłosierdzia w Szpitalu Świętego Krzyża. Dwanaście spośród tych kobiet, tworzących zalążek przyszłego zgromadzenia pod przewodnictwem Juana Bonala i Marii Rafols — założycieli instytutu, który później stał się Zgromadzeniem Sióstr Miłosierdzia św. Anny — przybyło do Saragossy dnia 28 grudnia 1804 roku, aby podjąć opiekę nad chorymi w szpitalu de Nuestra Señora de Gracia. Tego samego dnia, po powierzeniu się Dziewicy Maryi w słynnej bazylice Matki Bożej na Kolumnie, weszły do szpitala. Na pamiątkę tego wydarzenia i jako znak wdzięczności Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Anny umieściło złoty napis na czerwonym płaszczu, którym w określone dni ozdabiany jest wizerunek Nuestra Señora del Pilar: „Przy Tobie się narodziłyśmy, wzrastałyśmy i pozostajemy”.
Oddanie Marii Rafols i jej sióstr wydawało z każdym dniem coraz obfitsze owoce, widoczne zwłaszcza w troskliwej miłości, jaką okazywały sobie nawzajem oraz chorym. Ich codzienna praca rozpoczynała się o czwartej rano od rozważania spraw Bożych, któremu siostry poświęcały pełną godzinę. Następnie, obok innych praktyk pobożnych i czasu przeznaczonego na życie wspólnotowe, cały dzień poświęcały pełnej miłości posłudze wobec chorych. Niejednokrotnie wykonywały obowiązki, od których ludzka natura się wzdraga, czuwały nocami i znosiły skrajną biedę. Nie brakowało również sytuacji nadzwyczajnych. Na szczególne wspomnienie zasługuje postawa sióstr podczas dwóch oblężeń Saragossy przez wojska francuskie w latach 1808 i 1809. Gdy szpital został zniszczony przez pożar, siostry, nie troszcząc się o własne bezpieczeństwo, poświęciły się ratowaniu chorych i przenoszeniu ich do innych budynków. Posuwały się nawet do żebrania od drzwi do drzwi i rezygnowania z własnego pożywienia, aby nakarmić potrzebujących. W tych okolicznościach, mimo nieustannego ostrzału miasta, Matka Rafols nie zawahała się udać do obozu wojsk francuskich, aby uzyskać od dowódcy zgodę na zbieranie pozostałości żywności, którą można było wyżywić chorych.
Zmarła w Saragossie, w szpitalu de Nuestra Señora de Gracia, dnia 30 sierpnia 1853 roku. Ponieważ jednak miłość nigdy nie ustaje (por. 1 Kor 13, 8), opinia jej świętości stale wzrastała, a owocność jej ducha ofiary trwała przede wszystkim w Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Anny, które dzięki wierności charyzmatowi przekazanemu przez Założycielkę znajduje pewną i bezpieczną drogę do miłowania Boga poprzez służbę Kościołowi i wszystkim ludziom. Także w naszych czasach jej życie pozostaje przykładem prawdziwej miłości, dostrzegającej Jezusa Chrystusa w bliźnich i starającej się zaradzać zarówno ich potrzebom duchowym, jak i materialnym. Ta beatyfikacja wpisuje się więc w sposób szczególnie odpowiedni w obrady IX Zwyczajnego Zgromadzenia Synodu Biskupów, poświęconego tematowi: „Życie konsekrowane i jego misja w Kościele oraz w świecie”.
Sprawa kanonizacyjna została rozpoczęta w Kurii Arcybiskupiej w Saragossie, gdzie w latach 1926-1927 przeprowadzono zwyczajny proces informacyjny. Proces apostolski, rozpoczęty w tej samej kurii archidiecezjalnej w 1932 roku, został zakończony w roku 1934. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa dnia 6 lipca 1991 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający, że Matka Maria Rafols praktykowała cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane w stopniu heroicznym. W aktach tego samego procesu w Saragossie przedstawiono również dowody domniemanego cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej. Zostały one należycie zbadane i dnia 6 lipca 1993 roku ogłosiliśmy dekret o cudzie. Ustanowiliśmy zatem, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się dnia 16 października 1994 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jeana Ballanda, arcybiskupa Reims, Carlosa Oviedo Cavady, arcybiskupa Santiago de Chile, Elíasa Yanesa Álvareza, arcybiskupa Saragossy, Ricarda Marii Carlesa Gordó, arcybiskupa Barcelony, oraz Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Mikołaj Roland, Albert Hurtado Cruchaga, Maria Rafols, Petra od św. Józefa Pérez Florido oraz Józefina Vannini nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku: Mikołaja Rolanda — 27 kwietnia, Alberta Hurtado Cruchagi — 18 sierpnia, Marii Rafols — 5 listopada, Petry od św. Józefa Pérez Florido — 16 sierpnia oraz Józefiny Vannini — 16 października, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Ta Błogosławiona, która dokonała tak wielu dzieł dla dobra ludzi i pozostawiła świetlany przykład cnót, powinna być nie tylko czczona przez wiernych, ale także naśladowana. W naszych czasach ludzie bywają bowiem rozpraszani licznymi zajęciami i kuszeni wieloma pokusami, przez co niekiedy zdają się gubić właściwą drogę.
Chcemy, aby to, co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 16 października 1994 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana